κόκκινη κλωστή

το εδώ

2010-01-14T19:45:00.005+02:00

Γλιστράω μια παιδική χαρά,
κατρακυλάω το λούνα -παρκ της εκκλησίας ,
βιολέττες πανικός,πυροβολισμοί δεν σταματάει με τίποτα,
δεν έχει καπου να δεθώ,
το σκηνικό τσαλακωμένο ανεβαίνει να κρυφτεί,
δεν έχω φρένα ,ανάσταση ,πέφτω στο επόμενο λεπτό,
δεν βλέπω ούτε πλατεία ,ούτε ηλικία ,ούτε απόγευμα.
Εδω ειμαι πάλι εδώ ,άντε πάλι απ΄την αρχή.

(Ο,τι με πληγώνει,με δαγκώνει με κοιμίζει,με φροντίζει,με ρυθμίζει,με μαλώνει,με ξερει,με πιστεύει,δεν με πιστεύει,με παρατηρει,με δενει,με ζεσταίνει,με κρίνει,με χαιδεύει,με σκληραίνει,με γερνάει,με αφήνει,με αφηνει πίσω.)

ticky tacky

2009-01-30T10:03:00.003+02:00

Little boxes on the hillside,
Little boxes made of ticky tacky,
Little boxes on the hillside,
Little boxes all the same.
There's a green one and a pink one
And a blue one and a yellow one,
And they're all made out of ticky tacky
And they all look just the same.

And the people in the houses
All went to the university,
Where they were put in boxes
And they came out all the same,
And there's doctors and lawyers,
And business executives,
And they're all made out of ticky tacky
And they all look just the same.

And they all play on the golf course
And drink their martinis dry,
And they all have pretty children
And the children go to school,
And the children go to summer camp
And then to the university,
Where they are put in boxes
And they come out all the same.

And the boys go into business
And marry and raise a family
In boxes made of ticky tacky
And they all look just the same.
There's a green one and a pink one
And a blue one and a yellow one,
And they're all made out of ticky tacky
And they all look just the same.

η μάσκα

2009-01-06T20:00:00.015+02:00

Αρχαιος πηλος η μασκα μου στα χερια μου τα ξανθά απογευματα
καθως προσπαθεις τη μελαγχολια της μερας σου να σβησεις ,
να εξαγοραζεις χρονο μαζι μου,να νικησεις μαζι μου,
βρισκω τροπο τοτε να σε κανω να παραδινεσαι στην απάτη της σχεσης μας
ουτε που υπολογιζεις τις συνεπειες της βαθειας μου προσεγγισης ,
εκεινη τη στιγμή εγω φευγω απο σενα αφηνω τη μασκα να σου μιλαει
φευγω και λαθρα βυθιζομαι στα σπηλαια της σκεψης σου
να παραβιασω τις οικονομιες του μυαλου σου,
να σπασω τις κλειδαριες σου ,
να σε βλεπω να σε κρυφοκοιτω ,
ανεπαισθητα να σ'εξεταζω αχορταγος ,
να ψαχνω τις κρυφες σου λεπτομερειες που ουτε τις φανταζομουνα ,
ενα τοπιο που την αρμονια του καταπατω
τρεμοντας μη γινω αντιληπτός
σ'ενα λιβαδι ξενο που δεν σεβομαι
κι αλλαζω τις συμβασεις του
αρνουμενος τις απαγορευσεις σου
ψαχνω τις λιρες στις τσεπες σου
ακουω κρυφακουω
τ'αρχαια σου απογευματα
εκει που πας τη μελαγχολια να νικησεις
και γδερνεις φτηνα τον εαυτο σου
επωφελουμαι να κρυφοκοιταξω
κλεφτης να ζωγραφίσω σταλακτιτες θανατους ταπεινωσεις
ν αγγιξω τα παρακάλια σου σ'ομορφους κακάσχημους αγνώστους
να σ'εξεταζω γιατρός αχορταγος
να ανακαλυπτω ασθένειες χάρτες,οδηγίες που δεν ειχα ακολουθησει
δρόμους που κανεις ολομοναχη
το τοπιο σου ν'αλλαζει ν'ανθιζει
να το βλεπω να ραγίζει να βαρυγκομαει ν'αναπνέει
γιατρός ερώτων αναξιος να το γνωρισω να το εξηγησω να το συγχωρησω
μονο να το ποδοπατω να το εμβολιαζω με τα αληθινα μου ματια
να καταργήσω την δικη σου τη δικη μου ισορροπια
φτωχος απατεωνας
δεν εχω αλλη λυση γιατρικο
να φανερωθω εκει που δεν θα πρεπε να ειμαι
βγαζοντας τη μασκα του ξενου
πετωντας την να σπασει
στα βελουδινα πατωματα των απαγορευμενων για μενα δωματιων.

Εξάρχεια και Πατησίων

2008-12-13T21:20:00.003+02:00

Εξαρχεια και Πατησιων περα δωθε ,λεωφορειο,νοσοκομειο και τοτε τρεχαμε κι εδω ειμαστε ολοι και μας σκιζει η μοναξια
Εδω ειμαστε σου λεω
με γιατρους και ψυχιατρους και σε παραταω να φυγεις,
πρωι ειναι και βρεχει δεν ξερουμε που να σταθουμε ποια λεξη να κρατησουμε τη μανα,μη κρυωνεις κρεββατι στο διαδρομο με παραβαν,μη μου κρυωσεις ελαφακι μου ,
περιμενε με νοσοκομες βλοσυρες εκει που δεν ανηκεις ,
δεν ειμαι εδω και θα ερθω αυριο να σε βρω,
με πικρα και με φτωχεια ατελειωτη κι αβασταχτη φτωχια μωρε να με περικυκλωνει και ποιος ειναι ο δρομος πες το και μαντεψε το ,
με πονο δακρυγονο και πονο στο κεφαλι ,σφιγγεται πονος σημαια στο κεφαλι μου ,πες μου που παμε να ξυπνησω να σ’αντεξω να μη δειλιασω παλι , να φερθω καπως στη μοναξια σου στη μοναξια μου.
ελατε φιλοι τωρα βραδιαζει να πεταξουμε να στησουμε να δωσουμε οτι δεν εχουμε, ελα να κλαψουμε, να σπασουμε ελα στο δακρυ του δακρυγονου και στη φωλια της πολης,
σωμα ζεστο να σκεπασω το φως που σε καρφωνει ,
πως σου μιλανε οι σκιες και λες παραμυθενια πραματα
να πιουμε ενα ποτο στο μπαρ που ξενυχταει
ελα να δουμε τσοντα πολη γυμνη γρανιτης σε κρεββατια να χορευει.
τους μεταναστες κατω απ τις γεφυρες
τα παιδια στη λενορμαν
να χρωστανε το βαρος του κοσμου
στη ροσινιολ σκυλια ετοιμοθανατα και κλωτσημενα,
νοσοκομειο να μοιρασουνε χρυσα γοβακια στους πεθαμενους
ελα ελα να φωλιασεις μεσα μου ελα να σε κρυψω απ τους μπατσους
να σηκωσουν τα παπουτσια μας φτερα απ τα πεζοδρομια ,
ελα τα χρονια να νιφτουν τις αμαρτιες μου να μαγευτουν οι μερες μας
ασημι λαμψη νυχτες μας να σαγηνευονται νεα χριστουγενα
να ζυμωθουν ελα λαμπαδες ν αναψουν ελα τα χερια να δεθουν ελα τ’ αστερια πλησιαζουνε ελα τα ματια ν αποκαλυφθουν τα χερια ν ακουμπησουν
ελα να λαμψουν τα σκουπιδια μας
ελα τη μοναξια να κοψεις βασιλοπιττα
ελα κρεββατι ελα αρρωστια ελα φτωχια μου
ελα την τελεια στιγμη στου χαρου τα δοντια να γινουμε φιλοι
προδοσιες να σγχωρεσουμε να σβησουμε τεφτερια ελα ελα να δουμε τεντωμενα σκοινια σεντονια και τι εχει απο πισω ελα να ψαξουμε για καλυτερη αρρωστια ν ακουσουμε παλια τραγουδια ,να δουμε
βαρυ φορτιο στη πλατη μας, ελα να μη γερασουμε ,
ελα δεν ειμαι ελευθερος στο λεω ελαφος εσυ στο δασος ελα,
δεν ειμαι ελευθερος βαραινω γερναω και λεω, να ρθώ ,θα ερθω,
γιατι βγηκαν αστερια πισω απ τις ταρατσες μας ,
πως να τα δεις πως θα τα αντικρυσεις,
βγαινουν αστερια σου λεω και φευγουν ,
αποκλεισμενοι κι αυτα τα χριστουγενα ,
ελα εξω,ελα
καφενειο και πακιστανοι ανεργοι στο περιστερι παρελασεις αταιριαστες νυχτα κοιμισμενη μου νυχτα ,τα νανουρισματα σου σκληρα ,
και καφενεια με μικρες και φτωχιες πουτανιτσες,ωχ μανουλα μου και σκατομοναξια μου,
ζαλισμενος εκτος τοπου και χρονου σου,ελα δεν ξερω αν θα ρθεις
περναω ποτε ποτε απο εδω που ποιος ξερει που ειναι και τι ειναι ,
φιλος και απολυτως ξενος ,
πολη σκηνη, πολη σκληρη με χαλασμενα αισθηματα ,σαν δοντια προς εξαγωγη,
λιγουρια τη μιζερια μου βαρεθηκα,
που πατω,θελω να ερθω και πρεπει να φυγω ,
ελα να με βρεις ,ζαλισμενος
μοναξια και φιλοι και φευγουμε απ αυτο που μας περικυκλωνει ,μη γελας
οσο ειναι καιρος ,οσο ειναι καιρος ενα τσιγαρο καπνισε και φτασαμε κι ας μη καπνιζεις πια,
κι ας το ΄κοψες ενα τσιγαρο δρομο στα ξενα ειναι το αυριο
ελατε προσκληση χωρις τον ξενοδοχο
ενα τσιγαρο καιρο μεχρι να φτασουμε στην Πατησιων.

UNA NOTTE A NAPOLI

2008-12-01T18:43:00.003+02:00

Mε αλιταλια φτασαμε στη Ναπολη με φτερα ραγισμενα ,πολη με κουρασμενο χαμογελο,Ναπολη ραγισμένη,εκπαιδευμενη να περιμενει λυτρωτικο τελος να βλεπει μασκες ανθρωπους τοπία με την ελαφροτητα που τους αξιζει, η θλιψη να μυριζει πορτοκαλι και βροχη και χριστουγεννα μικρά και ταπεινα και ελα να δεις την πολη απο πανω ν ακουσεις τις καμπανες της να δεις τα τζαμια του καπρι να λαμπουν απο τις πενιχρες αχτιδες του πρωινου,να λαμπει κι η νυχτα, να ερθει αργα χαιδευτικα,και δεν ειναι αναγκη να κανεις τα λαθη που εχω κανει, να βλεπεις και να ειμαστε αμιλητοι.ελα μια νυχτα στη Ναπολη , μη φοβασαι να χαμογελας τη θλιψη σου,την ακρη,ενα αδιεξοδο δαιδαλος στενα σοκακια,τρεχουν τα λεπτα κοσμος στους δρομους τρωει ριτσες και φρολες και εχει τσαντες με ρουχα μωβ που ειναι της μοδας φετος , χορευει κι η μοδα φετος το χορο της ακρης ,του τελους να φτασουμε την αγαπη στο τελος να δουμε περηφανοι τα σκοταδι που δημιουργησαμε ,να το αντικρύσουμε να αγγιξουμε να μας αγγιξει .
Εφυγαν κι αλλοι κι αλλοι κι αλλοι σου υποσχομαι ,στο υποσχεται δεν σ αφηνει η πολη μονο σου,ελα να δεις απο ψηλα εχει μαλακα συννεφα η Ναπολη εχει το υφαιστειο μεσα της γυρω της ,τρεχει,κοιμωμενη βαδιζει σε βλεπει στα ματια σ αντικρυζει με φρουτα με ομπρελλες με τραγουδια του πατερα σου της μανας σου τις μουσικες ,εχει χρονο που ερχεται και ξαναρχεται και εμεις γυρω γυρω στριφογυρναμε το βλεπω το παρατηρω και το καλυτερο που εχω να κανω ειναι να γελαω να κλεινω το ματι στη νυχτα,προαστειο Παυσιλυπο, πινω το Παυσιλυπο θεραπευομαι πατωντας μαλακα τα σκαλοπατια του σκαρφαλωμενος σε ξενα δευτερολεπτα.Νάπολη,χυνομαι στη νυχτα,ποιος ειμαι που ερχομαι ,τι ψαχνω, λες "θα σε μαθω να θελεις" και να σου λεω ειναι αργα ,αυριο παλι,και να παρακαλας "ελα να μαθεις τι ειναι να θελεις",ειναι αργα.Αυριο, χρονος, ωρες λεπτα σαν ξενητια θα ειμαι ετοιμος να θελω.Ξενο αυριο,αληθεια σου λεω.

αποσπασματα

2008-11-20T15:13:00.004+02:00

Η ερημια των αναμνησεων,
εβλεπα ονειρο την Παρασκευη το βραδυ πως ημουν πιθηκος στο κεντρικο δεντρο της αυλης ,πιανομουν απ’τα κλαρια της ιτιας,πηδαγα απ’τα ψηλα στα χαμηλα,ενοιωθα ωραια σαν πιθηκος πανω στο δεντρο,…..μ’εβλεπε η σκυλα μου ,που δεν ημουν πια ανθρωπος,κι ειπε αφου αποφασισε κι ηρθε στον δικο μας κοσμο τον κοσμο των ζωων,ας τον παντρευτω αφου αγαπιομαστε,μ’αγαπαει και τον αγαπαω τοσο,ηρθε και μου κανε την προταση με μεγαλη φουρια και ταραχη,………εγω τρομαξα την εβλεπα ταραγμενη ,ποσο την αγαπουσα,
Ποσο την αγαπουσα,που βρηκε την τολμη να μου μιλησει,αλλα δεν το αντεχα να μεινω για παντα στον κοσμο των ζωων,που η αγαπη είναι τοσο πηχτη,τοσο στερεη σαν τοιχος.
Σαββατο,
συνεχιζω να βλεπω εγχρωμα όνειρα,που θυμαμαι σχεδον ολες τις λεπτομερειες το πρωι,καλο είναι αυτό η κακο?,ειδα την μανα μου να είναι μπροστα σ’ένα γκισε και να σημειωνει κατι ο υπαλληλος,με κοιτουσε , ηταν όπως ηταν τοτε που ηταν σαραντα-σαραντα πεντε,μονολιγο μαραμενο το υφος.
Μονο αυτό μου προδωσε ότι δεν ζει.Ηταν λοιπον ορφανη υιοθετημενη
Κι εψαχνε σε καποια νομαρχια την πραγματικη της μητερα,ελεγε στον υπαλληλο πως η πραγματικη της μητερα ηταν καλογρια,κι αν την βρουν
Θα την αποκαλει «καλογρια –μητερα»,με κοιτουσε την ωρα που μιλουσε,με κοιτουσε σαν μην ηθελε να φανερωθει ότι ειμαστε μαννα και γιος,η σα να ειχε θαμενη την αγαπη μας στο ερημικο τοπιο των αναμνησεων.
Οι πεθαμενοι ισως, για να ησυχασουν ,να κανουν τις αγαπες τους μαρμαρινες σε σιωπηλα νεκροταφεια.

Οι σιωπες.

Οι σιωπες που με ανεθρεψαν,τα μυστικα που μου αποκαλυφθηκαν πολύ αργοτερα,το πονεμενο χαμογελο που φυτρωνε στους γαμους και τα βαφτισια,η ματαιοτητα των Χριστουγενων,του Πασχα,του καλοκαιριου,tης Παναγιας ,και του Χριστου του ιδιου,εκλεινε λιγο τις πληγες τους ,τους εκανε να φαινονται πιο χαμογελαστοι πιο αισιοδοξοι.

Οι φιλες μου στα σκουπιδια

Βρισκονται κι αυτές σ’ένα φαυλο κυκλο αναμεσα στο καθαρο τους προσωπο ,την καθαρη τους την ψυχη,κι ολου του κοσμου την αμαρτια,κάθε μερα συγχωρουν αμαρτωλους ,χαμενους,χτυπημενους που προτου χτυπηθουν χτυπουσαν,που ο πονος τους συμμαζεψε στην στοργικη αγκαλια του ,είναι καμια φορα ο πονος η πιο βαθεια στοργη.
Μεσα σε τοσες αμαρτιες που εχουν συγχωρεσει,λοιπον καποια δεν τους γυαλισε?

Τα παγώνια ένα βραδυ

Θελω να ειμαι καλα,θελω το πρωι να μυριζει μαστιχα,κατά τις δεκα να είναι ο ουρανος γαλαζιος,στις εντεκα ο καφες μυρωδατος εις τη νιοστη να σου χαμογελα, στις δωδεκα να βλεπεις τις πιο γλυκες αρμονιες να κανουν παρελαση στον δρομο,να εχω χαραξει ένα ωραιο σχημα-τατουαζ στην ψυχη μου,
το μεσημεριατικο υπνο σαν κατασκηνωση στα πελαγη της παιδικης ηλικιας,
Το απογευμα ένα τραγουδι με τραβαει να χορεψω κι ας μη τα καταφερνω,μετα θα ερθουν τα χαμογελα των απροσμενων γνωριμιων,μετα στο παραξενο μπαρ-ρεστωραν με όλα τα χτυποκαρδια,και το μελλον να στεκει λαμπερο στο απεναντι πεζοδρομιο,μετα στο σπιτι που μιλoυσαμε για τις ψυχες , τα παγωνια του δημου πριονιζουν επιθυμιες κι επιθυμιες αλλα εμεις ξενυχτουσαμε.
"τα σκουπιδια της πολης"
Παντα φανταζομουν μια αθροιση ανθρωπων που βοηθουν αυτους που εχουν αναγκη και βοηθιουνται κι αυτοι,θα μαζευαν πολυτιμα σκουπιδια,θα τα μετασκευαζαν,θα τα πουλουσαν,θα ζουσαναρκετες ωρες μ'αυτους που βοηθουσαν,θα τους μαθαιναν τεχνες,θα τους μαθαιναν τη γλωσσα,θα μαθαιναν ολοι μαζι ν'αγωνιζονται.Αληθεια ποσο μια ζωη μπορει να ειναι δημιουργικη,αγωνας και γιορτη μαζι?

Μικρό παραμύθι με ελάφι

2008-11-03T19:24:00.005+02:00

"...κάθε χρόνο, της Αγίας Μαρίνης, ένα ελάφι κατέβαινε από το βουνό, δώρο στη χάρη της. Καθότανε να το σφάξουν και να το μαγειρέψουν να το φάει ο κόσμος. Κι ο κόσμος το ήξερε και το περίμενε. Μια χρονιά όμως το ελάφι άργησε. Περίμεναν οι επίτροποι, περίμενε και ο κόσμος, τίποτα. Λίγο πριν τελειώσει ο παπάς τη Λειτουργία, φάνηκε το κακόμοιρο λαχανιασμένο και κουρασμένο και καταϊδρωμένο. Οι επίτροποι τό 'πιασαν αμέσως και τό 'σφαξαν, χωρίς να του δώσουν ούτε μια σταλιά νερό, για να μη φύγει ο κόσμος που ανυπομονούσε. Από τότε το ελάφι δεν ξαναφάνηκε. Μάθημα που δε σεβάστηκαν το θαύμα και δεν το άφησαν να ξαποστάσει"

(παραμύθι που λέγανε παλιά σε χωριό της Μακεδονίας)

νερό κερί και θειάφι

2008-11-03T18:06:00.004+02:00

εσυ: ναι
εγώ: ναι ναι
εσυ: το δευτερο ναι πού παει?
εγώ: παει στο απολυτα ειναι δυυσκολο πραγμα το απολυτα σχεδον ιερο,το σεβομαι και του βαζω στην ακρουλα του ενα προσφορο ενα κερακι ενα ναι
εσυ: τιμη μου που μνημονευεις παρεα μου το απολυτο
εγώ: σερναμενος κοιταω τις ακρουλες τα βαθουλωματα στο βραχο και λεω να το απολυτα που σεβομαι που φοβαμαι και με δερνει,και το αποφευγω και το ραινω με μοσχογιασεμια της απειραχτης παρθενας νιοτης μου,ημουνα νιος και πρεπει κατι ναχω να μιλαω στον πληθυντικο κι ειναι αυτο το απολυτα το απολυτα που μυριζεις κερι.
εσύ: θέλω να σου πώ για το νερο
εκεινο που σβηνει στις ακτες
εγώ: που μυριζεις το θειαφι ειναι αυτο που θελει να πεθανουμε με τη σειρα μας αχ δεν μενουνε λεξεις στο σπιτακι που εχτισα μωρε δεν μενουνε μονο δακρυα και ρουφηγμενες μυτες ,δε μενει τιποτισ
εσύ: αχ μωρε,αχ

σιδερωνει στο μεσα δωματιο

2008-10-08T14:03:00.003+03:00

Τις μερες μας στο τραπεζι του Θεου ,
Τις τοποθετησαμε με βιασυνη ,
Κι αμοληθηκαμε γι αλλες εκδρομες
Κι αλλα καλοκαιρια,
Ο Θεος πεινουσε για ταξιδια
Μακρυνα κι αγυριστα
Και για παραθυρα φωτισμενα
Κι αγαπη
Σα να παραβιαζονται οι μερες …
Να παλαιψουν με του Θεου την οργη
Σαν αγριεμενα ζωα στο κλουβι
Τι ζητουν
Μονο μια σφαγη τους μενει
Τι ζητουν ,δεν μας λυπουνται
Κι ετσι με τις κραυγες των ημερων
Ερχεται ο Θεος οργιζεται
Και φυσαει στ ασπρα κυπαρισια
Να σου του μαυρου βαρκαρη του φουσκωνει το πανι
Σε βλεπει χαμενο και χαμογελαει
Σε βλεπει ακινητο και ζηταει να σε γοητεψει
Εσυ χαφτεις τις ιστοριες του
Σ αποκοιμιζει ,σε φιλαει,ρουφαει το ταληρο που χες στο στομα σου
Λεει αμοιβη να σε περασει απεναντι
Απεναντι .
Είναι ακομη νυχτα απεναντι,
Κι αν ξημερωσει
Δεν ξημερωνει απ’οσο ξερουνε απεναντι,συνηθως μονο δυει ο ηλιος εκει
Ζαλισμενος ,ηττημενος ,ξευτελισμενος ,δυει.

Χτυπημενος σηκωνεσαι
Τι να κανεις
Το τελος που γινεται αρχη
Αρχη που είναι σαν τιποτα
σαν στα μισα του καλοκαιριου
να γινεται χειμωνας
χιονι με λιακαδα ,
τρικυμια με απνοια
σου ρχεται να ψαξεις να βρισεις τη μανα σου
αν θυμηθεις το προσωπο της
τα ωραιο προσωπο της
με τι ματια να τη δεις
τι λογια να μιλησεις
αν τη βρεις
είναι μια πηγη εκει κοντα
πηγη που γελαει
γελαει με σαλιο ξυνο
Δε γελαει, γρυλιζει .
Μη γελαστεις και πιεις νερο
Μη γελαστεις και σκυψεις
Απ το ασπρο κυπαρισι δεξια
Δεξια προχωρα μεχρι μια λιμνη
Να δεις μια λιμνη
Θα σ εμποδισουν
Αγριοι φυλακες, θα φοβηθης ,
Βγαινουν απ’τα ορυχεια μυρμηγκιές οι φυλακες,
Ουρλιαζουν ,δειχνουν τις λαμες τους,
Σαν εφιαλτης παλι που σε στελνει πισω
Όμως πισω δεν υπαρχει
Το πισω κοβεται και χανεται καλε μου
Εσυ στεκεσαι εκει
Μιλα στους φυλακες και παρακαλα
Για λιγο νερο της λιμνης
Ότι θυμασαι πες το,και ξαναπεστο
Ότι εισαι από ουρανο και γη
Κι ότι σε ξεσκισε η αγαπη με τα γαμψα της νυχια
Μη και βρεθει κανεις να λυπηθη
Να πιεις νερο της μνημης
Να πιεις νερο να μαλακωσεις
Να πιεις το μαυρο φως αγορι μου
Να ρθει η αρχη του τελους
Να αδειασουν τα σπιτια κι όλα τα οικοδομηματα
Να χορτασει ο Θεος
Να σιωπησουν τα όνειρα
Να δεις το μεγαλο σεισμο
Το σκοτάδι και το φως θα γινουν φιλοι .

Σιδερωνει στο μεσα δωματιο
Την γυρευεις στα σκοτεινα απογευματα τριαντα χρονια πριν
Σφιγγεται η καρδια σου ,
Στο νοσοκομειο νυχτωνει ,
αέρας φυσαει την κουρτινα
Μια ψυχη ετοιμαζεται ν αφησει σωμα
Πεφτει ένα κρυο στη γειτονια μου
Κι ερχεται εκείνη η μυρωδια όπως ακριβως πριν τριαντα χρονια.

δωσε ρυθμο ν'αρχισουμε

2008-09-16T14:37:00.007+03:00

ΠΑΙΞΕ ΤΟ ΝΤΕΦΙ ΣΟΥ ΝΑ ΤΟ ΧΟΡΕΨΩ ΤΩΡΑ,ΑΠΟΨΕ ΔΕ ΝΥΣΤΑΖΩ ,
ΔΕΝ ΕΧΩ ΝΑ ΠΑΩ ΠΟΥΘΕΝΑ,
ΠΑΙΞΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΟΥ ΕΣΥ ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΝΑΡΘΕΙ ΤΟ ΠΡΩΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ,ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΠΟΛΕΙΣ ΜΑΚΡΥΝΕΣ,ΠΑΙΧΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΟΥ,
ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΓΛIΣΤΡΑΕΙ ΑΜΜΟΣ ΜΕΣΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ,ΠΑΙΞΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΟΥ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΓΑΖΕΙ ,
ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΠΕΘΑΜΕΝΟΙ ΑΔΕΙΑΝΟΙ ,ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΟΝΕΙΡΟ ΔΕ ΒΡΙΣΚΕΙΣ ΜΙΑ ΜΑΤΙΑ ,
ΤΟ ΓΛΕΝΤΙ ΜΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ,ΠΑΙΧΤΟ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΣΟΥ ΚΑΙ
ΜΗ ΠΑΡΕΞΗΓΕΙΣ ΑΝ ΧΥΝΟΜΑΙ ΜΕΣ ΣΤΙΣ ΣΤΡΟΦΕΣ ΤΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΠΕΦΤΟΥΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΜΟΥ ΣΤΗ ΣΚΟΝΗ ΤΩΝ ΠΑΛΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ ΚΑΙ ΧΑΝΟΝΤΑΙ
ΚΟΥΡΕΛΗΣ ΚΑΙ Μ’ ΟΥΡΑΝΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΝΑ ΜΑΙ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΡΩΙ
ΣΑΣ ΠΑΙΡΝΩ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΜΕ ΣΤΙΧΑΚΙΑ ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΑ ΓΕΛΙΑ ΚΑΙ ΣΑΧΛΑΜΑΡΕΣ ΔΑΚΡΥΑ ΦΩΝΕΣ
ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΡΟΜΑΖΩ,
ΔΩΣΤΕ ΡΥΘΜΟ ΝΑ ΜΑΓΕΙΡΕΨΩ , ΝΑ ΚΥΝΗΓΗΣΩ ΜΙΑ ΣΚΙΑ,
ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΡΑΣΩ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ,
ΑΧ ΝΑ ΜΟΥ ΛΙΩΣΕΙ Η ΠΑΓΩΝΙΑ ,
ΚΙ ΑΝ ΠΑΙΖΕΤΕ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ ΣΕ ΑΠΑΛΗ ΑΜΜΟΥΔΙΑ,
ΝΑ ΥΠΟΣΧΕΘΩ Ο ΜΠΑΓΑΣΑΣ ΚΑΙ ΧΑΜΟΓΕΛΑ, ΤΡΕΛΟΥΣ ΧΟΡΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΡΕΤΕ,
ΚΙ ΑΝΕΜΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΚΟΥΝΑΩ ΤΟ ΜΑΝΤΗΛΙ,
ΑΝ ΠΑΤΕ ΒΟΛΤΑ ΤΟ ΠΡΩΙ ΝΑ ΡΘΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΜΕ ΔΥΟ ΞΕΓΥΜΝΩΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ,
ΝΑ ΡΘΩ ΜΑΖΙ ΣΑΣ ΣΑΣΤΙΣΜΕΝΟΣ ΚΟΥΡΕΛΗΣ ΜΕ ΜΟΥΔΙΑΣΜΕΝΗ ΤΗΝ ΑΦΗ,
ΠΑΜΕ ΟΠΟΥ ΠΕΙΤΕ ΝΑ ΞΕΘΩΡΙΑΣΟΥΜΕ ΝΑ ΚΥΛΙΣΤΟΥΜΕ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΤΟΥΜΕ ΣΤΟ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ ΠΡΩΙΝΟΥ
ΠΑΙΧΤΕ ΤΟ ΝΤΕΦΙ ΣΑΣ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΗ ΜΑΙΜΟΥ ,
ΔΩΣΤΕ ΡΥΘΜΟ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ.
ΠΑΙΞΕ ΤΟ ΝΤΕΦΙ ΣΟΥ ΝΑ ΤΟ ΧΟΡΕΨΩ ΤΩΡΑ, ΑΠΟΨΕ ΔΕ ΝΥΣΤΑΖΩ ΚΑΙ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΩ ΔΕΝ ΕΧΩ.
ΔΩΣΕ ΡΥΘΜΟ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ.

(ακούγονας Μr Tambourine man-Bob Dylan)

Παλιά αλληλογραφία: "Το βραδυ αραιώνω"

2008-09-08T13:30:00.006+03:00

Αργα-αργα(ειναι μολις απογευμα) ανακαλυπτεις πως ειναι ωρα να αρχισει να γραφεται ο επιλογος,αλλα λογια δεν θα προσθεσεις στην πλοκη,αυτην την τοσο απλη,τοσο ιδια με αλλες που προηγηθηκαν,τοσο ιδια με αλλες που θα συμβουν σε αλλους,ειναι ωρα να βγεις απο την παυση σου να μαζεψεις τα λιγοστα ρουχα σου να φορεσεις το τρυπιο καπελλο να βγεις εξω στο δρομο που βεβαιως εχουν χαθει οι φιλοι ,εχουν προσπερασει οι φιλες,να βγεις εξω στην πολη ας πουμε εννια το βραδυ,φυσάει, τα παιδια γυρνουν απ τα φροντιστηρια,οι συνταξιουχοι απο την χαρτοπαιξια του καφενειου, να εφευρεις μια διαδρομη αναγκης μασωντας τσιχλα,μια διαδρομη να φυγεις χωρις να το πολυσκεφτεις,να φυγεις με την ελαφροτητα της ζωης σου μοναδικη αποσκευη.Διαλυεται το εκει δεν υπαρχει ουτε το εδω,δραπετευεις απο το εκει και το εδω ,δεν εισαι εσυ πια, αλλαζεις επιδερμιδα και πουκαμισο,απολυεσαι απ'την παλια ζωη,δεν εισαι εσυ που ησουν,ξεφευγεις κι απ'τον εαυτο σου,δεν θες ,αρνεισαι,αραιωνεις ,γελας με την αρνηση τους(αρνηση της) εκεινη την σιγουρη εκεινη την συνηθισμενη,δεν σε νοιαζει που ακουγεται ακομη ο ηχος της ο ρυθμικος,που καπου ακομα χτυπαει το σφυρι της. Ειναι καλη η αρνηση γιατι σε αραιωνει σε κανει σκια μεσ'τη νυχτα,σε κανει παιδι του δρομου,μια ακομα αρχη καποτε θα ερθει ,μη με ψαξεις ουτε εδω ουτε εκει.(6-5-2006)

γραμματα απο ενα φιλο

2008-08-27T10:26:00.002+03:00

αγαπητο μου εκει,
σε ειδα στ'ονειρο μου που ειχες θλιψη Κυριακατικη,οχι του απογευματος ,ειχες θλιψη πρωινη,κι εγω να θυμηθω πρεπει να ξαναμιλησω με τη μνημη,να της πω μια καλημερα τελος παντων αμα συναντηθουμε τυχαια στο ασανσερ,αλλα κομπιαζω δεν μπορω να ξαναπιασω σχεσεις μ'εκεινη την μνημη που τσακωθηκα και μ'εβαλε στη θεση μου και ανταλλαξαμε βαριες κουβεντες.
Ειχες λοιπόν εκεινη την διαυγη θλιψη του πρωινου της Κυριακης,τα ηξερες ολα,βεβαιως και τα ηξερες,κι εγω δεν θυμαμαι να σου πω ναι η οχι,αυτο που διακρινω ειναι, πώς να στο πω ,διακρινω την θλιψη σου σαν θριαμβο,σαν κατι μυρωδικο εξυπνο διαυγες ,κρυσταλλο που θα το θυμαμαι και θα συγκινουμαι οσο μπορει καποιος που ειναι εδω να συγκινηθει,να θυμηθει,να τρεξει πισω μπρος,πινω μονο το νερο μου ξαπλωνω στο χαλακι μου μεχρι την ωρα που θα με παραλαβουν οι γιατροι να μου κανουν εκεινη την περιφημη μεταμοσχευση,να παρουν ολο αυτο το εδω με το κοφτερο τους νυστερι,και να μην πω κανενα οχι ,να μην αμφιβαλλω πια, πρεπει να φυγω απο εδω, ζητω απ'τη θλιψη σου βοηθεια.

πικρο σαλιο

2007-07-03T18:56:00.000+03:00

Μετα απο χρονια σε βρηκα να περιμενεις τρενο στο σταθμο Λαρισης ηταν αργα ενα βραδυ Κυριακης ,φορουσες το μακο μπλουζακι που ειχες στα Χανια,κοιταζες το πατωμα και σκεφτοσουνα δε με ειδες ,σου ελειπε το χαμογελο,μου φανηκε,οτι δεν το ειχες πια,σα να σε ειχε βαρυνει η ζωη σα να σε κουραζε η πλοκη των ημερων σου,σα να ειχε στεγνωσει το γελιο σου εκεινο που τα απαλυνε ολα κι ολα τα προσπερνουσε αλλα κι ολα τα αγαπουσε,σα να μην μπορουσες να αγαπησεις τοσο πολυ πια σα να σου ειχε στερεψει εκεινη η αστειρευτη πηγη που ειχες παλια στα στηθια σου σα να ειχες βαρεθεισα να μην ειχε πια νοημα με καποιον να συνεννοηθης σε καποιο να χαμογελασεις,
Περιμενες το τρενο να πας πού, στο σπιτι σου που παλια ουτε ηθελες να επιστρεψεις κι ηθελες να περνας τις νυχτες στους δρομους η σε ξενα σπιτια ,και κουβαλουσες τα φορεματα σου σε μια τοση δα βαλιτσα να εγκατασταθεις οπου νυχτωσει και να εγκαταστησεις να χαρισεις τη χαρα σου,τον χορο σου οπου χρειαστει κι οπου τυχει.
Δεν μιλησα ,μονο σε κοιταζα και θυμομουνα εκεινες τις διασταυρωσεις της ζωης που καποια φορα μας εφεραν μαζι για κατι νυχτες και κατι μεσημερια και ηταν ετσι τα πραγματα κι εγω δεν μπορουσα να σου δωσω παρα μονο κατι που φαινοταν χαρουμενο και ρυθμικο αλλα εμοιαζε πως ηταν εκει παρουσα εκεινη η δικημου πικρη γευση, ισως μια σταγονα της να εμεινε στο στομα σου και σ'εκανε ν’απογοητευτεις και ποτιστηκε μεσα σου ενα δεντρο με φυλλα καπως κοφτερα ,τις κυριακες ματωνουν τις επιδερμιδες,τις μικρες πριγκιπησες ,τις δαγκωνουν στο τελος η ασθενεια τις αφηνει με λιγο αιμα λιγο γελιο,και καθονται να περιμενουν ενα τρενο να τις παει στο σπιτι που βαριουνται αλλα δεν υπαρχει, πειθονται με τον καιρο πως δεν υπαρχει, τιποτα καλυτερο να κανουν..φευγω και χανομαι μεσα στον καπνο της κυριακης ,δεν εχω κατι να δωσω ,δεν ειναι τιποτα να παρω,γεια.

παλιοι φιλοι

2007-01-29T17:37:00.000+02:00

Σφυριζα εκεινο το απογευμα προσπαθωντας ν’ανακαλυψω τη μελωδια των ημερων που περναω ,αλλαζα ρυθμους και νοτες και χανομουνα στους βραχνούς και στους φαλτσους δαιδαλους του σφυριγματος μου που αντηχουσε μηχανικο θλιμμενο κι αμηχανο βεβαιως σε αδεια δωματια σε αδεια καφενεια που συχναζουν ταξιτζηδες,ετσι το ακουγα,μετα ηρθε η αιφνιδια τηλεφωνικη προσκληση να παμε η παλια παρεα στην ταβερνα της ξανθης στο λοφο του Στρεφη οσοι υπηρχαν ευχεροι απο την δεκαετια του 70 που τωρα οι περισσοτεροι θα ηταν σιωπηλοι κι αμιλητοι,να μην εχουν να προσθεσουν τιποτα,κινησεις αργες σαν βημα σημειωτον ,θα βρισκομασταν εκει καμια δεκαπενταρια απο εμας τους πετυχημενους του 80 στην ταβερνα του Στρεφη σαββατοβραδο ,δεχτηκα την προσκληση χαμογελωντας με αξιοπρεπη απαθεια,και μαλιστα πηρα κι εγω ενα δυο τηλεφωνα να καλεσω κατι παλιους παμπαλαιους φιλους ,διπλα ειναι το ντεκαντάνς και παρακατω ηταν ο βρουτος που περασε στο χωρο του μυθου ,μεσα του υποθετω θα παραμονευουν φαντασματα με μακρυα μαλλια και λαμπερες γενιάδες ,μυστικες βαλιτσες στο χερι με οικοσκευες οραματων ,και προικες αστρωτες κι αφορετες και παραπονεμενες παραφουσκωμενες ψυχες γιατι δεν μας εγιναν οι χάρες,το ντεκαντανς στεκεται στα ποδια του σαν αγιος βασιλης χριστουγεννων τοσο σοσιαλιστικωνκαι τοσο σγουρομαλικων με κοκκινα μποτακια και μινι φουστες κι εκεινη η σπιτισια μυρωδια με χειλια ετοιμα να φιλησουν ενοχα κι οπουδηποτε.
Εκεινη τη βραδια λοιπον βρεθηκαμε στου στρεφη την ταβερνα με σπασμενους καθρεφτες ,αδεια ταβερνα κατα τις εννια , που λες στις αδειες καρεκλες ηταν ολο το ματωμενο πληθος που δεν ηρθε η δεν καλεστηκε,ηταν κι εκεινοι που δεν ηθελαν να δουν τα χτυπηματα,τα σφαξιματα ,εκεινοι που ειχαν πολυ βαθειες ουλες,με κοιταζαν αυτοι που δεν τους χαιρεταω πια στο δρομο γιατι τους ξεχασα ,η ειναι μακρυα,η ξαναγυρισαν στα χωρια τους και ντυθηκαν τα ρουχα του μπαμπα τους και της μαμας τους.Δεν ηταν βεβαιως κι ο Πετρος που θα εκανε παρεα με μια χορευτρια απ’το Παρισι εκεινη που χορευε σε μια επιθεωρηση και την περιμενε καθε βραδυ εξω απ’το θεατρο να την παει σπιτι της αμιλητος,δεν ηταν κι εκεινη η Ε.που η ψυχη της εγινε ψωμι και φανουροπιττα και βρηκε τροπους να κρυφτει,και να μη νοιωθει τιποτα,δεν ηταν ο Ρ. που ηθελε να πηγαινει στα νησια μακρυα απ’τους τουριστες και μακρυα απ’τη βαρεια του καλαματιανη προφορα και να ζει ενα καλοκαιρι κατασπρο αμολυντο με ψωμοτυρι,ιδιως εκει στην Ικαρια με τα μεγαλα αδηφαγα κυματα.
Δεν ηταν ο Α. που η μαννα του πεθανε νωρις κι η αδερφη του εφυγε απ’το σπιτι και δεν αντεξε αλλο να ειναι αυτο που περιμενε ο πατερας του κι η νεα του γυναικα.
Δεν ηταν η Ρ. που τις αποκριες εκανε θαυματα κι υψωνε το κορμι της τουλαχιστον εικοσι ποντους πανω απ΄το πατωμα ,η τρελλα μαγευε το κορμι της τις νυχτες και την ξεχναγε την τρελλα της το αλλο πρωι σα να μη συνεβηκε τιποτα.
Μολις εφτασα στο μακρυ τραπεζι με ειδε ο Τακης και μου ειπε : αυτα τα ρουχα που φορας να τα αλλαζεις πότε πότε ετσι για να αλλαζεις διαθεση,κουρασμενο σε βλεπω,μετα κοιταζε κατω και δεν μιλουσε.Ειναι η μασκα μου ετσι ,του απαντησα,ειναι μασκα.
Μετα μου ειπε ο Νικος :ευαισθητο παιδι ησουν τοτε και σε πειραζαμε ,φχαριστηθηκα που θυμοτανε τις ευαισθησιες μου,(ποιες ευαισθησιες μου που δεν τις θυμαμαι;).
Eνοιωθα καπως ασφαλης αναμεσα τους ,ολοι με τις ιδιες πιθανοτητες να θυμουνται η να τους θυμουνται ,ολοι με τις ιδιες πιθανοτητες στο ταξιδι που εχει αγνωστη διαρκεια ,και να παρει ευχη φοβαμαι πολυ νάκουσω την αναγγελια του τερματος.
Κατα τις δεκα το βραδυ γίναμε καμια δεκαπενταρια παλιοι και παμπαλαιοι,
πειραζα το Χρηστο μαλακά ωστε να του ειναι φανερη η τρυφεροτητα ,του ελεγα πως τωρα που ειναι νιοπαντρος σταματησε τα παρτυ ,τις κρεπαλες και τα ξενυχτια,δεν μας καλει πια κι αυτος αντιδρουσε με τρυφερα γαυγισματα, δεν ηθελε να δαγκωσει,και οταν στο απεναντι τραπεζι που επαιζε καποιος ενα μπουζουκι ηρθε και καθησε ενας ζωγραφος της παλιας εποχης που ειχα σιγουρευτει πως πεθανε ,ζωγραφος και τρελλος και πεινασμενος ξεδοντιαρης αρχων της παλιας νυχτας,εφυγα απο την ομηγυρη των σιωπηλων συμφοιτητων μου και καθισα λιγο στο τραπεζι του ,
δεν με θυμοταν ,ρε Αλεξη εγω ειμαι ,οπως ο Πετρος που ειχε ερθει απο τον αλλο κοσμο και συναντηθηκαμε σ’ενα λιμανι,ετσι κι αυτος που ηταν ζωντανος ολοζωντανος και μια χαρα ,δεν με θυμοτανε,τον πιεσα του εδωσα πληροφοριες ,καταλαβε επιτελους και μου ειπε δεν φταιω εγω που δεν σε θυμαμαι φαινεσαι πολυ κουρασμενος ,ν’αλλαζεις ρουχα ποτε ποτε ,γιατι δεν αλλαζεις,
Δειξε μου κανενα πινακα καινουργιο ,εχεις μαζι σου? Κατι φωτογραφιες μου εδειξε κι ηταν σκιες απο γυναικες που κλαινε .Δεν πεθαναν ακομη οι γονεις μου ,μου ειπε,ζουνε κι ειναι ακμαιοι και νεοι κι εγω πλησιαζω τα εβδομηντα κι εκεινοι ειναι ερωτευμενοι και τρεχουν στα μπαρακια και στα κλαμπ κι εγω ειμαι γκαστρωμενος με τρέλλα εβδομηντα χρονια και δεν νοιαζονται .
Γυρισα στο τραπεζι που με περιμεναν οι φιλοι κι ελεγαν δειτε τον τον ευαισθητο ποσο κουραστηκε κι εγινε ολοιδιος οπως ηταν,εγινε ολοιδιοςΜετα μ’επιασε μια πολυλογια και τους ειπα ολα μου τα μυστικα μου κι επινα κοκκινο κρασι να τα βρεξω να μουλιασουνε ,και τους τα εδινα να τα καταβροχθισουνε να τα κρυψουνε στις τσεπες τους και να μ’εχουνε σε εικονιτσες καταστροφης κι ισως ετσι τους φανει λογικη η μασκα η κουρασμενη μου για τις αποκριες, δεν θελω να τις φοβαμαι τις αποκριες ,ας με παρει ο υπνος εκει στο παρτυ που θα κανει ο Χ.απ΄το πρωι,και θα τους εχω εκει σαν αγελη σα σμηνος κι οποιον παρει ο πεινασμενος λεων ο σκοτεινος ,ας παρει εμενα τον βασανισμενο.Εφυγε αθορυβα ο Αλεξης να παει να φαει ,μου εγνεψε γεια σου,να φαειφανουροπιττα ,ταχινι και παλια απογευματα με κορες που χαθηκανε σε κατι στενα στο μοναστηρακι δεν τις θυμαμαι κρυφτηκαν καλα καλα ,πηραν αλλο υφος και μολις τις συναντησα στο Παρισι τυχαια στο δρομο,μου ειπαν αυριο αρραβωνιαζομαι,δεν θελω να γνωριζομαστε τωρα κανω αλλες παρεες.
Ειπαμε στον Χ. να κανει ενα πρωινο παρτυ που να κρατησει ενα εικοσιτετραωρο ,ειπε εκεινος καποτε θα το κανω ,να δουμε ποσοι θα θελουν να ερθουν,εσυ να μη φορας τα ιδια ρουχα την αλλη φορα να φορας εκεινα που φορουσες τοτε στην εκδρομη του ετους στη Θεσσαλονικη,γελουσαν θλιμμενα , που να τα βρω ρε παιδια ,πανε τριαντα χρονια τωρα, που να τα βρω? Τοτε να μην ερθεις στο παρτυ,να κατσεις σπιτι σου ,ελεγαν και γελουσαν που ημουν πολυ διαφορετικος απο τοτε που με καναν παρεα και τοσο ολοιδια ενοχος διπλα στο ντεκαντανς που εκλαιγαν τα πιτσιρικια ,εκλαιγαν που μας ειδαν και τρομαξαν και δεν ειχαν κεφι ν’ακουσουν το μοδατο ντι τζει μονο τρομαξαν κι εφευγαν προς το λοφο να κρυψουν τους φρεσκους ερωτες τους και να κρυφτουν .
Ο Τακης γελουσε κι ελεγε ειναι απλα τα πραγματα ειναι απλα ,εκεινα τα πραγματα λοιπον εφευγαν κι ολο εφευγαν να πανε να πεθανουν ισως, δεν ξερω, με πηρε ο υπνος εκει στο πεζοδρομιο κι οταν ξυπνησα ειχα γενεθλια και η μανα μου ετοιμασε ενα χαλβα γιατι δεν ειχαμε λεφτα εκεινη την Κυριακη να παρουμε τουρτα με κερακια και το σπιτι μας ηταν μικρο και χωρις κανενα παραθυρο και δεν τυχαινε σε μας ουτε φωνη ουτε ακροαση.

Ελπήνωρ, πως ήλθες...

2007-01-13T16:59:00.000+02:00

Τοπίο θανάτου. Η πετρωμένη θάλασσα, τα μαύρα

κυπαρίσσια,

το χαμηλό ακρογιάλι ρημαγμένο από τ' αλάτι και το φως,

τα κούφια βράχια, ο αδυσώπητος ήλιος απάνω,

και μήτε κύλισμα νερού, μήτε πουλιού φτερούγα,

μονάχα απέραντη, αρυτίδωτη, πηχτή σιγή.

'Ηταν κάποιος από τη συνοδεία που τον αντίκρισε,

όχι ο πιο γέροντας: Κοιτάχτε, ο Ελπήνωρ πρέπει να 'ναι

εκείνος...

Εστρίψαμε τα μάτια γρήγορα. Παράξενο πώς θυμηθήκαμε,

αφού είχε η μνήμη ξεραθεί σαν ποταμιά το καλοκαίρι.

'Ηταν αυτός ο Ελπήνωρ, πράγματι, στα μαύρα κυπαρίσσια,

τυφλός από τον ήλιο και τους στοχασμούς,

σκαλίζοντας την άμμο μ' ακρωτηριασμένα δάχτυλα.

Και τότε τον εφώναξα με μια χαρούμενη φωνή: Ελπήνορα,

Ελπήνορα πώς βρέθηκες ξάφνου σ' αυτή τη χώρα;

είχες τελειώσει με το μαύρο σίδερο μπηγμένο στα πλευρά,

τον περσινό χειμώνα, κ' είδαμε στα χείλη σου το αίμα

πηχτό,

καθώς εστέγνωνε η καρδιά σου δίπλα στου σκαρμού το ξύλο.

Μ' ένα κουπί σπασμένο σε φυτέψαμε στην άκρη του γιαλού,

ν' ακούς τ' ανέμου το μουρμούρισμα το ρόχθο της θαλάσσης.

Τώρα πώς είσαι τόσο ζωντανός; πώς βρέθηκες σ' αυτή τη

χώρα,

τυφλός από την πίκρα και τους στοχασμούς;

Δε γύρισε να ιδεί. Δεν άκουσε. Και τότε πάλι εφώναξα

βαθιά τρομάζοντας: Ελπήνορα, που 'χες λαγού μαλλί

για φυλαχτάρι κρεμασμένο στο λαιμό σου, Ελπήνορα,

χαμένε στις απέραντες παράγραφους της ιστορίας,

εγώ σε κράζω και σα σπήλαιο αντιλαλούν τα στήθια μου

πώς ήρθες, φίλε αλλοτινέ, πώς μπόρεσες

να φτάσεις το κατάμαυρο καράβι που μας φέρνει

περιπλανώμενους νεκρούς κάτω απ' τον ήλιον, αποκρίσου,

αν η καρδιά σου επιθυμεί μαζί μας να 'ρθεις, αποκρίσου.

Δε γύρισε να ιδεί. Δεν άκουσε. Ξανάδεσε η σιωπή τριγύρω.

Το φως σκάβοντας ακατάπαυστα βαθούλωνε τη γη.

Η θάλασσα, τα κυπαρίσσια, τ' ακρογιάλι, πετρωμένα

σ' ακινησία θανατερή. Και μόνο αυτός, ο Ελπήνωρ

που τον γυρεύαμε με τόση επιμονή μες στα παλιά

χειρόγραφα,

τυραννισμένος απ' την πίκρα της παντοτινής του μοναξιάς,

με τον ήλιο να πέφτει στα κενά των στοχασμών του,

σκαλίζοντας τυφλός την άμμο μ' ακρωτηριασμένα δάκτυλα,

σαν όραμα έφευγε και χάνονταν αργά

στον αδειανό, χωρίς φτερά, χωρίς ηχώ, γαλάζιο αιθέρα.

Τάκης Σινόπουλος, "Ελπήνωρ", Συλλογή Ι (1951-1964), Αθήνα, εκδ. Ερμής, 1976,

σσ. 11-12.

τηγανητά ψάρια

2006-11-15T16:33:00.000+02:00

Η ταβερνα ηταν στις οχθες της λιμνης διπλα σ’ένα φαρο που εστελνε σηματα στα μακρυνα καραβια κι ένας αερας σηκωνε αφρισμενο κυμα.
Στριμωχτηκαμε σ’ένα μικρο τραπεζι και η κορη του ταβερνιαρη μια νεα χλωμη κι αυστηρη ,με ξεπλεκα ασπρα-ασημενια μαλλια,μας εφερε κρασι,μυριζε τηγανητο ψαρι.
Διπλα μας μια παρεα γιορταζε κατι ,ειχαν φερει κιθαρα,και τραγουδουσαν ολοι μαζι ,
στο παραδιπλανο τραπεζι κατι ηλικιωμενοι που από τ’αστεια τους καταλαβαμε πως ηταν νιοπαντροι κοιταζονταν στα ματια, μια κυρια από τα παρακατω τραπεζια με μαγκικο υφος αρχισε να χορευει.κατι ζειμπεκικα ,η χλωμη σερβιτορα ελεγε «μπραβο χορεψτε πουλακια μου..»
Παλι μεσα μου αρχισα να πλημυριζω ,αγαλλιαση ,ένα αισθημα ασφάλειας στιγμιαίας, μια γλυκα ,ικανοποιηση κατευθειαν από τα παιδικα χρονια
Την ρωτησα:
-Γιατι ολες οι γυναικες εχουν εδω τα μαλλια τους ασπρα?
-Για να μην παιζει ρολο η ηλικια τους.
Ηπιε μια γουλια κρασι ,κοιταζε απεναντι στον τοιχο,ηθελε να μιλησει .
"Ποθω μια νιοτη που είναι μαγικη όχι μη γνωριζοντας,αλλα γνωριζοντας,
μια νιοτη που τα ξερει όλα και συνεχιζει να παθιαζεται,
θελω να μαθω να ζω φρεσκιες ημερες εχοντας ένα μεγαλο παρελθον,
ελπιζω ότι ετσι θα μου συμβει,
δεν θελω να φοβαμαι ,
δεν θελω να ξεχνω,
θελω να προσθετουν νεοτητα οι μερες που εζησα ,
Σου φαινεται παραλογο? Γυρισε σε μενα.
Δεν ειχα τι ν’απαντησω,
μια νιοτη γερνωντας,
παραξενη ιδεα.
Πες του ποσο καλα με ειδες,νομιζω θα χαρει,
πες του πως δεν με βαραινει πια το παρελθον, σαν αναλαφρο συννεφο τον νιωθω,υπηρξε και υπαρχει ,σιωπηλο συννεφο πανω μου και χαιρομαι να τον φανταζομαι να χαιρεται ,να του το πεις αυτο."
Θα του το πω ,ειπα.
Το κεφι ειχε αναψει στην ταβερνα.
Αφησε το τηγανι η γυναικα του ταβερνιαρη και βγηκε με την ποδια να χορεψει,η νιοπαντρη που ηταν γυρω στα εξηντα αλλα ομορφη ηλεκτρισμενα ομορφη, καθρεφτιζοταν ποτε στα ματια του κιθαριστη ποτε στα ματια του συζυγου της,μ’ένα χαμογελο που όλα τα αγαπουσε ,όλα τα δικαιολογουσε,όλα τα φωτιζε.

(αποσπασμα απο μια επιστολη)

εκτεθειμένοι

2006-11-13T17:00:00.000+02:00

Ποιος ξερει ποσα χρονια ειχαν περασει από τοτε.
Οταν φτασαμε περπατουσαμε στη χειμωνιατικη πόλη,μη ξεροντας που να παμε,ουτε δρόμους θυμομασταν,όλα ειχαν αλλαξει ή μοιαζαν όλα αλλιωτικα,όλα πιο συγχρονα,ισως και πιο ομορφα,πιο λαμπερα απ’αυτά που ειχαμε αφησει.
Δεν πολυμιλουσαμε μεταξυ μας μονο κοιταζαμε και δεν χορταιναμε,κοιταζαμε και νοιωθαμε κατι σαν ριγος, σαν χτυποκαρδι,πρεπει να ηταν γιορτινη νυχτα,αποκριες ,γιατι εβγαιναν παρεες χαρουμενες από σπιτια με φωτισμενα παραθυρα, δεν μπορουσαν να μας δουν εκεινοι μονο εμεις μπορουσαμε να τους πλησιασουμε με την ησυχια μας οσο θελαμε, αορατοι,κοιτα ποσο ψηλωσαν ειπα στον διπλανο μου ,μου φανηκαν σωστοι γιγαντες,ομορφυναν και ψηλωσαν ειπε ο άλλος,αυτό που ενοιωθα εγω ηταν μια πικρη ζηλια για τους ζωντανους,για την σπαρταριστη,καυτη ζωη τους,για το ρισκο που παίρνουν περπατωντας εκτεθειμενοι στην πραγματικη ζωη,μου φανηκαν καπως σαν αθλητες,ποσο θα ηθελα να ξανακολυμπησω μαζι τους.

ειχαμε συναντηθει καποτε;

2006-10-01T21:17:00.000+03:00

Thinking Of You
Originally uploaded by yotababy.

Τον βρηκα πολλα χρονια πριν ,τα λογια του σ’ένα δανεικο βιβλιο ποιησης ,
Ελεγε για ένα κοριτσι μωβ ,κοριτσι από φως,ηταν η εποχη που παραμονευαν στις γωνιες κολωνιες αρωματα και αφελεια,κι όλα ηταν αισιοδοξα ,κι ηταν να ‘ρθουν ,να ‘ρθουν,όλα ηταν πιθανα,όλα γοητευτικα καθως ακομη δεν υπηρχαν,τα ονειρα μπορουσαν να παιρνουν σαρκα ,αρωματικη ,ρεαλιστικη ,ετοιμη να την χαιδεψεις κάθε απογευμα,και μου σκηνοθετησε μια πρωταγωνιστρια χρωματος μωβ και με την υφη του φωτος.
Περνουσαν τα χρονια και ξεχνιομουν,ποτε καπνιζα ποτε το εκοβα ,ποτε δουλευα σκληρα ποτε απελπιζομουν,περνουσαν προσωπα ,μου γελουσαν μου θυμωναν,μου αντιμιλουσαν,μου φωναζαν,μου αντιστεκονταν,περνουσαν μερες ησυχες,νυχτες απειραχτες,πώς γλιστρουσαν ,πώς γλιστρουσαν.Γενεθλια αχρωμα,σχεδον θλιβερα,σπαταλες απ’το κομποδεμα του χρονου μου,δεν ηρθε η κοπελα που ηταν μωβ,δεν μπορεσα να την διακρινω ,ισως να την φοβηθηκα ενδομυχως,δεν ξερω.
Εβαλα τα’ονομα του στο google ένα βραδυ που τον θυμηθηκα πριν κανα δυο χρονια μηπως βρω κανενα ποιημα του,δεν βγηκε τιποτα .
Όμως ηρθε εκεινος να με βρει ,ετσι μου φανηκε,σ’ένα βιβλιο του Χρονά , «τα κοκορια της οδου Αισχύλου», ητανε λεει ανημπορος κι εψαχνε βοηθεια και παρεα, συναντηση μεσω βιβλίου,παλι καλα.
Χιονι εχει καιρο να ριξει μεχρι τη θαλασσα όπως ένα βραδυ που θυμαμαι ακομα από εκεινες τις ηρωικες και ταυτοχρονως αφελεις εποχες ,δεν χτυπαει η καρδια μου μ’εκεινους τους παλιους ρυθμους αλλα ηταν καλη συναντηση,καλη.
Μετα παλι περασαν λιγοι μηνες κι ειδα ένα αρθρο στη λογοτεχνικη στηλη της city press στο μετρό,πως πεθανε σχεδον νεος και τρια χρονια μετα ετοιμαστηκαν τα απαντα του,ειχε και τρια ποιηματα,το ένα μιλουσε για πληγες,για τις πληγες που τον χαραζουν και τον τσουζουν,κι ελεγε νομιζω πως η πιο μεγαλη πληγη είναι η ιδια η σχεση μας με τη ζωη μας.Θωμας Γκορπας είναι τ’ονομα του.

Να είσαι έτοιμος

2006-08-17T19:16:00.000+03:00

photo by shadowplay.

Ημασταν σ’ενα δρομο λοιπον,σε δρομο που εμοιαζε με το δωματιο μου,
ηταν λιγο πριν τη νυχτα,ενα φως εφεγγε μες το απογευμα.
Αυγουστος μηνας λιγος κοσμος στους δρομους,μεθυσμενοι μαλλον κυκλοφορουσαμε
Σε ρωτησα αν με καποιο τροπο μ’αγαπας ,δεν απαντησες ,ισως δεν ακουσες,μετα παλι βρηκα κουραγιο και χαμογελο και ξαναρωτησα,
σε τραβηξα απ’το μανικι : «βγες απ το παραθυρο σου και πες μου αν μ’αγαπας» ,
Ποιο παραθυρο μου απαντησες απο ποιο παραθυρο θελεις να βγω και γιατι , ετσι απαντησες,δεν ηθελες να μιλησεις ,ηθελες να γυρναμε στο δρομο εκεινο το απογευμα και να σου λεω τι βλεπω και να γελας,μονο αυτο ηθελες εκεινο το απογευμα,να βλεπεις με τα δικα μου ματια,
ομως τα ματια μου ειδαν ενα παραξενο ανθρωπο στο απεναντι πεζοδρομιο,
κατω απ την αναμμενη λαμπα,ηταν σαν να ηθελε να φωτιστει,
σα να μη του εφτανε το φως του απογευματος,σα να ηθελε να τον δω και να τον συμπαθησω.
«Τι βλεπεις εκει απεναντι ,τι κοιτας εκει ;» ,γελουσες και ρωτουσες,
φοβομουν να σου πω πως ειχα μπει σε μια ιστορια απο ενα παιδικο τραγουδι ,
ημουνα ενας ναυτης που δεν εχει στον ηλιο μοιρα και τριγυρναει μονος στους δρομους των λιμανιων ,αναζητωντας κι αυτος δεν ξερει τι,
αναζητωντας να κρυφτει,ισως και νακρυψει κατι,
ετσι ελεγε εκεινο το τραγουδι που τραγουδουσε ο πατερας μου,
εκεινος εκει απεναντι κατω απ’τη λαμπα παραμιλουσε και μου εγνεφε,
θα περασω απεναντι να τον χαιρετησω,
διψουσες ειπες να πας να πιεις νερο ,
ηξερα πως μια ωραια μερα θα χαθεις ,θα εισαι μακρυα κι ας σε βλεπω διπλα μου ,
Ηθελες εκεινο τον Αυγουστο να κανουμε βολτες στους αδειους δρομους και να σου μιλαω για τα σπιτια για τα σοκακια που αγαπω,κι εσυ να τ’ακους και να γελας ,και να τελειωνουν γρηγορα οι νυχτες μας και να φευγω να κοιμηθω μονος μου στο δωματιο με την μαιμου που ανεβαινει στα γονατα μου μολις με βλεπει και κλαιει, ολο κλαιει το τερας μου το δαρμενο τερας μου που εχω καιρο να το παω βολτα γιατι δεν εχω τιποτα να του πω κι εκεινο ειναι γερικο και αρρωστο,και δεν θελει να παμε στο γιατρο, τους φοβαται τους γιατρους δεν θελει αλλες ενεσεις και θαυματα ,τον πινει γλυκο τον καφε του το τερας μου κι ας πειραζει,
κι ολο κλαιει αθορυβα και αμεριμνα ομως μετα κοιμαται απελπισμενα.
Λοιπον πλησιασα τον κυριο που μου εγνεφε ,ποσο ειχε γερασει ,πανω απο τριαντα χρονια ειχα να τον δω ,σκονη στο προσωπο του ,εκανα να τον φυσηξω, εκεινος δεν μου ειπε πολλα μονο να εισαι ετοιμος μου ειπε ,να εισαι ετοιμος γιαυτα που χανονται γιαυτα που θα χαθουν ,τιποτε αλλο.
Απο τοτε εχω να δω εκεινο το αινιγματικο σου,περηφανο ανεξαρτητο χαμογελο ,
απο εκεινο το απογευμα που δεν ηθελες να μου πεις αν μ’αγαπας,
δεν τη σηκωνε η ψυχη σου τετοια κουβεντα
κι εγω μετα δεν πολυπροσπαθησα να σε βρω ,
καταλαβα πως μαλλον ξεκινουσε η αρχη του τελους.
Μετα αρχισαν να επιστρεφουν οι ορδες των παραθεριστων ,με αυτοκινητα και πλοια και κορναρισματα ,γεμισαν τους δρομους με βαλιτσες ,χαρουμενες φωνες,χορους, καλωσορισματα,χαθηκες στο πληθος δεν ξαναβρεθηκαμε.

Νανούρισμα

2006-07-10T01:55:00.000+03:00

photos by André di Lucca and mio slow photo.

Ax ποσα πραγματα εχεις μεσα σου διπλωμένα και καθαρά και δεν το ανοιγεις συχνα το ντουλαπι και εκπλησσεσαι οταν βλεπεις τα ρουχα και τις δαντελες που σε περιμενουν να φορεσεις οταν θα παντρευτεις, θα γεννησεις, θ'αγαπησεις,θ'αγαπηθείς, θα λυπηθείς, θα βαρεθεις.
Εδω ειναι τα ρουχαλακια σου μωρο μου τα βλεπω που ανασαίνουν και σε περιμενουν ,δεν εχεις παρα να τ'αγαπήσεις και να τα μεταποιησεις αν μπορεις , να τα φορεσεις με την λαμπραδα σου, το φεγγος σου ,τη μουσικη σου που αγαπώ και την χαϊδεύω και πάντα θ'αγαπώ.

χειμώνας έξω απο μια πολυκατοικία

2006-07-05T00:38:00.000+03:00

Το μακρόσυρτο απόγευμα του Ιουλίου τέλειωνε, στον τοίχο του διαμερίσματος είχε πάρει τη θέση του ένα κουνούπι τίγρης, περίμενε να νυχτώσει για να δουλέψει, να δαγκώσει και να υπάρξει, περίμενε να ζήσει όπως το περιγράφουν τα τηλεοπτικά δελτία που προειδοποιούν τους κοιμώμενους πολίτες.
Εξω ήταν χειμώνας, φύσαγε και ψιλόβρεχε αρχές Ιουλίου, ωραία μύριζε η βροχή, ο σκύλος του διαμερίσματος ερέθιζε την ευαισθησία του τώρα που έφευγε το φως της μέρας και σκεφτόταν πως, ενώ το αφεντικό του είχε ,καλώς εχόντων των πραγμάτων, άλλα είκοσι πέντε χρόνια σφριγηλής ζωής, εκείνος είχε άλλα έξι χρόνια μόνο, μέχρι να τον καταβάλλουν απόλυτα τα σκυλίσια γερατειά του, η σκυλίσια ζωή είναι τόσο μικρή, έπρεπε να βρει τρόπο να ζήσει πιο έντονα, να αγαπήσει πιο έντονα, να νιώσει πιο έντονα, να κλάψει, να γελάσει πιο πολύ, πιο δυνατά, ν' αφήσει την ψυχή του να εμπιστευτεί, να ηρεμήσει, να δώσει, να δεχτεί.
Αυτό δεν ηταν εύκολο, τοσο παραχαϊδεμένος σκύλος που ήταν, δεν ήξερε να δέχεται όσο έπρεπε, σε τελική ανάλυση, δεν ήξερε ν' αγαπά όπως έπρεπε κι είχε μόνο λίγα χρόνια μπροστά του, έτσι του δήλωνε αυτό το καλοκαιρινο-χειμωνιάτικο απόγευμα, του το φώναζε η μυρωδιά της βροχής, του το τραγουδούσε η ψυχή του.
Στην τηλεόραση ετοιμαζόταν ν' αρχίσει το ματς ανάμεσα στη Γερμανία και την Ιταλία, είχε πάρει το αφεντικό θέση στον καναπέ του σαλονιού, πλησίασε ο σκύλος κοντά να νοιώσει την ζεστασιά των ποδιών του αφεντικού του, να τρίψει το γέρικο κεφάλι του στα πόδια του, να νοιώσει για άλλη μια φορά την αγάπη χύμα, χωρις κρατήματα και φιλοδοξίες και όνειρα και περιορισμούς, μια αγάπη να αντικαθιστά τον χρόνο, να δίνει μια κλωτσιά στον χρόνο να τον αποβάλλει, να σε φέρει σ' εκείνο το δωμάτιο που δεν έχεις συχνά επισκεφτεί, ν' αδειάσεις το είναι σου χωρίς ηλικία, να ξαναθυμηθείς εκείνη την σκύλα τη μάνα σου που σε γέννησε πριν δέκα μόνο χρόνια κι αφηνόσουνα και χαλάρωνες στην αγκαλιά της με τις πολλές ρώγες, αφηνόσουν στο ζεστό γάλα της, στριφογύριζες στον ουρανό της αφέλειας, της χρήσιμης άγνοιας και της ζεστασιάς.
Το κουνούπι-τίγρης, αποφάσισε να κάνει την πρώτη πτήση του γι' απόψε, έπρεπε κάποιον να δαγκώσει, να ρουφήξει αίμα ακριβώς όπως το περιγράφουν οι δημοσιογράφοι που φοβίζουν τον κόσμο, εγώ δεν υπήρχα στη σκηνή, περνούσα με το αμάξι έξω απ' την πολυκατοικια γυρνώντας κουρασμένος στο σπίτι, ειδα, λοιπόν, απ' το ανοιχτό παράθυρο, το κουνούπι να εφορμά προς τον μαλλιαρό λαιμό του σκύλου, βεβαίως ήταν μολυσμένο με λεϊσμανίαση, κοινώς Καλαζάρ.
Βεβαίως, αργότερα το καλοκαίρι, θα έδιωχνε τον παρείσακτο μικρό χειμώνα του Ιουλίου, θα συνέχιζε σαν κανονικό καλοκαίρι, ο σκύλος θα έκανε μερικές επισκέψεις στον κύριο Γιάννη τον κτηνίατρο της γειτονιάς, κάποιες ενέσεις άνευ επιτυχίας, θα πέθαινε πρόωρα από Καλαζάρ, δεν θα προλάβαινε να θυμηθεί πώς αγαπούν και πώς αφήνονται.
Το αφεντικό του σκύλου δεν θα ξανάπαιρνε σκύλο γιατί πολύ τον στεναχώρησε, τον ταλαιπώρησε η ένεση ευθανασίας εκει προς το τέλος Οκτωβρίου, τότε, που ανάμεσα στις φθινοπωρινές μέρες εμφανίζονται μικρά καλοκαιράκια των τεσσάρων ημερών, που μπορούσα να τις νοιώσω σαν μια ζωή καλοκαίρι, ας είναι τόσο λίγες μέρες, αν ήξερα τώρα που περνάω έξω απ' την πολυκατοικία, αν μάθαινα τώρα που ψιλοβρέχει να θέλω και ν' αγαπώ.

Ακουγαμε

2006-06-27T21:25:00.000+03:00

Ησουν λυπημένο κύμα ,δεν είχες ακρογιάλι να σταθείς .
Στης αγάπης μου το μνήμα καρτερώ να ρθεις να κοιμηθείς.

Ακουγαμε και ξανακούγαμε ενα δυσκολο απογευνα Ιουνίου.

Η εξουσία της καθαρίστριας

2006-05-17T23:14:00.000+03:00

Μπορεί να φορέσει ένα καλσόν, αν θέλει,
από 'κείνα που έχουν μια κατακόρυφη ραφή και
κόβει τη γάμπα στα δύο,
μπορεί, αν θέλει,
ν' αφήσει ν' αχνοφαίνεται τούτο το καλσόν
κάτω απ' τη στολή εργασίας.
Όπως, επίσης, μπορεί, κάτ' απ' το καπέλο της
να πετάξει μια τούφα αδέσποτη,
να σκανταλίζεται η ανταύγεια η ξανθή
με τα νέον και τα βλέμματα.
Μπορεί, αν θέλει, να συγχωρήσει το θαμώνα
για το τσιγάρο που πέταξε κάτω,
μπορεί να μην πει τίποτα,
μπορεί να χαμογελάσει,
μπορεί να πει ένα "δεν πειράζει",
όλα τα μπορεί,
όπως, επίσης, μπορεί
δια της σιωπής της της αέναης
να γραπώσει στον κόρφο της όλες τις τύψεις
για τα πεταμένα τσιγάρα του κόσμου.

Μπορεί να γίνει αόρατη, αν θέλει,
μπορεί και να φορέσει το Chanel,
να σου θυμίσει νύχτες στο Capri,
χλιδάτη να γίνει, μπορεί,
όσο κι ανασφαλής για το έργο που επιτελεί,
όσο και διψασμένη να αποδείξει
τη χρησιμότητά της.
Μπορεί, αν θέλει, ν' ασπαστεί του σιναφιού της
τη δόξα
κι ευγενικά πολύ, προσεκτικά πολύ
να σβήσει του διαλείμματος την κάφτρα
στο τασάκι.
Όπως μπορεί, εξίσου εξουσιαστική
να το πολτοποιήσει με την παντόφλα της
στο μόλις καλογυαλισμένο πάτωμα.
"Δε βαριέσαι", ίσως να πει,
"εγώ θα το μαζέψω".

Στης παλάμης το στερέωμα

2006-04-25T12:18:00.000+03:00

photo by just a name thingie

Κι αν ήταν ο κόσμος όλος, μια χούφτα, πώς θα χωρούσε μέσα της δεν ξέρω, αλλά λέω, αν ήταν, νομίζω πως κάπου στον καρπό θα ξεκινούσαν όλες οι θάλασσες, θα τρέχαν τα νερά στα αυλάκια της δούλεψης, τόσο πολύ που δούλεψες καμιά μάντισσα δε βγάζει άκρη με τις γραμμές σου.
Νομίζω, πως τα παιδιά θα μαζεύονταν στους πρόποδες του αντίχειρα, κι ας φώναζαν οι λαοί να κάνουν ησυχία στον τόπο του τοτέμ, εκεί όμως θα πηγαίναν τα παιδιά, κοντά σε τούτο που δεν πρέπει να βεβηλώσει κανείς, κοντά σε εκείνο που τα δέχεται με χαμόγελο κατανόησης. Εκεί, στους πρόποδες του αντίχειρα, τα παιδιά θα ανάβανε φωτιές με τα μάτια τους, τόσο μικρός που θα 'ταν ο κόσμος, θα περίσσευαν τα προσανάμματα και όλα τα συναφή.
Ανάμεσα στο μικρό το δαχτυλάκι και τον παράμεσο, εκεί σε αυτά τα αλληλοεξαρτούμενα δάχτυλα, αυτά που τα ενώνει ένα κόκκαλο, αυτά που είναι αδύνατον η κίνηση του ενός να μην επηρρεάσει το άλλο, μέσα εκεί, λοιπόν, θα 'ταν η θέση για την κουνιστή καρέκλα της γιαγιάς. Να ταλαντεύεται γλυκά, κάτι θλιμμένα απογεύματα, να θυμάται πως κάποτε την πρόσταζε το σώμα της, τότε που κι εκείνο τη θυμόταν με τη σειρά του, να θυμάται όλους εκείνους που την ξέχασαν, να θυμάται τη γυναίκα που από μέσα της φεύγει. Όλα τα ανατριχιάσματα, σαν ελεγεία θα απλώνονταν απ' το παράθυρο, θα χάιδευαν τα αναρριχώμενα ρολόγια του κήπου.
Στη ράχη του χεριού, θα ξεμπλέκονταν όλα τα πάθη των πανηγυριών, θα τα ζωγράφιζε ο λυράρης εκεί επάνω, ναι, μονάχα εκείνος ξέρει, ο επιτήδειος που κινεί τις ψυχές, με τις χορδές για κορδόνια, η λα στα χείλη, η ρε στον αναστεναγμό, η ντο σε κάθε σου ξεκίνημα. Πάνω στη ράχη του χεριού, θα 'ταν τόση η άπλα, που των ανθρώπων τα βήματα θα γίνονταν αράδες μιας μικρής ιστορίας και, σίγουρα θα είχε έρωτα μέσα της αυτή η ιστορία, μα πιο πολύ θα είχε χώμα, ιδρώτα, βροχή, απελπισία και καθαρτήριο δάκρυ. Θα 'χε και όλα σου τα ντροπαλά τα βλέμματα, δεν ξέρω πώς βρίσκω τη δύναμη να απαιτήσω τέτοιο πράγμα, μα μέσα στην ιστορία των ανθρώπων θέλω να χωρέσω και τα ντροπαλά σου βλέμματα.
Πέντε δάχτυλα, που λες, ο παππούς, η γιαγιά, η μάνα, ο πατέρας κι εσύ και το χέρι ολόκληρο μια πατρίδα, το χέρι ολόκληρο ένα σπιτικό που ποτέ δε σε ένοιαξε αν έχει αυλή ή όχι, ποσώς σε ενδιέφερε αυτό το πράγμα, μονάχα που κάποιες φορές οι προεκτάσεις της χούφτας ήταν για σένα κάτι δικό σου, ολόδικό σου ήταν κι ας σε ρωτούσα πάντα τι είναι αυτό, εσύ μου έλεγες για τη χούφτα, κοίτα, έλεγες, εδώ χωράει ο κόσμος όλος.
Σου 'κανα πάλι το χατήρι, κι είπα να χτίσω ένα σπίτι στο όρος της Αφροδίτης, αγάπη το λένε, φώναζες εσύ, μα εγώ θυμόμουν της τσιγγάνας τα λόγια κι ας μην τα πίστεψα ποτέ "στο όρος της Αφροδίτης σε βρήκε το πρώτο σου ξημέρωμα". Έτσι τό 'μαθα, δε φταίω εγώ, κει ξημερώθηκα με την πρώτη μου ανάσα, σ' ένα βουνό που όλοι λένε ότι είναι της Αφροδίτης. Της αγάπης είναι, επέμενες εσύ, κι όσο κι αν αρνιόμουν να υπακούσω, συμβιβάστηκες λέγοντας πως ίσως να είναι το ίδιο τελικά, μα εγώ θέλω να είμαι ακριβής, ίδιο δεν είναι, κάθε γράμμα πάει σε άλλη ρότα. Απ' το άλφα στο γάμμα, το ταξίδι είναι αλλιώς, απ' το άλφα στο φι, είναι η γειτονιά μου, άκουσέ με, κει ξημερώθηκα πρώτη φορά, αυτή είναι η δική μου πατρίδα.
Μα σου 'κανα το χατήρι, σου 'πα, πού είναι η αγάπη δεν ξέρω, μα να πάμε, μονάχα μην ξεχάσουμε να πάρουμε προμήθειες και κοίτα να αντέξεις τη ζέστη, προετοιμάσου, θα περπατήσουμε πολύ. Ανάμεσα στα δάχτυλα, φεγγάρι απριλιάτικο στα μάτια σου, με κοίταζες κι έμεινα πάλι με την απορία, να μην ξέρω αν συμφωνείς ή όχι, να μην ξέρω αν μέσα σου κρύβεται η απόλυτη γνώση ή η άγνοια τελικά, μα τι σημασία έχει.
Ίσως να μου κάνεις κι εσύ με τη σειρά σου το χατήρι, τόσο μικρός που είναι ο κόσμος, σε μια χούφτα χωράει, κι ό,τι είναι μακριά, ό,τι είναι απέναντι, αναγκαστήκαμε όλοι μας να το αφήσουμε απ' έξω.

ρακενδυτες ιστοριες

2006-03-28T01:33:00.000+03:00

photo by alba.

Φευγω ταξιδι ,οχι μακρυα ,εδω γυρω θα ειμαι, μεσα στην ιστορια σου που μολις μου διηγηθηκες ,
αυτη που λες καθε μερα ,
αυτη που μου ψιθυριζεις στ'αυτι τα βραδια με το καληνυχτα.
Παω να ψαξω εκεινη την αλλη ιστορια την τρομαγμενη την σπαρταριστη ,
εκεινη που κρυβεται στα σκοτεινα της ιστοριας σου,
με τις λεξεις και τα χρωματα που δεν λεγονται,
με τα αισθηματα που δεν πρεπει να εμφανιστουν,
τα λογια που αποφυγες να πεις ή αποφυγα ν'ακουσω
και στεκονται ακινητα στα συνορα μας τις αδοξες ωρες,
την ωρα που πεφτει ομιχλη σιωπη και δεν μιλαω και δεν μιλας .
Αχ εκεινες οι λαθραιες λεξεις που ειναι αλλη ζωγραφια ,αλλες εικονες,αλλη ενταση ανομολογητη,
Ψαχνω μιαν αληθεια που ειναι σαν φτωχια συγγενης , απ'ολο το σοι κατατρεγμενη,
ευτελισμενη και καπου ξεχασμενη,
Μιαν ιστορια με τις λεξεις που δεν γλιστρησαν απ'τα στοματα μας.
Ψαχνω την αλλη ιστορια την τρεμαμενη την υπονοουμενη την στριμωγμενη και ανειπωτη.
Μιλαει για τις στιγμες που δεν τις κατατασει η μνημη ,τις στιγμες που ξεχασαμε κι επεσαν στο βυθο .
Ειναι ακομψο ως κυνικο ν'ανασυρθουν,κι αν καποτε συμβει σ'αφηνουν θεογυμνο στα ματια του αλλου.
Ιστοριες που σπανε σε μικρους κοκκους θλιψης κι απλως σκονιζουν το προς τα πισω τοπιο .
Πηρα λοιπον ενα απογευμα την αποφαση να περασω απ’την παλια γειτονια εκεινη την αδικημενη,
δικη σου ή δικη μου,να δω τα απλωμενα ρουχα στις αυλές ,να μυρισω τα απονερα απ’τις κουζινες
Θα καπνιζουν οι ξυλοσομπες, μια μυρωδια οπως σ' εκεινο το σκοτεινο ψιλικατζιδικο της Καγιανης,
θα χτυπησω δυο ελαφρους χτυπους στην ξυλινη πορτα και θα πω απλως : «γεια σας, ηρθα»,
τα χαμογελα θα ειναι συγκρατημενα στην αρχη ,αρκετα βλεμματα θα κατευθυνονται στο πατωμα ,
καπως σαν να φταιμε που υπαρχουμε ,που υπαρχει αερας για τις νοθες σκεψεις,για τις λαθραιες υπαρξεις,
κατι βραζει στην κουζινα και θα στειλει το παιδι να φερει κρασι απ’το μπακαλικο απεναντι,
«πεθυμησα εκεινα τα λουκανικα της κυρα-Χρυσουλας» ειπα,
«Θεος σχωρέστον τον Κυρ-Παναγιωτη,θυμασαι ποσο του αρεσαν ;» μου απαντησε,
ηπιαμε δυο ποτηρακια κρασι ,την κοιταξα κλεφτα στα ματια
μετα ζητησα να ξαπλωσω στο ντιβανι του διαδρομου ,νυσταζα πολυ,ηθελα να κοιμηθω ,βλεπουμε μετα.
Ενοιωθα μια πικρα στο στομα μου ,ειχε προστεθει κι η γευση της ρετσινας, την ιδια στιγμη απ’το βαθος του δρομου ακουστηκε η ξεχασμενη μελωδια της Ραμόνας
Με πηρε ο υπνος.

ένα μικρό ψάρι που το έλεγαν ίσως

2006-03-23T19:48:00.000+02:00

flishlight
photo by New York Observer.

Αγαπη ειναι η εκπληξη που κολαει χαλκομανια μεσα σου,
τα ψεματα που θες να φαινονται αληθινα,
εκεινο το τοσο δα ψαρακι ισως που σε κολυμπαει,
τα τρυπια δευτερολεπτα σουρωτηρι σταζουν χρονο νερο στο πατωμα.
Σε κλωτσαει το μελλον και δεν εχεις να του τραγουδησεις τιποτα,
σε γελαει το παρελθον και δεν εχεις μιλια να του απαντησεις,
σε μουδιαζει το σημερα και δεν θα σηκωθεις απ'την κλινη.
Αγαπη ειναι εκεινο το ισως που δεν θα μεγαλωσει να το ψαρεψεις ποτε.

Το ελάφι που πλήγωσα

2006-03-06T01:48:00.000+02:00

Originally uploaded by _barb_.

Tελευταια Κυριακη της αποκριας ημουν ντυμενος κυνηγος που κυνηγουσε σε δασος ατιθασο πυκνο μυστηριωδες και παραμυθενιο,κυνηγος που ποθουσε, που πεινουσε για το θηραμα, για το κυνηγι,την τυχη της στιγμης, το γλυκο τρεμουλιασμα να γινεται πραγματικοτητα εκεινο που την προηγουμενη στιγμη φανταζει ελαχιστοτατη πιθανοτητα.
Σαν λυσασμενος τριγυριζα στο δασος ποδοπατουσα τα ανθη τα μυρωδικα,δεν μ’ενοιαζε να ξαποστασω μονο να ψαχνω για να βρω την τυχη μου το θηραμα που καπου θα κρυβοταν ,δεν μπορει καπου θα το ξετρυπωνα.
Οσο περνουσε ο καιρος και τιποτε δεν εβρισκα ,τιποτα δεν ειχα σημαδεψει τοσο πεισματωνα ,ουτε με νερο δεν δροσιζα το στομα μου κι εμενα νηστικος ,αγρυπνος ,πικρος βλαστημωντας που τιποτα ποτε δεν ηρθε ευκολα σε μενα.
Μιαν ασχετη ωρα καθως η απελπισια μεσα μου πλημυριζε ακουσα κατι αναμεσα στις φτερες,δεν πιστεψα ,κανενα ξαφνικο αερακι υπεθεσα ομως επεμενε ,κι ακουγα κατι σαν ψιθυρο,κατι σαν σουρσιμο,εσφιξα το τοξο μου ,χτυπησε η καρδια μου δυνατα φοβηθηκα μη χαλασει τη σιωπη και το διωξει,το βελος μου κοιταζε σταθερα προς τη μερια του θορυβου,χτυπουσε η καρδια μου ανεμενα,τοτε λοιπον η τυχη μου τα δωσε ολα,ειδα το πιο ομορφο ελαφι που ειχα ποτε φανταστει να ξεπροβαλει απ’τις φτερες,τι ομορφια ,τι αρχοντια και θαυμαστη κομψοτητα,ουτε στ’ονειρο μου τετοιο θηραμα , τεντωσα τη χορδη απορωντας με την τυχη μου,θαυμαζοντας το ζωο. τοτε λοιπόν μια φωνη ακουσα : «Δεν ειμαι ελαφι ,ανθρωπος ειμαι ,μη με σκοτωσεις κι αμαρτησεις»
Ποιος ειναι αυτος που μιλαει και παει να με πλανεψει τωρα πανω στο βουνο της τυχης μου,ποια ειναι αυτη η φωνη ,τι μου θυμιζει,αφησα το βελος να φυγει σφυριζοντας,το ζωο πληγωθηκε ,ειδα το στηθος του καρφωμενο να τρεχει αιμα,δικο μου πια ηταν το ελαφι, δικο μου.
Πρεπει να επεσε το σωμα του μεσα στις φτερες ετρεξα να το θαυμασω να κοιτεται ,ετρεξα να χαρω ο,τι πετυχα,ετρεξα και δεν βρηκα τιποτα ,το ελαφι πληγωθηκε και φαινεται πως το εσκασε χωρις να καταλαβω απο που,βρηκα τα αιματα δεν ηταν της φαντασιας μου η επιτυχια,το ειχα λαβωσει ,και μ'επιασε ενας πονος και μια ζαλη,επρεπε να το βρω το θηραμα μου ,την περηφανια μου , επρεπε να ψαξω το ελαφι που τραυματισα ,το ελαφι που ειχε στα σπλαχνα του το τοξο μου.
Το ενοιωθα πως τωρα πια αυτο μου εμενε να επιδιωξω,να βρω ο,τι και μενα η τυχη μου χαρισε, ο,τι η τυχη τοσα χρονια μου ειχε στερησει.
Εψαχνα μερονυχτα ποιος ξερει ποσα ,κανενα ιχνος ,τιποτα,πουθενα ,χαθηκα ,εξαντληθηκα,στο τελος λιποθυμησα ,αφεθηκα σ’εναν υπνο βαρυ κι ασηκωτο.
Καποια ωρα ξυπνησα ,ημουν λεει εξω απο ενα μοναστηρι,πορτες αμπαρωμενες κι εγω αδυναμος, να σφαδαζω απελπισμενος ,χωρις ορεξη να σηκωθω απ’το χωμα ,χωρις ορεξη να ζησω αν δεν βρω το ελαφι μου ,αν δε ξαναβρω το δωρο που μου κανε η ζωη.
Ειχε μια μυγδαλια ανθισμενη απεναντι,πανω της βουιζαν σαραντα πουλακια ,του Μαρτη τα πουλακια κελαιδουσαν στα κλαρια της,κατι ακουσα , κατι μου ελεγαν:«λαβωσες ανθρωπο οχι ελαφι,λαβωσες ανθρωπο..»Τοτε ηταν που αρχισε να με καρφωνει η ιδεα πως εκτος απο ατυχος κι απελπισμενος ειμαι και φονιας που ενω ακουσα τη φωνη του ελαφιου δεν υπολογισα παρα μονο την τρελλα μου να το πετυχω και εφτασα να σκοτωσω ανθρωπο.Τετοιες μαυρες σκεψεις με τριγυρνουσαν κι ημουν κατω και κυλιομουνα δεν ηθελα να ξημερωσει δεν ηθελα να ξανασηκωθω,μεχρι που φαινεται ανοιξαν οι πυλες του μοναστηριου κι ηρθε μια μοναχη να μου μιλησει
«σηκω αφεντη να δεις τι μου κανες κοιτα την πληγη που μου ανοιξες» ετσι μου ειπε , «Γιατρεψε με, τραβα το βελος που φυτεψες στο στηθος μου κι εγω θα γινω σκλαβα σου,θα ειμαι δικη σου»
«νομιζα πως ησουν ελαφι»
«τραβα το βελος»
«δεν εχω δυναμη στα χερια βοηθα με να σηκωθω,δεν εχω δυναμη να το τραβηξω»
Μου φερε νερο να πιω ,μου φερε ψωμοτυρι ,μου λεγε την ιστορια της πως φοβοταν των ανδρων τη δυναμη ,τη βια ,το αγριο βλεμμα,τη δυνατη φωνη ,αλλιως ειχε συνηθισει εκεινη ,κατι την εσπρωχνε μακρυα και κατι την τραβουσε ταυτοχρονα κατι την προκαλουσε σ’αυτη τη δυναμη του ανδρα που ηταν και παραλογη κι ελκυστικη,δεν αντεξε το διλλημα και πηρε την αποφαση στα δαση να περιπλανιεται ,μεχρι που την χτυπησα κι ηρθε και κλειστηκε εδω μεσα να με περιμενει ,να βγαλω το βελος απο πανω της να μου δοθει να γινει δικια μου.
Καθομουν και την κοιταγα ,δεν μου ηταν ευκολο να την πιστεψω,δεν την πιστευα πως ηταν το δικο μου λαμπερο ελαφι, θυμαμαι πως ειχα πυρετο κοιμηθηκα για μερες εξω απ’το μοναστηρι ,εκεινη καθοταν με φροντιζε και με παρακαλουσε ,μετα ηρθε αλλη και μου εδειχνε κι αυτη το βελος της καρφωμενο στην πλατη,και μετα μια αλλη που κι αυτη ειχα αδικησει και χτυπησει και πως θα πρεπε να βρω τον τροπο να την γιανω.Αρρωστος και μπερδεμενος αναρωτιομουν μες το παραληρημα ποιος ειμαι εγω και τι ειναι ολες αυτες που μου ζητουν να τραβηξω το βελος , θυμαμαι πως γυρνουσα προς τη μερια της ανθισμενης μυγδαλιας κι ακουγα τα πουλια που ελεγαν
« ν’αγαπησεις ,ν’αγαπησεις »
«ειμαι αρρωστος και δεν πιστευω » τους απαντουσα
Δεν επαιρνα την αποφαση να σηκωθω και να διαλεξω μιαν απ’ολες ,η τη μια που ηταν ολες, δεν επαιρνα αποφαση μονο μου γυαλιζε εκεινη η μοναδικη στιγμη που η τυχη μου εφερε το ελαφι,εκεινη τη στιγμη θριαμβου που τοσο γρηγορα εσβησε,εγινε παρελθον.
Περνουσαν τα χρονια,χρονια και χρονια, ,τα μαλλια μου ασπριζαν περιμενοντας δεν ξερω κι εγω τι,ακομα κι οι πληγωμενες ελαφινες μου πιο αραια μ’επισκεπτονταν και με λιγοτερη διαθεση,πιο σπασμενα χαμογελα,
περασαν τα χρονια κι οι δεκαετιες ,η μυγδαλια ξεραθηκε,τα πουλακια σταματησαν να κελαιδουν,εγω ξεχασα και ποιος ημουνα εκεινη την τελευταια Κυριακη των αποκριων.
Καποια Ανοιξη αρχες Μαρτιου πηρα την αποφαση να παρω τα ματια μου και να φυγω για το μεγαλο ταξιδι της δεύτερης φοράς,να περπατησω με τα ποδια τον κοσμο ολο ,να καταλαβω τι ειναι εκεινο που εφταιξε και δεν κρατησε η γλυκα της νικης μου πανω απο μερικα λεπτα σε μια ολοκληρη ζωη κι ολα εξαφανιστηκαν οπως ειχαν ερθει αποτομα κι ανεξηγητα,μονος μου θα γυρνουσα,χωρις οπλα , χωρις διαθεση για κυνηγι μονο με γελιο και παραπονο ,ασπρομαλης γερο-ασίκης στις γειτονιες του κοσμου να βρω με το χαμογελο απαντησεις.

(στον τελευταιο δισκο των Χειμερινών Κολυμβητών ακουσα το παραμυθι του ελαφιου που ηταν ανθρωπος)

Χριστούγεννα στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας

2006-01-09T01:08:00.000+02:00

photo by An-Magi.

Επρεπε να την ρωταω συνεχως, να τρωω τις απαντησεις της σαν ζεστα ψωμακια,να χανονται οι απαντησεις, να μενουν οι ερωτησεις μου ερεθιστικες ,να μην κουραζονται να ειναι σχεδον απειλητικες σαν τιγρεις που τεντωνονται να ορμηξουν ,να ειναι σχοινοβατες που ακροβατουν στο τειχος γυρω της , στο τειχος μιας φυσικης σιωπης ,ενος κενου ασφαλειας που την περιεβαλε ,μιας αποστασης που δεν με εμποδιζε ομως να υποψιαζομαι οτι κατι κινειται και μαλιστα με οργιωδη ρυθμο πισω του.Ηθελα με καθε τροπο να βρω δρομο να πλησιασω σ’αυτον τον οργιωδη ρυθμο.
Οι τιγρεις μου απειλουσαν την αποσταση που εκεινη ασταματητα δημιουργουσε μεταξυ μας σαν προστασια της η παρηγορια.
Δεν ηταν αναγκη να ρωταω την ιδια ,οχι ,δεν χρειαζοταν να εκθεσω ολες τις αμφιβολιες μου στ’αυτια της ,μπορουσα να ρωταω μονος μου ,ευρισκα ενα ησυχο μερος που μπορουσα να σκεφτω ανενοχλητος, να ψαχνω να βρω τις εκδοχες των απαντησεων της,να διαλεγω την πλησιεστερη προς αυτην που εκεινη θα διαλεγε και να την θεωρω απαντημενη, δεν ενοιωθα τοτε τον κινδυνο να στηριχθω σε λανθασμενες υποθεσεις και να οδηγηθω χωρις μαλιστα καθολου δικη της ευθυνη σε λαθος ατραπους.

Ηθελα παντα να σε ρωτησω για εκεινη τη νυχτα που ηρθες να με βρεις εκει στην παραγκα της Λεωφ.Αλεξανδρας,τοτε που πουλουσα χριστουγενιατικα ελατα ,αν ηξερες πως δεν ημουν ο ανδρας σου,παρα μονο ο αντικαταστατης του για δυο μερες,κι αν ολη εκεινη η στοργη απευθυνοταν σε κεινον ή σε μενα που δεν ηξερες και με γνωρισες τοτε μεσα στο χριστουγενιατικο κρυο και στο σκοταδι.Ηταν αληθεια ή ηταν υπεκφυγη πως αργησες να καταλαβεις οτι ημουν αλλος κι οταν το καταλαβες ηταν πλεον αργα,ειχες μπλεχτει σε διχτυα. Κι αφου δεν το ειχες καταλαβει γιατι χρησιμοποιουσες κατι λογια κατι εκφρασεις κατι μοιρολογια που μονο εγω θα μπορουσα να εκτιμησω,οχι γιατι διεκδικω καποιου ειδους μοναδικοτητα αλλα γιατι ηταν ,ειμαι γι αυτο σιγουρος, ατοφια αποσπασματα απ’τη δικη μου ζωη Και πώς ηξερες οτι αυτα τ’αποσπασματα οπως τα τραγουδουσες σχεδον εκεινο το βραδυ θα λειτουργουσαν επανω μου ετσι οπως λειτουργησαν,που το σκαρφιστηκες αυτο το κολπο;
Μετα παντα θα αναρωτιεμαι πως ηταν δυνατον να εισαι τοσο ερωτικη,τοσο πολυ, θελοντας απλως ευχαριστησεις καποιον,να τον κανεις να νοιωσει ευχαριστα χωρις να θες εσυ για τον εαυτο σου να νοιωσεις αντιστοιχα ,μου το εδειξες οτι δεν ηθελες η δεν μπορουσες να νοιωσεις με το σωμα σου την εκσταση που μ’εκανες να νοιωθω,σα να σου ελειπε το κορμι απο την μεση και κατω , εκεινο που γιορταζε τοτε τι ηταν;…πες μου πώς ενοιωθες εσυ την εκσταση,εγω παντως σ’ενοιωθα να χορευεις,να την χορευεις την εκσταση, ας μην στεκοσουν σε ποδια ,ας μην μετειχε το δικο σου σωμα ,κι ας στεκοσουν στον αερα σαν αγία της αγαπης και της αμαρτιας μαζι.
Μετα την αλλη μερα το πρωι ειχε γινει ποταμι η Λεωφ.Αλεξανδρας απ’την βροχη εκεινη την ξαφνικη, μου εδειχνες πως τα νερα δεν ετρεχαν προς τα κατω αλλα σαν παλιρροια ανεβοκατεβαιναν μαγνητισμενα ποιος ξερει απο τι.
Ειχες φορεσει τοτε τα φορέματα της μητερας μου, πες μου απο που τα ξεσηκωσες,κι ησουν καποιες στιγμες οταν ανεβαιναν τα νερα στοργικη και απαλη και τις αλλες στιγμες νευρικη και ταραγμενη,βιαζοσουν που τρεχει ο χρονος και δεν τον προλαβαινουμε ή δεν τον χορταινουμε.Μετα θελω να σε ρωτησω γιατι απροσδοκητα σωπασες και δεν μου μιλουσες ,μια κρυφη ανησυχια σε ταραζε και δεν μ’εβλεπες ,δεν σε χωραγε ο τοπος εκει παραμονες χριστουγεννων,δεν την ηθελες αυτην την αποικια των εμπορων χριστουγενιατικων δεντρων που ερχονται απο τον Ελικωνα και την Πινδο και τον Παρνωνα να πουλησουν ελατα και αρωματίζεται η Αλεξανδρας δασος ,δασος μυστικο,δασος που ξερει να κραταει τα μυστικα του,εσυ δεν μιλουσες μονο σκεφτοσουν τα παιδια σου που ηταν μακρυα απ’τη μερια του μελλοντος η σε καποιο παρελθον,πού ηταν τα παιδια σου δε μου το εντοπισες ποτε ,ουτε ποιανου ηταν ή θα ηταν τα παιδια σου δεν μου το αποκαλυψες.Την ωρα που εφευγε το φως του ηλιου κι ακουστηκαν καμπανες απο μακρυα ειπα να σε παρω τηλεφωνο,δεν ηθελα να κανω αλλο υπομονη , εσυ απαντησες πως δεν με γνωριζες ,κανετε λαθος ,ειπες με σιγουρη φωνη,αφηστε με κι εχω μαστορα να μου φτιαξει το σπιτι κι ολη τη νυκοκυροσυνη,ετσι μου ειπες κι αυτο με τα χρονια εμεινε χωρις εξηγηση,γιατι αραγε ενοιωσες τετοια σκληροτητα εκεινη την παραμονη των Χριστουγενων ή δεν θυμαμαι Πασχα ητανε ,ειπες εκεινα τα βαρια λογια και μετα το μετανοιωσες κι ηρθες εκεινο τον βροχερο Δεκεμβρη να με βρεις στην Αλεξανδρας.
Με πηρε ενας απροσδοκητος απογευματινος υπνος με την πορτα της καλυβας ανοιχτη και την εντονη αισθηση πως τελειωνουν οι μερες που γιορταζουμε αυτη τη βουνισια γιορτη των κομενων ελάτων,και πως σε λιγο θα καψουμε οτι δεν πουληθηκε θα στειλω τις εισπραξεις στον ανθρωπο που μ’εβαλε στη θεση του,θα φυγεις κι εσυ να πας στη δουλεια σου στους δικους σου δεν ξερω που ακριβως πας οταν φευγεις ,πες μου προς τα που κατευθυνεσαι σε ποια ανεση ,ποια ζεστασια ,ποιο δωμάτιο σε περιμενει να σε συμμαζεψει,να γινεις κανονικη,απλη χαρουμενη και συνηθισμενη.
Θελω να σε ρωτησω για εκεινο το χαμογελο το τοσο μαγνητικο που μου απηυθηνες οταν σου ειπα οτι δεν αντεχω να εισαι τοσο απροσδοκητη,εκεινη την ωρα κατοικουσες σε αλλο προσωπο,ησουν μια κοπελλα που πεθανε ,μαλλον σκοτωθηκε πριν χρονια ,μια που αγαπησα πολύ γιατι ενοιωθε αυτη τη ζωη ματαιη και συνεχως την περιγελουσε ,την ανακαλυψες κι αυτην κι εχεις διαλεξει μαζι να περιγελατε την ζωη και με την ιδια κομψοτητα.Μετα αλλη μια ερωτηση ειναι γιατι σε ηδονιζειτόσο, σε φερνει σε σημειο παραλογισμου ,σε κεντριζει ,σε εξαπτει να κατρακυλαω,να τσουλαω προς την απωλεια προς το ανισορροπο,την αδυναμια,την συνεχη αδιακοπη αναζητηση σου.Δεν θα το θυμασαι πια που σε ειχα δει μια φορα στο δρόμο πριν γνωριστουμε ,ειμασταν εντελως αγνωστοι τοτε, δυο ανθρωποι που γεννηθηκαν σε αλλες γειτονιες σε αλλες αυλές, εκεινο το απογευμα ησουν νεα και κρατουσες απ’το χερι εναν τεραστιο ανδρα σαν αγαλμα ακινητο στις εκφρασεις του, αμιλητο τον οδηγουσες σε οδηγουσε σ’ενα δωματιο αδειο ξενοικιαστο , ειχες τα κλειδια, ουτε κουβερτα στο πατωμα,μονο χιλιοπατημενο μωσαικο κι εσυ γυμνη να παγωνει η πλατη σου απ΄το μωσαικο ,να δεχεσαι ,να μαθαινεις πώς δεχονται,πες μου ποσο σε ειχε εκεινος ο αμιλητος,ποσο ενοιωθες δικη του εκεινη την στιγμη ,ποσο τον αφηνες να αγγιξει την ψυχη σου.Μετα θελω να ξερω πώς γινεται απο τα ελαχιστα μισολογα μου να διαβασες ολο το παρελθον μου ολες μου τις αναμνησεις ,τα δακρυα,τις μουσικες ,ολες τις παραξενες νυχτες ,πώς εμαθες τι με λιωνει τι με σβηνει,τι με αναβει σαν κερι,τι με εξαγριωνει ,πως εγινε απ’τη σιωπη μου να τα αναπαραστησεις ολα με τοση ακριβεια,θελω να σε ρωτησω πού με ξερεις,πώς με διαβαζεις. Κι οταν μια φορα ξυπνησα κακοδιαθετος ακομα ναρκωμενος απο κακο υπνο ,βουτηγμενος στην πικρα και την χολη,εσυ μ’αφηνες να ειμαι κακος ,να ειμαι επιθετικος και χαμογελουσες,και με υπομονη περιμενες να μαλακωσει η ψυχη μου και δεχοσουν την κακια μου σαν κατι φυσικο που επρεπε να ανεχτεις,να το δικαιολογησεις να το ακολουθησεις να το αγαπησεις ,πως γινεται ν’αγαπας κατι ,που σε διωχνει,σε βασανιζει ,πως γινεται να ειναι τοσο σοφη με τα παθη μου τα σκοτεινα.
Στο τελος μαζευτηκε σ’εκεινη την χριστουγενιατικη παραγκα κοσμος πολυς κρατουσαν κερακια,γριες γυναικες ,βασανισμενα προσωπα,μια γιαγια σε χαιδευε για κατι σε παρακαλουσε,εσυ γελουσες ,ανδρες που προσευχονταν γονατιστοι,ενας κρατουσε ενα ξυλινο σταυρο κι εκλαιγε ολο εκλαιγε,κατι εφηβοι φρεσκοπλυμενοι μακρυμαληδες εψελναν για τα χριστουγεννα, εσυ χωρις το μισο κορμι σου ,απ΄τη μεση και κατω δεν υπηρχες, γλιστρουσες αναμεσα τους με μια φουρια και κοκκινα μαγουλα, ηθελες ολους να τους συγχωρεσεις ,ολους να τους ευχαριστησεις ,ολους να τους απατησεις ,ηθελες ενα κομματι απο εναν κοσμο που ποτε δεν ειδα χειροπιαστο,μονο μου τον διηγηθηκες εκεινη την πρωτη νυχτα στην κρυα παρανγκα αναμεσα σε κομενους κορμους ελατων,πες μου αν υπαρχει ο κοσμος που μου διηγηθηκες ,πες μου αν υπαρχει ,πες μου αν υπαρχεις ,απαντησε μου σ’αυτο.

η πόλη της οργής

2005-11-17T19:28:00.000+02:00

photo by av_producer.

Αποβραδις ξεκινησε το κακο ,
λενε σ’ένα γαμο εγινε ο πρωτος τσακωμος ,πως αργησε υπερβολικα να ερθει η νυφη ,
προσεβληθη το σοι του γαμπρου αρχισαν με βρισιες και δεν ηθελε πολύ τα δυο σογια να πιαστουν αγριως στα χερια ,γαμος δεν εγινε παρα μονο κλωτσοπατιναδα,
εβγαλε ολο το μισος του το ένα σοι στο άλλο με αφορμη αυτή την καθυστερηση της νυφης Πιανοντουσαν στα χερια τραβιοντουσαν απ’τα μαλλια,εβριζαν κι εφτυναν,
σε μια γωνια της φασαριας πλησιασε ο γαμπρος τη νυφη,κατι ειπαν ,πηραν ένα παρατημενο παπακι που βρηκαν στο προαυλιο της εκκλησιας κι εφυγαν,όμως το κακο ειχε ξεκινησει, γιατι ειχαν κολλησει τον ιο της οργής και θα ειχαμε συνεχεια.
Κατά τα μεσανυχτα της ιδιας νυχτας που ο κοσμος πια εβλεπε απ’το κρεβατι του τηλεοραση λιγο πριν κοιμηθη ,καποιος γυρνουσε στους αδειους δρόμους και φωναζε πως είναι ο κακος λυκος και να μεινουν ολοι μεσα αν δεν θελουν να τους πειραξει,και πως ουτε κι αυτος ηθελε να τους πειραξει αλλα τον ειχε φορτωσει η ζωη μ’αυτό το καθηκον να είναι κακος και αγριος και ψευτης .
«Λυστε τις αλυσιδες απ’τους κακους » ,φωναζε , τι φωναζε δηλαδη ,ουρλιαζε και φοβομασταν πολύ που τον ακουγαμε.
Κολλησαν λοιπον η νυφη κι ο γαμπρος κι ο ιος των χαστουκιων διαδοθηκε ταχυτατα στην ομορφη μας πόλη.
Το άλλο πρωι οι μαναδες ζητουσαν το λογο απ’τα αγορια τους γιατι είναι τοσο αυθαδικα αχαριστα και κακομαθημενα και τ’απειλουσαν πως ουτε το γαλα δεν θα τους δινουν να πιουν πριν φυγουν για το σχολειο,
Να’ταν μονο αυτό ,επαθαν ολων τα νευρα απ’ότι φαινεται και εξελισσονταν σκηνες απειρου καλους στα σπιτια και στους δρόμους.
Στα μαγαζια ο κοσμος ανταλασσε βρισιες και χαστουκια οι καταναλωτες τα εσερναν στους καψερους τους πωλητες για τα νοθευμενα προιοντα ,οι πωλητες απαντουσαν χωρις να υπολογιζουν ότι ο πελατης εχει παντα δικιο και οι καυγαδες ηταν στην ημερησια διαταξη.
Στο δρομο οι ταξιτζηδες ειχαν περιπου σταματησει να οδηγουν προτιμουσαν να δερνουν τους πελατες τους αν παραδειγματος χαριν δεν τους αρεσε ο προορισμος ,
οι οδηγοι λεωφορειων δεν αφηναν επιβατη χωρις να τον στολισουν με διαφορα κοσμητικα,επισης πολλοι οδηγοι δικυκλων ειχαν βγαλει εξω οδηγους αυτοκινητων και τους εδιναν κλωτσιες στο καλαμι εκει που ποναει πολύ.
Αναμεσα στα ζευγαρια δινονταν μαχες ομηρικες ,κυριως εκεινοι που είναι χρονια μαζι ,φαινεται η επιθετικοτητα και το ευεξαπτο των νευρων λειτουργουσε καταλυτικα , αρχιζαν με παραπονα για το ποσο ανεπαρκης υπήρξε ο ενας για τον άλλο και απ’τον εκνευρισμο ελεγαν κουβεντες βαριες κι ανεπιτρεπτες όπως το ποσο ποθησαν καποιους τριτους ,ποσο πραγματοποιησαν τους ποθους τους αυτους ,ποσο βαρεθηκαν να είναι μαζι,
Οι προσβολες και οι βρισιες επεφταν βροχη, λεγονταν πραγματα που ποτε δεν ειχαν αφεθει να βγουν στο φως ,ολοι ενοιωθαν αδικημενοι κι ολοι μετανοιωναν που ειχαν σπαταλησει τοσα χρονια σε τοσο αδιεξοδες χρεωκοπιες .
Στις πλατειες ειχαν βγει καποιοι και τα εβαζαν με οποιον περαστικο περνουσε χωρις αφορμη,ετσι μονο γιατι περνουσε ,και ποσο ηλιθιος είναι κι αυτος κι ολο του το σοι και τετοια,οποιος αντιμιλουσε θα επρεπε να χτυπηθει μαζι τους ,με μπουνιες ,κλωτσιες και με αιματα,
μετα ηταν οι εραστες που κι αυτοι εγιναν ακομα πιο εξουσιαστικοι , είναι ελεγαν ότι το πιο ερεθιστικο, το πιο ερωτικο,να εισαι αγριος κι επιθετικος.Ετσι στα παγκακια των παρκων τα πιο σκοτεινα , εκεινα που προτιμουν τα ζευγαρακια ακουγες τους διαπεραστικους κροτους των χαστουκιων αναμεσα σε φιλια και χαιδολογηματα.
Επεσε παλι η νυχτα κι αυτή τη φορα δεν ξεραμε πώς θα ξημερωσουμε, με τετοια νευρα ,τοση επιθετικοτητα ,τοσους διαπληκτισμους κι αψιμαχιες ,ολοι εναντιον ολων.
Ο κακος λυκος ξαναβγηκε τα μεσανυχτα στους δρόμους ,εκλαιγε και ουρλιαζε πως την κοκκινοσκουφιτσα δεν ειχε αλλον τροπο να την πλησιασει παρα μονο καταπινοντας την κι επρεπε καποιος να τον συγχωρεσει για ότι κακο εχει σκεφτει ,για ότι κακο εχει διαπραξει,τον ακολουθουσε μια μπαντα ασπρομαληδων μουσικων που επαιζαν ένα κομματι με ακορντεον και ντεφια που το λενε « H μαυρη μοναξια» Ειδα το φρικτο θεαμα του λυκου και της παραξενης ορχηστρας του απ’τις γριλιες του δωματιου που κρυβομουνα .Κρυβομουνα και φοβομουνα,δεν ηθελα να κολλησω την αρρωστια της οργης ,δεν ηθελα καθολου, προτιμουσα να ειμαι κλεισμενος για να μην μολυνθω.
Κρυβομουνα να μεινω αμολυντος για την αγαπημενη μου, να μπορω να την αγαπω χωρις εχθρα , χωρις εγωισμο,χωρις υστεροβουλία , χωρις επιθεση,να την αγαπω ταπεινα ,να την αγαπω απλα, καθαρα και διαφανα .
Ειμαι σιγουρος κι εκεινη καπου θα προφυλασσει τον εαυτο της από τον σπαραγμο ,την αγριοτητα ,τους διαπληκτισμους οσων αρρωστησαν, μαλλον θα με περιμενει στο εφηβικο της δωματιο κλειδωμενη, να την παρω να φυγουμε και να σωθουμε από την τρελλη κακια αυτου του κοσμου,να φυγουμε οσο μακρυα γινεται,να ζησουμε όπως εχουμε ονειρευτει.
Επρεπε γρηγορα να παω να την βρω,πώς δεν το σκεφτηκα πιο νωρις ,μ’επιασαν τυψεις που ειχα κιολας αργησει κι εκεινη θα ηταν τρομοκραητμενη δεν θα ηξερε τι κανω και που βρισκομαι ,επρεπε να την παρω να φυγουμε οσο πιο γρηγορα.
Βγηκα στην εξοδο ,νυχτα ακομη ,αρχισα να τρεχω προς το σπιτι της στους δρόμους ειχε κοσμο που εβριζε ,κοσμο που εφτυνε ,κοσμο που ηταν ετοιμος ν’αρχισει τσακωμο,γυναικες κρατουσαν πετρες και βιτριολια στα χερια και σ’ελουζαν με ότι πιο χυδαιο επιθετο μπορουσες να φανταστεις , κατι αλλοι σου λεγαν «καπου σε ξερω εγω..» ζητουσαν παρεξηγηση, επρεπε να μην δινω σημασια ,να μην τους πλησιαζω ,να μην σταματαω ότι κι αν μου ελεγαν.
Εβαλα το κεφαλι κατω κι ετρεχα.Kακος κουρνιαχτος οργης ειχε σκεπασει την πόλη .
Αισθανομουνα ότι καποιοι μ’ακολουθουσαν ,καποιοι μου σφυριζαν να σταματησω, μ’ενοχλουσε αυτό,φοβομουν πολύ αλλα ετρεχα αναμεσα στις φασαριες στις φωτιές και τις υστερικές κραυγες , εβλεπα και σωριασμενους καταγης μετα από αγριους τσακωμους να κλαινε και να προσπαθουν να ξανασηκωθουν ,επρεπε να φτασω στην αγαπη μου ,δεν μ’ενοιαζε τιποτε άλλο.
Καποια στιγμη γυρισα πισω να δω αν μ’ακολουθει κανεις κι ηταν ένα ομορφο πλασμα που μ’ειχε παρει από πισω ,όταν ετρεχα ετρεχε όταν σταματουσα σταματουσε κι εκεινη,γυριζα να την δω ,τοτε κατεβαζε το κεφαλι σα να ντρεποταν, τι θελεις της φωναξα ,προσεξα ποσο ομορφη ηταν, φορουσε κοντη φουστα μια μεγαλη ζωνη με ψευτικα κοκκινα πετραδια και μποτες κοκκινες ,
-Τι θελεις ; δεν απαντουσε, τοτε ηταν που μ’επιασε κι εμενα ο εκνευρισμος ,ανεβηκε το αιμα στο κεφαλι μου , βουιζαν τ’αυτια μου,εσφιγγα τα δοντια μου από θυμό
-Γιατι δεν μιλας , γιατι μ’ακολουθεις .Φυγε ,φυγε της φωναξα ,της ουρλιαζα ,
-Δεν σε θελω πισω μου ,ξεκολλα από πανω μου ,φυγε , δεν ειμαι το σωσσιβιο σου,φυγε από δω.
Ζαλιζομουνα από θυμό,εκεινη δεν εφευγε, ετρεχα οσο πιο γρηγορα μπορουσα , μ’ένα πεισμα που δεν κατανοουσα ετρεχε να μη με χασει σα να μην ακουμπουσε τα ποδια της στο εδαφος, ετρεχε χορευοντας, κρατουσε μονο μια αποσταση ασφαλειας να μην την χτυπησω.Όταν σταματουσα δεν μιλουσε και καταβαζε το κεφαλι , ενοιωθα πως δεν ελεγχα τον εαυτο μου.
Θα τρεξω άλλη μια φορα να με χασει ,αν δεν τα καταφερω να ξεφυγω θα την χτυπησω,δεν ελεγχα πια τον εαυτο μου, δεν ηθελα να τη βλεπω μπροστα μου,με αηδιαζε η παρουσια της , ενοιωθα το αιμα να χτυπαει στις αρτηριες μου τον ρυθμο της οργης ,ηθελα να εξαφανιστει, να χαθει αυτος ο μπελας που μου φορτωθηκε,να εξαφανιστει, να πληγωθει και να τιμωρηθει για το αυθαδικο πεισμα της,να πονεσει
Ετρεξα λαχανιασμενος και φουρκισμενος μια τελευταια φορα ,
πού την εβρισκε τοση αντοχη ,μ’ακολουθησε και παλι, ηταν εκει σιωπηλη κοντα μου ,σηκωσα μια πετρα ,
-Τωρα θα δεις ,
μεγαλη μαυρη πετρα ,εκεινη περιμενει ακινητη,τωρα με κοιταζει στα ματια .
-Χτυπα με, μου ειπε, χτυπα με ,το ειπε πιο δυνατα ,
ηταν η φωνη της παιδικη κι ελαφρως ψευδη,καπου ηξερα αυτή τη φωνη,
αυτή τη φωνη που μου πολλαπλασιασε τον εκνευρισμο και την ορεξη να την χτυπησω,
να την ματωσω.
Ειχε φυγει πια η πετρα απ’το χερι μου ,
ειχε φυγει η πετρα όταν καταλαβα ποιά ηταν εκεινη που ειχα χτυπησει.

αγαλματάκια ακίνητα

2005-10-13T17:38:00.000+03:00

photo by uther pendragon.

Bραδυ Σαββατου προς Κυριακη πρωι εβλεπα ονειρο μια μεγαλη φωτια ημουν σε μια σκοτεινή ακρη η σκυλα μου κι εγω , ειμασταν πολυ νεοι και οι δυο ,χρονια πριν,καθομαστε και βλεπαμε τις μεγαλες φλογες ,μας τσουρουφλιζε ελαφρως το κουτελο , στις μυτες μας μυρωδια του καμενου, νοιωθαμε δεος για μια τοσο μεγαλοπρεπη φωτιά που ετρωγε τα παντα,δεν μας ενοχλουσαν οι καπνοι ,ειχαν μαγνητιστει τα ματια μας από την μεγαλη λαμψη και τα παραμυθια της.
Ανοιξα το πρωι τα ματια μου κι ειδα τη σκυλα μου να κοιμαται ησυχη διπλα στο κρεββατι μου,δεν υπηρχε ουτε καπνος ουτε φωτια ,ηταν ένα ησυχο πρωινο Κυριακης.
Απ’τα μισανοιχτα παντζουρια ερχοταν ενας ηλιος πρωινος γλυκος .
Μου φανηκε πως αν απλωνα το χερι μου στο φως θα μπορουσα να το πιασω ,ένα φως παχυρευστο σαν μελι.
Καθησα στο κρεββατι θαμπωμενος ακομα απ’την φωτια του ονειρου ,η σκυλα μου δεν ελεγε να ξυπνησει,εμοιαζε σα να βλεπει ονειρο κι εκεινη. Κατι ακουγοταν απ’εξω ,κατι ασυνηθιστοι ηχοι,κατι σαν βουισματα,σαν μουρμουρητο ,σαν ρυθμικες αναπνοες,ψυθηροι,αγκομαχητα.
Σαν καποιος η καποιοι να σιγοκλαιγε, τρομαξα.. Βγηκα στο μπαλκονι ,δεν συνεβαινε τιποτα ιδιαιτερο ,μονο εκεινο το φως σαν μέλι να χυνεται παντου εξω,ένα ζεστό χειροπιαστο φως που σου εφτιαχνε την διαθεση,όμως μετα από λιγο προσεξα τα κτιρια να κουνιουνται ,για την ακριβεια δεν ηταν τιποτα ακινητο,το πεζοδρομιο ετρεμε τα σπιτια φουσκωναν και ξεφουσκωναν,οι κεραιες στις ταρατσες επαιζαν σαν να χαιρετουσαν, το ιδιο και οι καπνοδοχοι,παραθυρα ανοιγοεκλειναν προσεξα την απεναντι πολυκατοικια την εβλεπα να κονταινει τοσο που να διακρινεται η Ακροπολη πισω της και μετα παλι σιγα σιγα να ψηλωνει, εν τω μεταξυ το βουητο μεγαλωνε, ψιθυροι κι αλλοι ψιθυροι και κατι σαν συρτο τραγουδι ακουγοτανε και μαζι γελια και αγκομαχητα ερωτικα,φωνες και καμπανακια ,και κλαματα ακούγονταν,όλα μαζι Δεν μου ηταν δυσαρεστο να τ’ακουω όλα αυτά ταυτοχρόνως ,σαν μια μουσικη ,ενας ρυθμος που μ’εβαζε μεσα του,εμπαινε μεσα μου,σα να χορευε ολη η πόλη κι εγω ενοιωθα το ρυθμό της σα να ειχε ζωντανεψει η πόλη .
Μιλουσε και κουνιοτανε,πρωτη φορα εκεινο το πρωινο Κυριακης μπορουσα ν’ακουω και να βλεπω την πόλη να ζει,ειχε μια φωνη που σε συνεπαιρνε και ταυτοχρονα πολλες φωνες μαζι ,πολλα τραγουδια ,πολλες ζωες μαζι δεμενα με ένα ρυθμο σαν ανασα Μια ενωση συνεβαινε εκεινη την ωρα,κατι που μπορουσα να καταλαβω και να το φχαριστηθω μαζι,ηταν ωραια και ζωντανα,χτυπουσε η καρδια μου κι ενοιωθα ότι όλα ειχαν αποκτησει μεγαλο ενδιαφερον,μαγεία για μενα όλα ειχαν το κεφι και την διαθεση να μου μιλησουν ολα τα εβλεπα πιο καθαρά ,τα εβλεπα και γελουσα από χαρα,σιγοτραγουδουσα κι εγω,σιγομουρμουριζα μαζι μ’ολους τους ηχους που ακουγα, συμετειχα στο τραγουδι της πολης .Μπορουσα ν’ακουω τι ελεγε το απεναντι πευκο στις τριανταφυλλιες του κηπου μου,μπορουσα ν’ακουω τι τραγουδουσε μια μελισσα που στριφογυριζε τις τριανταφυλλιες, ν'ακουω την γειτονισα απο κατω να γελαει και να παραπονιεται μαζι που ειναι μονη.
Ειχε ξυπνησει πια κι η γερικη σκυλα μου ,κι ασφαλώς μπορουσα να την ακουσω να μου μιλαει.
-Σηκω να ντυθεις να φυγουμε ,παμε να φυγουμε σημερα που είναι τοσο ωραια μερα και μπορουμε να μιλήσουμε και να συννενοηθουμε ,ελα παμε να φυγουμε.
-Που θες να παμε? Τη ρωτησα.
-Παμε ν’αφησουμε το σπιτι μας ,να μενουμε στους δρόμους ν’αλητευουμε ,να γνωριζουμε φιλους καινουργιους να τους βοηθαμε και να μας βοηθουν,να τους αγαπαμε και να μας αγαπουν .
Η φωνη της που πρωτη φορα ακουγα μου φανηκε οικεία,σα να ειχαμε ξαναμιλησει.
Βιαζοτανε να με πεισει ,να προλαβει να χρησιμοποιησει κάθε επιχειρημα για να φυγουμε ,ν’αλλαξουμε αυτή την στιγμη ζωη.
-Είναι πια αργα για τετοιες περιπετειες,εισαι πια δεκαπεντε χρονων,για τα σκυλια είναι βαθεια γεραματα ,δεν βλεπεις καθολου απ’το ένα ματι κι απ’το άλλο ελαχιστα,πώς να σε παρω στους δρόμους που μονο frieskies ξερεις να τρως ,και μεχρι την κοντινη πλατεια εχεις παει βολτα.
Συνεχιζε ακαθεκτη:
-Τωρα που το ειδες πως όλα ζωντανεψαν ,τι άλλο θες να με πιστεψεις ,ελα να βγουμε στους δρόμους,να ψαχνουμε τα σκουπιδια ,να κανουμε αλλοκοτες παρεες ,να κοιμομαστε οπου βρουμε,,να χαζευουμε τους περαστικους,
Ακουγα το τραγουδι της πολης απ’εξω που συνεχιζοταν κι ομορφαινε, ακουγα και την σκυλα μου αφωνος,εριχνα κλεφτες ματιες από την ανοιχτη μπαλκονοπορτα ,συνεχιζοταν ο χορος των πολυκατοικιών ,ένα θαυμα παιζοταν εκεινη την στιγμη,κατι ομορφο μαγικο και παραξενο .
-Αναμεσα στα σκουπιδια υπαρχουν λουλουδια
-Αναμεσα στα σκουπιδια υπαρχουν λουλουδια
Το λεει και το ξαναλέει τραγουδιστα με το ρυθμο που βουιζει ολη η πόλη
Χορευει τραγουδαει να με ξεκολησει να με πεισει .
Πήγε και στολίστηκε με κατι κουρελια και φτερά ,χορευει και τραγουδαει για να με πεισει.
-Υπαρχουν παιδια στους δρόμους που τα δινουν όλα για την αγαπη
-Πάμε να ζησουμε όση ζωη μας μενει εκει
-Παμε να βρουμε ο,τι δεν ζησαμε εκει .
Σηκωθηκα κι εγω απ’το κρεββατι μου ,ενοιωσα να μπαινω μεσα στον ρυθμο που χορευαν όλα γυρω μου ,στριφογυριζα κι εγω,γυρω,γυρω,στριφογυριζα όλα ειχαν γινει ένα ,το βουισμα ,το δωματιο,το φως,το χτυποκαρδι μου, μονο σταθερο σημειο ηταν πια η φωνη της σκυλας μου : παμε εξω στους δρόμους ,παμε εξω στην αγαπη,παμε εξω στα σκουπιδια ,παμε εξω μες τη νυχτα.
Μετα ακουσα το σιριστικο της κλαμα ,αυτό που ακουω κάθε πρωι όταν θελει να την βγαλω βολτα μεχρι την απεναντι πλατεια ,μια ζαλη δυνατή ενοιωσα και επεσα στο κρεββατι μου,εκλεισα τα ματια μου.
Δεν κουνιοταν ουτε ακουγοταν τιποτα όταν συνηρθα.
Όλα ειχαν παλι μαρμαρωσει ,γνωστη σιωπη της Κυριακης,καποιο αυτοκινητο περνουσε από τον δρομο ,μονο αυτο ακουσα, τιποτα άλλο.Η απεναντι πολυκατοικια σταματησε τα παιχνιδια ,στη συνηθισμενη θεση να μου κρυβει την θεα προς την Ακροπολη.
Η σκυλα μου δεν ηταν παρα ένα γερικο σκυλι που δεν βλεπει πια καλα,κοιμαται πολλες ωρες στο καλαθι της, και δεν θελει μεγαλες βολτες ,το πολυ μεχρι την απεναντι πλατεια.

Oνειρα παιδιών

2005-09-30T20:34:00.001+03:00

photo by Reza Mazaheri.

βάλτε ένα χεράκι μαζί μ'εκείνους που φροντίζουν
τα παιδιά στο γκαζοχώρι

...

2005-09-30T17:16:00.000+03:00

Photo by senzor.

Οταν σιωπώ είναι απίστευτο πόσο ευφραδής γίνομαι

Κ.Δημουλά

Μετά το σιδέρωμα.

2005-09-28T18:55:00.000+03:00

photo by steph.

Τι δεν είδαν τα νέα παιδιά....Δεν είδαν την στοργή και την αγάπη που πήρε την θέση του τρελλού πάθους τών πρώτων χρόνων. Αλλωστε ξέρουμε πιά τι είναι η Χημεία του έρωτα...Ενδορφίνες, ντοπαμίνες , σεροτονίνη. Τελειώνουν σε δυο τρία χρόνια σχέσης. Δεν είδαν την περηφάνεια στα μάτια του ζευγαριού όταν καμάρωναν τους δυό γιούς τους. Δεν είδαν τις Κυριακές που δεν ήταν μελαγχολικές. Ούτε είδαν τις παγωμένες νύχτες του Χειμώνα όταν χουχούλιαζε κοντά του στο κρεββάτι για να ζεστάνει τα παγωμένα πόδια της...Κι ύστερα τους έπαιρνε ο ύπνος κι έβλεπαν τα ίδια όνειρα...Οταν άκουγε τον αέρα να σφυρίζει έξω κι αυτή ένοιωθε ήσυχη και προστατευμένη κοντά του.Δεν είδαν που αυτή κρυφογελούσε κι έπαιρνε θάρρος που άκουγε να της λέει ότι τώρα είναι πιό όμορφη απο παλιά. Και τότε που τον πονούσε η μέση του πόσο τον φρόντιζε τον "ανάπηρο" της. Η όταν αιμοραγούσε η πληγή από το δόντι που της είχε βγάλει ο οδοντίατρος πώς της έβαζε τρυφερά γάζες και επιθέματα γιά να σταματήσει το αίμα...Κι όταν τσακωνόντουσαν τι ταραχή...Πού θα ξέσπαγε τα νεύρα της που μπορεί να ήταν για άσχετη αιτία? Γιατι απλά μπορεί να ήταν one of those days που οι γυναίκες τρελλαίνονται.Σε ποιον να πει για τις μηχανορραφίες και τους κακοήθεις "πλην..άδελφους" στη δουλειά ? Δεν είδαν τα χέρια τους πως κρατιόνταν σφικτά τότε που συνόδευαν το φευγιό του γονιού.Πώς γλύκαινε ο πόνος.Ούτε στις διακοπές τους είδαν.Τις φωνές της τότε που έχασαν το καράβι για την Αστυπάλαια...Κόντεψε να του βγάλει τα μάτια με τα πράγματά τους καταγής μπροστά στο λιμάνι γιατι αυτός ήταν μέσα στην αργοπορία πρίν ξεκινήσουν.Αλλά μετά..πόσο ήταν όμορφα στο νησί..Και κάπου κάπου στον κοινό τους δρόμο έρχονταν στιγμές που την κοιτούσε πολύ ερωτικά και λίγο ξεδιάντροπα όπως τον πρώτο καιρό.Αν κάποιος την γλυκοκοίταζε όταν είχε τις ομορφιές της.Τότε ήταν που τη στρίμωχνε και του 'βγαινε το παλιό πάθος.Και την έβρισκαν κι οι δυό όταν ήταν μεθυσμένοι και τρελλοί μετά απο γλέντια με φίλους.Και της έκανε ζήλιες κι αυτή του έκανε επίτηδες την έξυπνη και την ενδιαφέρουσα για να τον κάνει να πονέσει. Και τότε που προσπαθούσε με υπομονή να τον κάνει να καταλάβει ότι μαθαίνεται ο έρωταςκαι ας ασχοληθεί με λιγότερο εγωισμό μαζί της να δει πως να κάνει για να το φχαριστηθεί κι αυτή γιατι οι γυναίκες είναι πιο δύσκολες και ντροπαλές και μετα να τον κοιτά στα μάτια μ'ευγνωμοσύνη. Δεν είδαν τα παιδιά τι έγινε εκείνο το Σαββατόβραδο .μετα που έφυγαν απογοητευμένοι. Αυτή τελείωσε ήσυχα το σιδέρωμα μετά φόρεσαν κι οι δυό όμορφα ρούχα και πήγαν σινεμά να δούν την νέα ταινία του Γούντι Αλλεν να γελάσουν, και λίγο να μελαγχολήσουν γιατι ο καιρός περνά και η ζωή περνά και ο μόνος αληθινός εχθρός τους είναι ο χρόνος. Και μετά πήγαν για ποτό στο μπαράκι με τα μπλούζ στην Πανόρμου όπου ανακατεύτηκαν με τους νέους να τους δουν που κρατιόντουσαν απ' το χέρι. Γιατι η ζωή έχει κι άλλα.Εχει να δουν τα εγγόνια τους , τα ανηψάκια τους ,τα παιδιά των φίλων τους να μεγαλώνουν.Τα καινούργια βλασταράκια που έχουν να τους δείξουν τόσα και να μάθουν απο εκείνα τόσα...Για να μη χάσουν ποτέ το παιδί που υπάρχει μέσα τους.Γιατί αυτό το χώμα κι αυτός ο αέρας δεν μας ανήκουν.Να μαστε γεμάτοικαι πλήρεις την ώρα του αποχαιρετισμού κι έτοιμοι να τους τα παραχωρήσουμε.Οπως κι αυτοί το ίδιο θα κάνουν ...Σ' αυτούς που έρχονται.

(ο,τι διαβάσατε είναι ενα σχόλιο που εστειλε ανωνυμη φίλη για το κείμενο "στην ακρη της αγάπης" ,νομιζω οτι αποτελει καλή συνεχεια της προηγουμενης ιστοριας )

στην άκρη της αγάπης

2005-09-10T21:35:00.000+03:00

photo by CAnDO.

Tι μουσικη ελκυστικη ακουγεται αυτό το βραδακι του Σεπτεμβρίου.
Πως μουδιαζουν οι αντιστασεις μου μ’αυτή την μουσική.
Σα να ηρθε μεχρι τ’αυτια μου για μενα , για να ακουμπησει στα κενα ,στα διληματα στα ερωτήματα,τις ανασφαλειες και να τα κανει αερακι δροσερο κι αναλαφρο.
Ας πουμε ότι ειμαστε μαζι ,θελω να χορεψουμε μ’αυτή τη μουσικη,θελω αυτό το χορο μαζι σου,
Κελαιδαει η μουσικη,σα να είναι ξημερωμα απαλο, σαν αρχη ,σα να μην εχει κυλησει ουτε ο χρόνος ουτε τιποτα
Αυτή η μουσικη ολους τους χρονους τους γυρναει απ’την αρχη,χαλαει τα ρολογια. Αυτή η μουσικη κανει ότι εχει ηδη συμβει να τρεμει και να σβηνει.
Θελω να χορεψουμε μ’αυτή τη μουσικη,παρε με να χορεψουμε καθως θα ημαστε νεοι,και δεν θα φοβομαστε και δεν θα ξερουμε,θα με παρεις να χορεψουμε,στη σιγουρια των ματιων σου στη σιγουρια του γελιου σου,στη σιγουρια της αγουρης στοργης σου.
Και θα μ’αφησεις να δω την ομορφια σου να την αγγιξω την ομορφια σου ,όταν θα ειμαστε μονοι κι ολομοναχοι.
Θα χορευουμε ,αγκαλια δεν θα κοιμομαστε,θα πινουμε πολλους καφεδες και θα χορευουμε ,και θα βγαινουμε χορευοντας εξω απ τους τοιχους του σπιτιού ,σε αυλες με πηγαδια κι εκει θα χορευουμε,και στις παλιες ασπρομαυρες ταινιες θα γελάμε και θα χορευουμε,και θα παντρευτουμε με δωρα και συγγενεις και θα γυρναμε από τραπέζι σε τραπεζι να χτυπαμε ποτηρια με τους καλεσμενους και μετα θα μας φαει η νυχτα,και θα χορευουμε καθως οι υπαλληλοι του catering θα μαζευουν τους τελευταιους μισοφαγωμένους δισκους και θα βιαζονται να γυρισουν νυσταλεοι σπιτι τους και θα παμε χορευοντας να γεννησεις παιδια ,ναι θα χορεψουμε μεχρι εκει ,θα σε σηκωσω μεσα στο δωματιο της κλινικης λεχωνα να χορεψουμε ,μη σταματησει ο χορος και μια βραδια Κυριακής μιας συνηθισμένης Κυριακης που θα βλεπω εγω μια ταινια στην τηλεόραση κι εσυ θα σιδερώνεις θα ερθουν να μας επισκεφτουν ένα ζευγαρι γυρω στα εικοσιτεσσερα εκείνος,πιο μικρη η κοπελλα ,εκαναν λάθος στο κουδουνι ,νομιζαν πως το διαμερισμα μας θα ηταν το δικο τους όταν θα παντρευτουν ,ηταν αστειοι και πεισματαρηδες ,τους ειπαμε όχι αυτό είναι το δικο μας διαμερισμα,σιγουρα δεν είναι αυτό που θα νοικιασουν για να παντρευτουν κι αρχισαμε παλι να χορευουμε ,μου ειπες πως αυτό το ζευγαρι που δεν πολυσυμπαθησα ειμαστε εμεις πριν εικοσιπεντε χρονια,αυτοι οι αφελεις – ανευθυνοι ειμασταν εμεις,δεν το πιστευω.Με χορευεις μεχρι την ακρη ακρη του ερωτα μας,ακομα και μετα το τελος του.
Θελω κι εγω να προχωρησουμε να το χορεψουμε κι αυτό που υπαρχει μετα την αγαπη.Χορεψε με και μετα βαλε με σ’ότι υπαρχει όταν πέθανε ο ερωτας μας ,θα το χορεψω μαζι σου κι αυτό, να το ζησω κι αυτό το νόημα,τωρα που φυγαν τα παιδια ,μας αφησαν μονους σιωπηλους για τα μακρυνα τους πανεπιστημια τωρα που ο ερωτας μας δεν φαινεται ,δεν θυμαται,δεν θελει,δεν βλεπει .Χορεψε με,χορεψε με κι εδώ Αυτό το τωρα το λιγο και πιο λιγο να το καψουμε να το χορεψουμε,
Φοραει γαντι το τώρα ,μ’αγγιζει με γαντι η ζωη.Πιασε με το χερι σου το χερι μου σφιχτά, οσο πιο σφιχτά και χόρευέ με.
Χορευε με μεχρι το τέλος της αγαπης
Ελα να το περασουμε κι αυτό μαζι
Να δούμε το τελος της ιστορίας μαζί.
Ανοιξε την αγκαλια σου να με συμπονεσει,ανοιξέ την να με χορεψει μεχρι την πικρη γουλια,
Το νεαρο ζευγαρι βλεποντας μας τρόμαξε ,σηκωθηκαν να φυγουν λιγο αποτομα,
Εφεξε μια λαμψη απογνωσης στα ματια τους , μ’εκανε να το καταλάβω ,ειμασταν εμεις οι δυο πριν εικοσιπεντε χρονια.Μας ειδαν και τρομαξαν ,εσυ σιδέρωνες ,εγω αμιλητος εβλεπα μια ταινία με το Μπέν Γκαζάρα ,ακουγεται από απεναντι ένα τραγουδι του Λεονάρντ Κοέν ,τα παιδια σπουδαζουν μακρυα,ειμαστε μονοι κι ολο μονοι, χορευουμε τυφλα ,πλησιαζουμε την ακρη.Το νεαρο ζευγαρι βλεποντας μας απογοητευτηκε ,κατι κατάλαβαν κι εκείνοι, βγηκαν εξω ισως καυγαδίζουν ,ισως να νοιωθουν παγωνια.
Μη σταματας ,χορευέ με , παρε με απ΄τον πανικο ,
φερε με στο ησυχο λιμανι που δεν βρηκαμε ,
βαλε με κάτω απο εκεινη την ευτυχισμενη στεγη της στοργης σου,
ασε με επιτελους να την βρω.
Σπρωξε με στην ακρη της ψυχης σου,χορεψε με μεχρι να σε δω.

τι δεν έκανε

2005-09-02T22:41:00.000+03:00

photo by pixietart.

Θησεύς

Για τους Λαβύρινθους χρειάστηκες

ένα κουβάρι νήμα· και κάποιον

να το κρατάει στην είσοδο- όπου

μπορούσες να το δέσεις κιόλας

αποφεύγοντας έτσι τους έρωτες

που επιτείνουνε τα λάθη.

Για τους Μινώταυρους χρειάστηκες

τη δύναμή σου. Και θα αρκούσε,

θ’ αρκούσε μόνο ν’ αλλάξεις τα πανιά

για να επιζήσει κι ο Αιγέας.

Αθως Δημουλάς

Stin kardίa tu Salentu

2005-08-30T19:47:00.000+03:00

Balcony with flowers (Lecce, Italy 2004)
photo by Zoagli.

Oι στίχοι απο ενα γκρεκάνικο τραγούδι απ'την περιοχή του Σαλέντο της Απουλίας.
Επιχειρησα μια πρόχειρη μεταφραση.(χρειάζεται;)
Το διάλεξα γιατί κατά κάποιον τρόπο εχει σχέση με το προηγούμενο..μεταθανάτιο θέμα.

An epesano, telo na me klafsi
Eskapiddhata mesa stin avlì
Ce sire ta maddhìa-su afse matafsi
Ce kùmba-mù-ta panu sti psichì.

Ce poi sto chrono pe-mmu mia lutrìa
Ce poi stu diu kanena patrimò
Ce stin emera p'e' tos pesammeno,
Mbìam-mu ena suspiro ka 'vò o mmeno.

Dòdeka chronu dopu pesammeno
Echo n'arto na se nadzitiso.
Érkome 'mpì sti pòrta-su ce meno
Ce tutséo, an de' ssodzo na milìso.

Già ka utta chili en amilùne,
Aska, t'irta ta stéata na se dune.

Αν απεθάνω ,θελω να με κλαψεις
Αναμαλιασμενη μεσα στην αυλή
Τραβα τα μαλια σου που είναι από μεταξι
Και ακουμπα τα μου πανω στην ψυχη.

Και μετα στο χρονο κανε μου μια λειτουργια
Μετα στα δύο κανενα πατερημων
Και στην ημέρα των πεθαμενων
Στειλε σημαδι γιατι εγω θα περιμένω

Δωδεκα χρονια που θα ‘μαι πεθαμένος
Εχω να έρθω να σ’αναζητήσω
Ερχομαι πισω απ’την πόρτα σου και μένω
Και την χτυπώ ,αν δεν μπορώ να μιλήσω

Γιατι αυτά τα χείλη δεν θα μιλούνε
Σήκω,τ’ηρθαν τα κόκκαλα μου να σε δούνε.

μετά θάνατον

2005-08-23T21:34:00.000+03:00

photo by blackcoil.

Θα ελειπα για παντα ,δεν είναι ευκολο να το αντιμετωπίσεις ,να το παραδεχτείς,κυριως αν βαστιεσαι μεχρι την τελευταια σου στιγμη από καποιες αγαπες και κοντινους ,ζεστους δικους σου ανθρωπους.
Στην αρχη πώς να τα βγαλεις περα με την ιδεα ότι θα χαθεις απ’τον οριζοντα τους; για παντα,δεν θα σε εχουν ,τουλαχιστο χειροπιαστο δεν θα σε εχουν,δεν θα τους στηριζεις πια.Το ποσο εχουν πραγματι την αναγκη σου είναι άλλη υπόθεση.Ενοιωθες πολυτιμος γι αυτους , νοιωθεις ακόμη ετσι, είναι οδυνηρό που δεν θα σ'εχουν.
Δεν ημουν ενας φρονιμος πεθαμενος,δεν ησυχαζα,οι καλοι ανθρωποι που με υποδεχτηκαν απ'την αλλη μερια του ποταμου χαμογελουσν με τις ανησυχιες μου,με κοιτουσαν μ’ένα μαλλον στροργικο χαμογελο κι απαντουσαν πανομοιοτυπα στις επανηλημενες ερωτησεις μου: -Ηρέμησε, με τον καιρο θα περασει η ταραχη..
Περνουσε ο καιρος κι εγω δεν ηρεμουσα,δεν ησυχαζα,εβλεπα γυρω γυρω το τοπιο της γαλήνης και της αναπόπλησης και δεν με τραβουσε, με απωθούσε η γλυκια ηρεμία,εγω ετρεμα και τουρτούριζα ,δεν παραδεχομουν τα δεδομένα.
Περνουσαν οι μερες και κραταγα τα ματια μου κλειστα δεν ηθελα τιποτα καινούργιο ν’αντικρυσω,κατι σαν αρωστημενη προσηλωση στην ταπεινη ζωη μου που καπως αποτομα ,είναι αλήθεια ,ειχε διακοπει.
Αρχισαν οι υπευθυνοι αγγελοι να προβληματίζονται,να κοιταζονται στα μάτια με καποια αμηχανια ,εκει πάνω δεν εχεις την αισθηση του χρονου των ζωντανων γιαυτο και ακριβως δεν ξερω ποσο καιρο χρειαστηκαν για να το παρουν απόφαση να με ξαναστειλουν για μια όχι μεγαλη βολτα ,κατω στον κοσμο των ζωντανων.

Μολις μου ανακοινωθηκε ότι θα συμμετασχω σ’αυτή την εκδρομη εγω δεν κρατηθηκα κι εκλαιγα απ΄τη χαρα μου ,δεν μ’ενοιαζε το λιγο η το πολύ .Μου φαινόταν αρκετο κι ένα μονο βλεμμα ενας μονο ηχος, μια συλλαβη απ’οσα ειχα αποχωριστει, σαν να μου δινοταν ο κοσμος ολος πισω.
Ηρθε λοιπον ενας αγγελος σαν στοργικος γιατρος και μου ανακοινωσε χαμογελωντας πως θα κατεβω για τεσσερεις ημέρες κατω.
Μπηκαμε στην καροτσα του φορτηγου ειμασταν επτα ,μετα καμποσες ωρες δρόμο φτασαμε σε μια περιοχη των συνόρων που τη λενε εδώ «Τι κριμα»,αγνοω γιατί.
Ενα μεγαλο ποταμι δεσποζει στο καταπρασινο τοπίο,ο ουρανος είναι γεματος μ’ένα συνταγμα αγγελων που λεγονται Ιπταμενοι Δερβισηδες λενε πως είναι πολύ αγριοι με οσους θελουν να περασουν παρανομα στη γη της επαγγελιας .
Ολοι μας εχουμε μεγαλη ανυπομονησια να κατεβουμε κατω να ξαναδουμε αυτά που αφησαμε
Γυρω γυρω βλεπω μικρους παραποταμους, κυλαει πρασινο νερο πολλες εκκλησιες και τζαμια με χορταριασμενους τρουλους,κι απ΄τις πλαγιες των λοφων επιστρεφουν ταλαιπωρημενοι αγγελοι απ’τις σκοπιες τους, πανε ν’αναπαυτούν στα τάγματά τους .
Εχω απολυτως βρει το κεφι μου ο ονειροπολος ,λατρευω τις στιγμες ,γελω,κοιτάζω μ΄'ενδιαφέρον τους ιπταμενους στριφογυριστους Δερβισηδες ,καπνιζουν ναργιλεδες οταν πατουν στη γη ,ειναι απολαυση να βλεπω τις πτήσεις τους που τρυπουν τα ουράνια στιφογυριζοντας με ταχυτητες γυρω απ'τον εαυτο τους,μετα ειναι και οι αγγελοι γελωτοποιοι ,αρχιζουν τ'αστεια και τα τραγουδια μεχρι να χαμογελασει καθε πικραμένος,νοιωθω μια ζωντανια σπάνια για τετοια μερη.
Ενα πανηγυρι των συνορων συμβαινει εδώ,κι εμεις αναμενουμε τη σειρα μας.
Μας βαζουν σε παραταξη και μας δινουν οι ανωτεροι συμβουλες για την συμπεριφορα μας κατω στη γη.
Ποσο χαιρομαι που θα ερθω σ’επαφη με την πρωην ζωή μου και παλι,σα να κολλανε φτερά στους ωμους της ψυχης μου.
Ενταξει υπαρχει κι ενας σπορος ανησυχιας ,τι θ’αντικρύσω κατω μετα από τοσα χρονια.
Περνουν οι ωρες ,σε λιγο θα παρουμε την εγκριση να μπουμε στη βαρκα,μας δινουν τις τελευταιες συμβουλες,μην πλησιασετε πολύ κοντα τους ζωντανους,θα τους τρομαξετε,να εισαστε παντα δυο-δυο.
Ειμαστε οι λοχοι των τουριστων παρατεταγμενοι ,κατω απ΄το λιοπυρι,
οι αγγελοι αξιωματικοι μας μοιραζουν τις αδειες,μια τελευταια επιθεωρηση,
-Να ειστε σιωπηλοι ..
Στην άπεναντι οχθη είναι νυχτα αν προσεξεις θα δεις κατι αμυδρα φωτακια.
Μπαινουμε στην βαρκα.
Βιαστειτε ,φωναζουν από ψηλα οι αγγελοι δερβισηδες , κομπος στο λαιμο μου,μια αναταραχη στη βαρκα, εχει μεγαλο κυμα ο ποταμός, μια δυνατη βουη και φτασαμε ,ειμαστε πίσω.
Χαιρετισα τους αλλους αδειουχους κι εφυγα να φτασω στη γειτονια μου.
Ηταν ακομη νυχτα ,ηθελα πολύ να την δω,να δω ότι είναι καλα ,να μη την τρομαξω βεβαιως αλλα να την δω,να σιγουρευτω να ηρεμησω,τοση αγαπη που διακοπηκε αποτομα και βιαια ,της οφειλεται μιά φροντιδα, να φέξει μια τελευταια ακτινα ,ένα βλεμμα αγαπημενο και στοργικο Αυτό ηθελα να συμβει, μια τελευταια στιγμη ηθελα, τιποτε άλλο.
Δεν είναι απλα τα πραγματα στην Αθήνα ακομη κιαν εισαι ενας πεθαμένος τουριστας.
Πηγαινα πηγαινα και δεν εφτανα,δεν τελειωνε ο δρομος να πλησιάσω την γειτονιά μου ποιος ξερει ποσος καιρος εχει περασει κι ειχαν αλλαξει πολλα,δεν αναγνωριζα εύκολα δρόμους και διασταυρώσεις , δεν ημουν σιγουρος αν ηταν το Παγκρατι η οι Αμπελόκηποι, χανομουνα ξεκινουσα παλι απ'την αρχή και παλι χανομουνα.
Καποια στιγμη κουραστηκα και μπηκα σ’ένα σπιτι που τρωγανε ολοι τρυγυρω από ένα μεγαλο τραπεζι ,καθησα σιγα σιγα κι εγω
Μιλουσαν ιταλικα όχι ελληνικα,η κυρια ηταν μαλλον η μαννα μου που σερβιριζε το φαγητο ,χυλοπιττες ,τ’αδερφια μου καυγαδιζαν παραδιπλα, σε κανενα δεν φανηκε παραξενο που ημουν κι εγω εκει,δεν μου αρεσαν ποτε οι χυλοπιττες ,τις εφαγα όμως να μη δωσω στοχο.Γελουσαν εντω μεταξυ με κατι αστεια που εβρισκα απολυτως ανοστα και καπως φυτρωνε μεσα μου μια αμφιβολια ,μια διαθεση να φυγω να χαθω μεσα στη νυχτα,σα να μην ηθελα να ειμαι κει μαζι τους, δεν με ζαχαρωνε το κλιμα μεσ'το σπιτι εφυγα χωρις να με καταλαβει κανεις. Βγήκα εξω αποφασισμενος να καταφέρω να βρω το δρομο και τον βρηκα ,βρηκα τη συνοικια, το δρομο,το σπιτι ...ναι αυτό ηταν το σπιτι μου, εδώ στην βεραντα καθομασταν να δουμε τα φωτα της πολης ν'ανάβουν τα βραδακια και με κοιτουσε πολύ βαθειά στα ματια και γεμιζαν τα ματια μου με τα δικα της .
Σ'αυτη την βεράντα ηταν που τσακωνομαστε ,αλλα εκεινη όλα μου τα συγχωρουσε,όλα,όλα.
Αυτό ηταν που δε μ’αφηνε να ησυχασω: H τρελλη ,αφυσικη αγαπη αυτης της γυναικας ,αγαπουσε πολύ ,απιαστα,τα θυσιαζε όλα,σαν θεά αγαπούσε,σ’εκανε να καταλαβεις ότι όλα ηταν μια απεραντη ατρανταχτη ,απολυτη αγαπη.
Ο,τι υπαρχει γυρω γυρω είναι τα παιχνιδια και τα συνεργα αυτης της αγαπης,μαγευοταν ν’αγαπαει πολύ, παρα πολύ.
Την ειδα αποτoμα μπροστα μου ,δουλευε σ’ένα περιπτερο,γιατι δουλευει σε περίπτερο; Eνα περιπτερο του δρομου που βγαζει στην πλατεια ,καμια φορα από κει παιρναμε τις Κυριακατικες εφημεριδες.
Δεν μπορω να κρατήσω τον εαυτο μου και να μη της μιλησω πρεπει κατι να της πω
Να συμπληρωσω το κενο μου ,το μαυρο κενο που φορτωθήκαμε, τη φορτωσα ποιος ξερει ποσα χρονια τωρα
Να της ζητησω τσιγαρα ; Οχι γιατι το ειχα κοψει χρονια προτου συμβει αυτό που συνεβη.
Να της ζητησω εφημεριδα ,παλι όχι,δεν εχω πια σχεση με την παλη της κάθε μερας ,ειμαι εδώ κοντα της, να γεμισω το κενο,να δωσω να γεμισω το τιποτα που γεμισε το χώρο ανάμεσα μας, μου λειπει η αγαπη της, να της δειξω πως εκεινη η αποτομη διακοπή μπορει να εχει έναν επιλογο. Ενα καλο τελος αναζητω,μια αξιοπρεπη συνεχεια να γεφυρωθεί το κενο η απεραντη σιωπη ,να ανταποδωσω στο τιποτε ένα τοσο δα κατι.
Σκεφτηκα να της ζητήσω καραμελες μετα κλωστες ,μολυβι,νερο.
Τι να της ζητησω ,τι να της ζητησω…πλησιαζω με μαγνητιζει το προσωπο της ,ακομα δεν μέχει δει,καπου αλλου εχει το μυαλο της ... τωρα με κοιταξε
-Δωστε μου παρακαλω ένα κουτακι ασπιρινες ,αυτό της ζητησα με την πονηρη ισως σκεψη να με παρει για θνητο,να μη φοβηθει.
Ετρεμα.
Τι να φοβηθει από ένα φουκαρα νεκρο που τρεμει και της ζηταει ασπιρινες,αισθανθηκα στιγμιαια φουκαρας και ελαφρως γελοιος ,τι να τις κανω εγω τις ασπιρινες;..
Δεν φοβηθηκε ,με κοιταξε καμποση ωρα και ελαφρως χαμογελασε , φαινοταν καπως μεγαλυτερη.Την κοιταζα στα ματια οσο πιο βαθεια μπορουσα.
-Δεν εχω ασπιρινες δυστυχως…
-Δεν με θυμασαι?
βγηκε μονο του απ το στομα μου.
-Σε καταλαβα απ’τον τροπο που περπατουσες,μου ειπε
Δεν εκανε τιποτα απ’αυτά που περιμενα να κανει,δεν τρόμαξε ,δεν χαρηκε,δεν πανηγυρισε δεν κουνηθηκε απ’τη θεση της ,
Αρχισα να καταλαβαινω ότι κατι δεν παει καλα,κατι δεν είναι όπως το ειχα φανταστει.
Κοιτουσε προς την γωνία του δρομου,μου μιλούσε βιαστικά.
-Καλα εκανες και πέρασες ,ολοι ειμαστε καλα.Εγω καποιον βρηκα εδώ κι εξη μηνες και προσπαθω να τον αγαπησω,προσπαθω και μαλλον θα τα καταφερω,δεν είναι ευκολο ,κανω ολο συγκρισεις και χανω την προσοχη μου .
-Κι εγω χανω την προσοχη μου εκει πανω,ηθελα να ερθω να σας δω.Μιλουσα αμηχανα δεν ηξερα τι να πω
-Καλα εκανες και προσπαθεις με καποιον .Σημερα το βραδυ θελεις λιγο μα μιλησουμε?
Τη ρωτησα.
-Δεν θελω ,καλλιτερα όχι,μαλλον δεν θα είναι καλο και για τους δυο μας ,για ολους .
Σα να ειχε την αρνητικη απαντηση ετοιμη από καιρο,ενοιωσα το εδαφος να χανεται δεν ηθελε να με δει, δεν ηθελε ουτε ένα βλεμμα να ριξει στην παλια ζωη, σ’ό,τι ειχε προηγηθει σ'ό,τι εχει σκονιστει ,σ’ότι υπηρχε πριν το τωρα ,αυτο το ασημένιο λαμπερό φωτεινο,αγιο τωρα πού σβήνει τις σκιες ,εξαφανίζει οτι δεν αγγιζεται.
Ωφειλε καποιον ν'αγαπαει και δεν ειναι παιχνιδι σκιων η αγαπη.Ενοιωθα εντελως μονος στη σκονη των αναμνησεων που απομακρυνονται ,κι ολο απομακρυνονται και μικραινουν τόσο που δεν ξερεις αν υπηρξαν η οχι. Ημουν απο την αλλη πλευρα, την πλευρα των ιστοριων,των διηγησεων,των παραμυθιων,δεν ημουν πια πραγματικός ούτε καν για τον εαυτό μου.
Περιμενα να γυρισουν κι οι αλλοι αδειούχοι φερνοντας βολτες σ'ολες τις πλατειες που τριγυρνανε σκοτώνοντας το χρονο τους οι φανταροι Ομονοια,πλατεια Βαθης,Μεταξουργειο,κλπ.
Ολοι γυρισαν με τις στολες εξοδου φρεσκοπλυμενες και σιδερωμενες ,αυριο το πρωι ωφειλαμε να παρουσιαστουμε στο ταγμα ,σε λιγο θα εφταναν οι φθινοπωρινές μεταθεσεις ,ελπιζω να με στειλουν σε καμια μακρυνη λουτροπολη μ’ ευχαριστη βραδυνη ζωη,να κυλουν ησυχα οι μερες, να βρω καινουργιες στοργικες παρεες.

Το ράγισμα του θόλου

2005-07-22T18:50:00.001+03:00

photo by removebeforeflight.

Δεκαετιες ολοκληρες χουζουρεύαμε σε μια αμμουδια ,αφελεις και χαρουμενοι,κοιμομασταν κι ολο κοιμόμασταν ,αγκαλιασμένοι,πλατη με πλατη ,άλλες φορες με πλεγμένα πόδια ή πλεγμένα χέρια,μερικες φορες προσπαθουσαμε να κοιμηθούμε ακουμπωντας μόνο τα χειλη μας ,καποιες άλλες καναμε ωραιους γιαπωνέζικους ύπνους μυτη με μυτη.Ζούσαμε σαν ξεχασμένοι και παρατημενοι απ’τον κόσμο σ’ένα μέρος ,πώς να το περιγράψω,ηταν αμμος το εδαφος με καποια χαμηλή βλαστηση
Σαν κι αυτή τη γοητευτικη κι ελάχιστη που συναντάς στις Κυκλάδες ,αμμος γυρω τριγύρω αλλα δεν μπορώ να θυμηθω θάλασσα ,ούτε ακριβώς ουρανο ειχε, μονο ένα θολό θόλο,ένα θαμπό ασαφές στερεωμα που μας προστατευε και μας χώριζε εμας τους δυο από τον υπολοιπο σύμπαν.Εκει μέσα λοιπόν ετρεχε ο προστατευμενος χρόνος μας κι ειχε μια ηρεμη ησυχια και μια δροσερή σκιά νυχτα και μερα που βοηθουσε τη γλυκια υπνηλία μας ,εκανε τους υπνους μας γλυκους ικανοποιητικους χορταστικους πληρεις χαδιαρικους κι αγαπησιαρικους.Ζουσαμε κυριως μεσα στους κολλητους υπνους μας αγγιζαμε ο ενας τον ευαισθητο ευαλωτο κοιμώμενο σώμα του αλλου.Ειχαμε με καποιο τρόπο΄σιωπηρα συμφωνήσει και μας αρεσε να κοιμομαστε ετσι ξεμοναχιασμένοι,να οδηγούμε το πλοιο του υπνου μας δεμένοι οι δυό μας μεσα στο χρονο ,ειχαμε αναγκη για να κοιμηθουμε ο ενας με τη μυρωδιά το αγγιγμα του αλλου,όχι δεν χρειαζόταν καθόλου να μιλάμε ,γρήγορα καταλαβαμε ότι οι συζητησεις, οι λεξεις ηταν περιττες ,αλλωστε διέκοπταν εκεινη την μαλακή γραμμη της σιωπης που χρειαζοταν για να βλαστησει η υπνηλία μας .Ειχαμε καταφέρει να ξυπναμε και μαζι ,ανοιγαμε τα ματια μαζί ,(τι παραξενο ρολοι της φύσης),κοιταζομασταν, εβγαζε ένα τσιγαρο απ’το πακετο καπνιζε ,εγω την κοιτουσα εφτιαχνα καφε, μου χαμογελούσε ,ισως εστρωνε λιγο τα σκεπάσματα εδιωχνε την αμμο που ειχε φερει ο ελαφρός αέρας , μ’άρεσε να χαράζω ακαθόριστα σχεδια πανω στην απάτητη άμμο αλλά και παλι γρηγορα νυσταζαμε ,κυλούσε γρήγορα η στιγμή που πλησιάζαμε ο ενας στον άλλο στην απάγγια μας γωνία να πλέξουμε τον καινουργιο φρέσκο μας ύπνο ,δεμένοι πανω στο καταρτι του αθόρυβου χρονου μας.
Μόνο μια φορά απίστησα. Καπου στα μισά της νύχτας σα να χαθηκε ο υπνος μου κι ανοιξα ένοχα τα ματια μου ενώ εκείνη κοιμόταν .
Ενοιωθα τύψεις που ξύπνησα χωριστά, αλλα παλι ηθελα πολύ να την
παρατηρησω ,να την ερευνήσουν τα μάτια μου
χωρίς εκείνη να νοιωθει, να ξερει τίποτε .
Ηταν καπως σαν αμαρτία αλλα μου αρεσε ,μ’ανατρίχιαζε κι ηθελα όλο και πιο πολύ να την βλεπω οσο θέλω,οπου θελω ανενόχλητος ,κοιμισμένη εκείνη ξύπνιος εγώ.
Καθώς την κοίταζα κρυφα ειδα κάτι που δεν το περίμενα κι έγινε η χαρα μου εντονη κι αναπάντεχη .
Το κοιμισμένο πρόσωπο της ειχε ακόμα το σχέδιο της εφηβείας της .
Μ’επιασε μια τρελή αισιοδοξία μεσα στη νυχτα που υπαρχει το σχεδιο
αυτό στο προσωπο της, που ελαμπε ακόμα αυτή η περιέργεια για το τι θα φέρει ο χρόνος , αυτή η απονήρευτη χαρα για τη ζωή .
Μια κακη νύχτα ειχε κι εκεινη αυπνιες ,ετσι λοιπον καθως ηταν περίεργη
απιστησε κι εκεινη απ’τον κοινο μας υπνο ,
πηγε λιγο παραπερα κι αρχισε να παρατηρει τον θολό θόλο
που μας χωριζε και μας προστατευε εμας τους αγαπημένους .
Ερευνούσε με τα ματια της πανω κατω ,εψαχνε και βρηκε κάτι ,
καποια ρωγμη κατι σαν τρυπα ,ενα ραγισμα που απο κει φαινοταν τι γινεται εξω. Ειδε πραγματα φοβερα γιατι τρομαξε κι αρχισε να τρεμει,
συνέχισε να κοιτάζει κι οσο κοιταζε τοσο μαραζωνε ,τοσο ετρεμε, παγωνε , χαραζόταν στη τρεμαμενη ψυχη της μεγαλη πληγη που δεν θα ηταν ευκολο να κλεισει.
Μεχρι να ξημερωσει παρατηρούσε κι οταν γυρισε πια σε μενα δεν γελουσε ,δεν μ’ακουμπουσε ,δεν με κοιτουσε.
Μονο μια απογνωση κι οργη ειχε εγκατασταθει στο προσωπο της,
ηταν απομακρη και συνοφρυωμενη .
Τη ρωτησα να μου πει , στην αρχη δεν απαντουσε μονο κοιτουσε στην αμμο κι εκανε σχηματα μαυρα κι αραχνα.
Εφτασα να την απειλησω οτι θα φυγω για να μου πει τι ζοφερό ειδε πισω απ’το σεντόνι.Τοτε μόνο προσπάθησε να μου μιλησει αλλα δεν εβγαινε κανενα νοημα ,πετουσε αχρηστες λεξεις που δεν ηξερα , προτασεις χωρις κανενα νοημα ,μιλουσε γρηγορα χωρις διακοπες σα να μην ηξερε να μιλάει ,οση φαντασια κι αν εβαζα δεν εβγαζα ακρη, δεν την καταλαβαινα .
Οσο προσπαθουσε να μιλήσει τόσο εκλαιγε κι ετρεμε.
Τωρα που το φερνω στη μνήμη μου εκεινο το καλοκαιρι ,
σκεφτομαι πως ισως και γω να μην ηξερα ν’ακουσω ,
να μην ηθελα να καταλαβω,ισως και να μην μπηκα στην κουραση να ταραχτω μαζι της, να μην θελησα να την ακολουθησω εκει πίσω απ’το ραγισμα του θόλου.
Ενοιωθα διπλα μου εναν αλλο ανθρωπο , με κοιτουσε φοβισμενα και δεν μ’εμπιστευοταν σα να ημουν κι εγω μερος της μυστικης συνομωσιας που μονο εκεινη ειδε κι ανακαλυψε.
Προσπαθησα με παρακάλια και παραμυθια και γλυκολογα να της σβησω την κακη εικονα , να μη φοβάται ,δεν μ’ακουγε μόνο κοιτουσε μακρυα με βλεμμα βλοσυρο κι απόλυτο.
Ηταν πια δεκαεπτά Αυγουστου και τα μαζεψαμε αρον-αρον, μπήκαμε στο θρυλικο «Μαριάννα» που έκανε τη γραμμη Κουφονήσια –Ναξο ,απ’τη Ναξο αμιλητοι πηραμε το πλοιο για τον Πειραια .
Ηταν εκεινος ο Αυγουστος που στην Αθηνα εκανε παλιόκαιρο ο κοσμος είχε βγάλει βαρεια ρουχα και παλτά να γλιτωσει τον αυγουστιατικο χειμώνα,πανε είκοσι χρονια νομιζω .Απο τοτε δεν ξανακοιμηθηκαμε οπως κοιμόμασταν μαζι.
Ο,τι εγινε το θαψαμε, δεν ξαναμιλησαμε γι αυτο και φερόμαστε ,ας πούμε ,σα να μη συνέβει τίποτα.
Καμιά γλυκιά καλοκαιρινή βραδιά , οπως αυτες τις τελευταίες, ακομα ελπιζω οτι θα βρει τον τροπο της ,ακομα και τωρα, να με κανει να καταλαβω τι ειδε, τι της συνέβει.
Αν το καταφερει τοτε κι εγω θα της πω πως ακομα λαχταρω να την δω κοιμισμενη να εχει το προσωπο μικρου παιδιου.

Ορφανοί καιροί

2005-07-06T09:55:00.000+03:00

photo by suzeque.

Ενας γλυκος κι έρημος αέρας μ’έφερε χθες στη συνοικία των χαμένων καιρών.Εννοώ την συνοικια της ζωής που αγάπησα αλλα δεν έζησα
Τα ραντεβού που ματαιώθηκαν ,τ’ αμαρτήματα που δεν τόλμησα,την άμμο που γλίστρησε απ’τα χερια μου, τα καλοκαίρια που έμεινα μόνος στην Αθήνα,τα ταξίδια που δεν έκανα ,ακόμα κι εκείνα τα μεσημέρια που μ’έβαζαν με το ζόρι να κοιμηθώ ενώ ηθελα να είμαι έξω με την παρέα της γειτονιάς .
Αυτά τα ορφανά κομμάτια της ζωής μου ειναι τα πιο καταδεκτικά ,
χαιδεύονται τρυφερά με την φαντασία μου πιο πολυ απ’τις στιγμες που έζησα.
Περπατούσα λοιπόν σε κατι ανηφοριές γυρω απ’την Ακρόπολη που ήξερα οτι υπάρχουν κι ειναι τοσο ηλεκτρισμένες οταν τις φωτίζει το φεγγάρι . Ενώ καποτε ζουσα εκει κοντα τις αγνοούσα , ποτε μου δεν τις ειχα περπατήσει.
Στην σιωπηλή οδο Σωφρονίσκου μια κοπελλα με φώναξε από ενα παράθυρο ,ανέβηκα στο σπίτι της ,ηταν Κυριακη μεσημέρι μου έφτιαξε καφε,
θα την ειχα ερωτευτει αν ειχαμε παει μαζι σχολειο,
κι αν την είχα παντρευτεί ποιος ξέρει μπορεί να ζούσαμε μια αιώνια εφηβεία μαζί.
Στο διπλανό δωμάτιο η φίλη της η Αγγελική χτενιζόταν μπροστα σ’ενα καθρέφτη ,την αναγνώρισα ,δεν ειχε μεγαλώσει απο τότε που κοιταζόμασταν στα ματια ,καθε απόγευμα στο λεωφορείο για το φροντιστήριο .
Χτενιζε συνέχεια τα ισια μαλλια της και μου ειπε: «Με θυμασαι?»
«Εχω την αρρωστια να ξεχνώ το παρελθόν » της απάντησα αμήχανα,
δεν της είπα πως την θυμόμουν.
«Θελεις να παμε βόλτα στο ψιλικατζιδικο της Αρμένισας να παρουμε κουφέτα
για τα βαφτίσια,σημερα εχουμε βαφτίσια»
«Ποιος εχει βαφτίσια?» την ρώτησα
«Η φιλη μου θα βαφτίσει την κουκλα της .Μετα θα πάμε να κλέψουμε λουλουδια απ’τις αυλές της Ν.Σμυρνης ,θυμάσαι τότε που ειχες φοβηθή να ερθεις? »
Με κοίταξε βαθειά στα μάτια απ’τον καθρεφτη ,το δωμάτιο ,η επιπλωση ηταν του παλιου καιρου σαν το δωμάτιο που υποδεχόταν τους ξένους η γιαγιά μου ,στην αυλή είδα ενα πηγάδι.
Ακουγα παραπονεμένους αναστεναγμούς και κρυφά,πνιχτά γέλια απ’τους τοιχους, απ’το διπλανό σπίτι ,δεν ξέρω απο που.
Καποια στιγμη γλίστρησε η χτένα στα χερια μου κι άρχισα να την χτενίζω,πέρναγα τη χτένα στα λαμπερά μαλιά της και μύριζα φρέσκο άρωμα.
Οι αναστεναγμοι δυνάμωναν ,ανάμεσα τους τα πνιχτα γελια κατι σαν μουσικη σωματική,ανθρώπινη μ’ενα ρυθμο που με γαλήνευε και με μούδιαζε ,ηθελα να μείνω εδω,να μην τελείωσει ο καφές που μου εφτιαξαν ,να δεχομαι τις παράδοξες προσκλήσεις τους ,να παίξω στα αρωματικά παραμύθια τους, απ’την αρχη να γίνουν οι γάμοι ,οι βαφτίσεις ,τα γλέντια,όλες τις μουσικές να τις σφυριξουμε ανέμελα,να πάμε σχολείο ,να μεγαλώσουμε,να βρούμε ,να χασουμε ,να χαθούμε και να ξαναβρεθούμε .
Την χτενιζα με τον ρυθμο των αναστεναγμών και της ελεγα : «Κάπου θα ξαναβρεθούμε ,θα γελάμε που ηταν τοσο εύκολο κι απλό ν’ανακαλύψουμε εκεινη την συνοικία που είναι η πιο δική μας»,
Ποιος καλός αερας θα με στείλει να μείνω σ’εκείνη τη μαγνητική τρελλή γειτονιά που περιέχει ο,τι χάθηκε , ο,τι δεν έγινε, ο,τι δεν θυμάμαι πια,τις κρυφές αγωνίες, τους άδειους δρόμους,τα φωτισμένα παραθυρα,τα λαχανιάσματα, τα σιωπηλά μας βλέμματα κι ας μείνω εκεί παγιδευμένος στον ορφανό ιστο της εφηβείας μας

le vent nous portera

2005-07-05T11:05:00.000+03:00

photo by Seba Maya.

Je n'ai pas peur de la route.
Faudrait voir, faut qu'on y goûte
Des méandres au creux des reins
Et tout ira bien
Le vent l'emportera
Ton message à la grande ourse
Et la trajectoire de la course
A l'instantané de velours
Même s'il ne sert à rien
Le vent l'emportera
Tout disparaîtra
Le vent nous portera
La caresse et la mitraille
Cette plaie qui nous tiraille
Le palais des autres jours
D'hier et demain
Le vent les portera
Génétique en bandoulière
Des chromosomes dans l'atmosphère
Des taxis pour les galaxies
Et mon tapis volant lui
Le vent l'emportera
Tout disparaîtra
Le vent nous portera
Ce parfum de nos années mortes
Ceux qui peuvent frapper à ta porte Infinité de destin
On en pose un, qu'est-ce qu'on en retient?
Le vent l'emportera
Pendant que la marée monte
Et que chacun refait ses comptes
J'emmène au creux de mon ombre
Des poussières de toi
Le vent les portera
Tout disparaîtra
Le vent nous portera

B.Cantat.

φυσαλίδες δευτερολέπτων

2005-06-27T02:32:00.000+03:00

photo by digikuva.

Ενα απρόσμενο τηλεφωνημα ,την ωρα που ειχα πολλη δουλειά ,δεν το περιμενα. Αρχισαμε να ρωταμε κατι αμηχανα «πώς τα περνας »,σου περιεγραψα τι εκανα το Σαββατοκυριακο ,ποσο κουραζομαι με τη δουλειά.Μετα μαλλον δεν ειχαμε τι να πουμε και μειναμε μερικα δευτερολεπτα σιωπηλοι,ενοιωσα παραξενα εψαξα κατι να πώ, να γεμίσω το κενο ,δεν μου ηρθε τιποτα ...μετα απο λιγο αρχισα παλι :« Δεν μου λες...», δεν ηξερα πως να συνεχισω,απ’την αλλη μερια της γραμμης δεν βρηκα βοηθεια «να μη σου πω... τι ;»
Μεχρι να ξεκινησω να λεω «δεν μου λες» ...να ηταν ισως μονο δυο δευτερολεπτα σαν μια φυσσαλιδα κενου ,βρεθηκαμε μονοι εγκλωβισμενοι κι ανυπερασπιστοι στην ιδια φυσσαλιδα μαζι, νοιωσαμε αμηχανα μαζι.
Καποια στιγμη μου φανηκε οτι εσυ το απολαμβανες ,σ’ένοιωσα να αισθανεσαι ανετα κλεισμένη μεσα στο μικρο διαστημα που δεν ελεγε και να τελειωσει και να φχαριστιεσαι την αμηχανια μου,το οτι εκει μεσα εγω έτρεμα,έπεσε η μασκα της σιγουριάς μου ,σαν αμήχανο παιδι που δεν ξερει πως να φερθεί, ένοιωθα οτι μέσα σ’εκείνα τα δευτερόλεπτα στριφογύριζες πανω απ τις πληγές μου ,μαλιστα αισθανθηκα οτι τις είδες με συμπάθεια,κι εγώ ενώ όταν ξεκίνησε το βουβό κενό φοβηθηκα οτι θα ειναι άχαρο και δυσάρεστο ,μετά καπου στη μέση του δεύτερου δευτερολέπτου δεν μου φανηκε κακό που ημουν τοσο άτεχνος σε μια συζήτηση, που ισως έδειχνα αφελής και παιδαριώδης .
Αρχισε να μ’αρεσει αυτο το τρεμουλιαστο σταματημα του χρονου που το διανυαμε μαζι , απολυτως μαζι, ηταν σαν ενα σπιτι που το κατοικησαμε μαζι κι εκεινο το «δεν μου λες..» εφυγε απ’το στομα μου χωρις να το θελω πια γιατι μου αρεσε εκει μεσα ,ενοιωθα βολικα μ’αυτη την αποκαλυψη, μεσα στο κλουβακι του χρονου νοιωθεις κλεισμενος μαζι με καποιον πολυ κοντα ,πολυ αμηχανα, πολυ αληθινα.
« Δεν μου λες...» ...το ειχα ήδη εκτοξεύσει και ακούστηκε , ετσι αναγκάστηκες ν’απαντησεις στη διαλυση του αμήχανου σπιτιού μας , καθως λοιπον βγαίναμε σε ειδα να περιμένεις λιγο, δεν βγήκες αμέσως ,με την ησυχια σου ,σηκώθηκες με κοιταξες με στοργικά ειρωνικό βλέμμα και μου είπες βγαινοντας «Τι να μην σου πω;» Ειπες να μην σου πω, ν’αφησουμε τη σιωπη να μιλήσει λιγο ακομα ,ομως απο εκει και περα τα πραγματα ετρεχαν με τους πραγματικους ρυθμους , ηδη ειχαμε πεταχτει εξω, αλλωστε ειχα πια βρει τις επομενες λεξεις για να συνεχιστεί η κουβεντα , τις λεξεις που θα επετρεπαν στο ορμητικο κυμα του χρονου να μας πετάξει στις ξεχωριστες ζωες μας.

τα σπίτια λίγο προτού γίνουν πολυκατοικίες

2005-06-22T14:38:00.000+03:00

photo by elpinor.

Συκιά ηταν το δεντρο από εκεινες που φυτρωνουν όταν το σπίτι ερημώσει κι εχει φύγει στην Αμερικη η στη Γερμανια ολη η οικογενεια που μεγαλωσε εκλαψε και γελασε στα δωματια και στην αυλη.
Εφυγαν στα ξενα κι αφησαν στην εξουσια της σκονης τα επιπλα και τα μπαουλα με τα ρουχα που δεν χωρεσαν στις βαλιτσες ,ακρη - ακρη κοντα στην πορτα αφησε το ποδηλατο της και το ωραιο βενετσιάνικο καπέλο της με την κορδελα ,αυτά ν’αντικρύσει αν θα ξαναγύριζε ,δεν ξαναγύρισε .
Αποψε μονο στ’ονειρο της ξαναγύρισε ,ηταν λεει η ψυχη της ένα μεγαλο δεντρο στην αυλη ενός ερημικου σπιτιου,μια μεγαλη,θεορατη συκια με τα συκα της ακομη αγουρα ,Ιουνιος μήνας ,ξυπνησε,ένα θορυβο ακουσε ,τρομαξε , βγηκε να δει τη συκιά,ηταν γεματη πουλια ,παρα πολλα μαυρα πουλια κουρνιαζαν στα σκοτεινα κλαρια.
Ταραχτηκε με τα τοσα πουλια που ετρεφε στην ψυχη της τι ζητουν γιατι γεννηθηκαν ,γιατι βολευονται πανω στις φυλωσιες της,βρηκε ένα οπλο μεσα στη νυχτα τα σημαδευε τραβουσε τη σκανδαλη κι εκεινα επεφταν στα ποδια της ,ποσο ευκολο είναι να σημαδευεις ,πρωτη φορα το εκανε αλλά πετυχαινε τις βολες της ,πεφτανε τα πουλια κατω γεμισε σκοτωμενα πουλια η αυλη κι εκεινη ξαλαφρωνε ,περιεργως που είναι τοσο ευαισθητη δεν την επιασε καμια λυπηση, σκοτωνε συνέχεια με υποκωφους κροτους και πεφτανε τα πουλια ,τοσο εύκολα.
Κάποια στιγμη ,κατι την τρανταξε σαν αιμα ,σαν τη γευση του αιματος κι αναρωτηθηκε : τι κάνω ,σα να σκοτωνω την εφηβεια μου ,μεσα είναι το ποδηλατο με το ωραιο βενετσιανικο καπέλο ,να το παρω να φυγω να δραπετευσω απ’το μαυρο μου το σπιτι το ερημο.
Δεν μπορούσε να παρει απόφαση μεσα στη νύχτα μονο ξαπλωσε εκει στη σκοτεινη αυλη και σκεφτοτανε το γελιο του πατερα της ένα Πασχα. Με τετοια αμαρτία να με τριγυριζει,τοσα μαυρα πουλια που σκοτωσα,δεν θα ξαναγυρισω,θα το αφησω το παλιόσπιτο να γκρεμιστει,δεν θα ξαναγυρίσω.

Λαβύρινθοι

2005-06-15T14:23:00.000+03:00

photo by blubox.

Ο φόβος να πρωτοβουτήξεις στο πέλαγος των παραμυθιών
ή το απαλό δέρμα ενος παιδιου που τελικά δέχεται να αφεθεί στο
ξυνο-πικρο-γλυκό φύσημα της φαντασίας .
Mια κοκκινη κλωστη για φυλακτό,για το δικαίωμα να πατήσεις όποτε θες
στο στέρεο (;) έδαφος της πραγματικότητας.
Πέθανε ο Μινώταυρος;
Μετάνοιωσε ο Θησέας που άφησε την Αριάδνη ;
Τι να έγινε μέσα στο Λαβυρινθο;

νυχτερινή κολυμβήτρια

2005-06-08T17:51:00.000+03:00

photo from Corey Ward.

Τις νυχτες εψαχνε μια κολυμβήτρια.
Μια κολυμβητρια που από μικρη ηλικια ειχε κοψει το νημα του παρελθοντος της ,
κατι σαν αμνησια,ολοκληρα κομματια της ζωής της τα ειχε όλως διόλου αφήσει πισω
κι αυτό εμφανιζοταν σαν μια γοητευτική αδιαφορια ή σαν ελαφρώς χαμογελαστη ψυχρότητα.
Ενας ανεμος ληθης σα να ειχε ξεκαθαρισει τους λαβυρινθους της μνήμης της ,
μεσα της επικρατουσε μια βαθεια αίσθηση ματαιοτητας της ζωης
που της εδινε μια γαληνια διαθεση, να τα μηδενιζει σχεδόν όλα και να χαμογελαει,
να μην την αγγιζει η μικροτητα των υπολογισμων .
Αδιαφορουσε για τις μιζερες στιγμες του βιου των ανθρωπων ,
της αρεσε να χαρίζει δώρα και αγάπες .
Ομως αυτή η γεναια διαθεση της ειχε μιαν αχιλλειο πτερνα,
Τις νυχτες όταν εκανε ερωτα , μονο τοτε ,καποια σπιθα αντανακλουσε φαίνεται απ΄τις παλιές φωτιές
και τοτε εκλαιγε κι αγριευε μαζι και γινοταν άλλος ανθρωπος , σα να μεθουσε ,
σα να πεφταν κεραυνοι στον σκοτεινο ουρανο της.
Παρακαλούσε να μη χαθει ,εκλαιγε γοερά και γελουσε μαζι
ολο του ελεγε: «υποσχέσου μου πως δεν θα θυμασαι τίποτα μετα».
Ηταν σα να εμπαινε σ’ένα ονειρο εντελως δικο της ,
σ’ένα σπιτι φοβερο που η μυστικη του πόρτα τής ανοιγοταν μονο τοτε.
Ένα τετοιο παραξενο βραδυ την έχασε,
μετα ετρεχε να την ψαχνει στις παλαιστρες και τα κολυμβητηρια

Doors και Χιώτης

2005-05-31T19:14:00.000+03:00

photo by jasonaut.

Τα κορίτσια μ’ένα όνειρο στα μάτια την ώρα που αφήνουν την Πάρο και φεύγουν γι' Αμοργό,ακριβώς τα μεσάνυχτα το πλοίο που θα τις πάρει φτάνει σαν κατάφωτη πάπια στο λιμάνι της Παροικιάς,εμεις τις χαιρετάμε ζαλισμένοι στον κόσμο των disco-whisky bars με Doors και J.J.Cale στη διαπασών "..αφού το θες τούτη τη βράδια με βαριά καρδιά και καημό μεγαλο",ζεστος αέρας στο πρόσωπο σου ανακατεύει τα μαλλιά κι ένα μεγάλο φεγγάρι που φωτίζει τα φθινόπωρα στο Νέο Ψυχικο,και λάμπει σαν όνειρο που με παρηγορει,η κοπέλα φοράει χρύσα γοβάκια,φοραει ένα γέλιο κι ένα φως,πριν στο μεξικάνικο εστιατόριο "La casita" ήπιαμε παραμυθένια κιτρίνη τεκίλα ,ήταν εντελώς άδειο ,θυμάμαι ότι μετά βρέθηκα μες στο γυάλινο σπίτι της ,βγήκα το πρωί στη λαϊκή αγορά ,ήτανε Πέμπτη ,ν’αγορασω φρούτα για τη μάνα μου,μονο μανταρίνια έτρωγε εκείνη την εποχή ,χάζευα τα μικρά κακτακια στον ανθοπωλη της λαϊκής και μια κύρια με ρώτησε αν αγαπώ τους κάκτους
-Έλα στο σπίτι μου να σου δώσω μερικούς σπάνιους να τους φυτέψεις,
-Έλα όποιο πρωινό θέλεις .
Δεν πηγα να την βρω,γιατι μετά χιόνισε γκρίζο χιόνι κι οι παρέες μου ήταν ανήμπορα μωρά που δεν είχα που να τα αφήσω ,έμενα σπίτι να τα φροντίζω να μεγαλώσουν να μην πεινάσουν να σπουδάσουν και να νοικοκοιρευτούν να τα καμαρώνω να ησυχάσω κι εγω .
Κάπως έτσι θυσιαστηκα, ξέχασα νησιά ,ξέχασα χρυσά γοβάκια και κάκτους και φωτισμένα πλοία και φεγγαρια τόσο μεγάλα όσο να φωτίζουν άδεια γυάλινα δωμάτια στα δάση του Ψυχικού και οπουδήποτε αλλού. Έμεινε μόνο σαν ανάμνηση εκείνο το τραγουδάκι της παλιάς εποχής που τραγούδησαν οι Doors ένα βράδυ του εξήντα στο αλσύλλιο της Ν.Σμυρνης : «Αφού το θες τούτη τη βραδιά με βαριά καρδιά ,σου αφήνω γεια με καημό μεγάλο».

Magica de Spell is cooking

2005-05-24T18:33:00.000+03:00

photo by DoHop.

Δώσε κλώθο ν'αρχινίσει,
μαγείες με γεύσεις και χρώματα (risotto rubino).
H παραμυθία της μαγειρικής,
ή άλλως να ψήνεις και να ψήνεσαι,
Αφορμή είναι τα αρωματικά παραμύθια ή οι συνταγές ; Διαλέξτε!

ένα ωραίο αύριο στην ώρα του

2005-05-16T02:00:00.000+03:00

photo from av_producer.

Mεσ’τη βαλίτσα ειχα αδικίες παραπτώματα και λάθη, στριφογύριζα στα χωριά της Αθηνας πάνω κάτω στα ξερα χωράφια να τα επιδεικνύω να τα πουλαω εξω απ’το μετρό σε αφελεις μύωπες κινέζικα γυαλιά ηλίου, σε κομψευομενους επιδειξίες μάρκες πουκάμισα μαιμού.Ενα σωρο αδικιες λοιπον κουβαλουσα στις τσεπες, στα χερια και την έστηνα τη βαλίτσα μου στο Μοναστηράκι κι ενα σωρο αλλα μαγνητικά πεδία,και περίμενα κανένα πελάτη καμια ερωμένη,κανενα πατέρα και μητέρα.Ο κοσμος δεν ζητάει τιποτε απ’τους άτυχους,δεν απαιτεί απ’τα λάθη τους,δεν παρατηρεί τα τραύματα,τις αμαρτίες τους.
Ο κόσμος δεν μαζευει τα σκουπιδια του ,δεν ακουει δεν βλεπει δεν ποναει, παίρνει συνεχώς παυσίπονα,ειναι και δεν ειναι,χτυπάει μονο αόρατα τατουάζ.
Κι εγω με τα λοφία στο πορτοφόλι,πού να ξερω ποσο ασήμαντη ηταν η ευχή μου,ποσο τα ειχα μεγαλοποιησει τα βιβλία κι οσα με είχαν μαθει στο δημοτικο και στο γυμνάσιο Τιποτε δεν ηξερα ,δεν σκαμπαζα ,άσσο στο διαγωνισμα ,άσσο και στην αγαπη.
Δεν εμαθα να λυνω τις εξισώσεις των ματιών,μονο ξεχνιόμουνα και περνούσα απ’την Μάρκου Μουσούρου ,περιοχή πρώτο Νεκροταφείο,κι εδειχνα τ’ασημένια δαχτυλίδια σε κατι ξανθιές αλλοπαρμένες ,και μετα κατέβαινα στον Πειραια πισω απ’το Δημοτικο Θεατρο και έβαζα ψευτικα τατουάζ στις σερβιτορες απ’τα καφενεια,αυτες με κερνουσανε ουζακι και χαμογελουσα.
Απο κει έφευγα και πήγαινα λιγο πανω απ’την Πειραική κοντα στη σχολη Ναυτικών Δοκίμων κι ευρισκα φτωχα σπιτακια ,νοικοκυρεμενα να μπω να μυρίσω τις τραπεζαρίες και τα σαλονακια τους να πουλησω εικονες οικογενειακές σε κάδρο περιποιημένο ,να εχουνε να δείχνουνε καταγωγή και ρίζες των εργατών προγόνων, μου φέρνανε αυτα τα σπιτακια αγαπη και δροσερα μεσημερια μεσ'το κατακαλόκαιρο.
Μετα ξανανεβαίνω Αθήνα στην Πλατεία Βαρναβα στο Παγκράτι να τη γυρνάω γύρω-γύρω σα γυρολόγος που ειμαι, να θυμηθώ ποια μ'αγαπούσε και με μισούσε τοτε που μεγάλωνα σ’αυτή τη γειτονιά.Παλι φευγω και πάω κάτω Τζιτζιφιες εκει ειναι Ανοιξη Μάιος μήνας και αν ηξερες πόσο όμορφα μυριζει η τζιτζιφιά όταν ειναι ανθισμένη, μεσα σ’αυτη τη μυρωδιά τα ξαναβρισκω ολα οσα ετρεμαν στις παλιες γειτονιές και στις σφιχτές αγκαλιές.
Τοτε λοιπον δεν σκάμπαζα ούτε απο αύριο, ουτε απο μάτια ,ουτε απο σχέδια και χαμόγελα ,ουτε απο σήμερα κι όλα τα ανεβαλα ,ολα για αύριο και μεθαύριο και βολευόμουνα. Συνήθισα να ζω ακουμπώντας την πλάτη στο αύριο , με μιά σιγουριά απατηλή οτι θα ειναι ατέλειωτο και δικαιο οσο δεν ηταν ,δεν ειναι, κανένα σήμερα.Συνήθισα να περιμένω ενα αύριο ωραίο όταν θα έρθει η ώρα του.

Μόνο μια ζωή ;

2005-05-06T19:15:00.000+03:00

photo by Urmila.

Είδα τη Μίτσι ηταν λιγο πιο ντροπαλη αλλα το ιδιο
μπλαζέ ,δεν ηταν φοιτητρια ουτε ειχε την οικονομικη ανεση αυτή που ηξερες,
τα εβγαζε περα κανοντας θεληματα σ’ένα κοσμηματοπωλειο,απ’το ελαφρως συνοφρυωμενο βλεμμα της κι απ’τα πρασινα ματια της καταλαβα ότι ηταν εκείνη.
Το περιεργο είναι ότι βρηκα και τη μάννα μου,ηταν σ’ένα προαστειο κοντα στη θάλασσα καμια τριανταρια χιλιομετρα εξω απ την πολη ,παντρεμενη μ’ένα κυριο οικοδόμο και πολυτεχνίτη ,νομιζω Πελοποννήσιο εκεινη καταγόταν απ τη Μικρά Ασία,δεν ειχανε παιδια ,μου φανηκαν αγαπημενο ζευγαρι,πηγαινε και τον βοηθουσε στις δουλειες του πολλα πρωινα ,τα βραδια κατέβαιναν στη θαλασσα κι εριχναν παραγαδι , μ’ένα πολύ μικρο βαρκάκι.Χρησιμοποιούσα τον ανδρα της σε κατι μερεμετια ,μια μερα που τον εψαχνα περασα απ’το σπιτι της ,χαμογέλασε κι είπε περαστε ,τα ιδια ματια η ιδια μυτη το ιδιο στομα ,αναρωτιόμουν αν εκεινη καταλαβαινε κατι,το σπιτι της ηταν πολύ ακαταστατο,περιεργο αυτό ισως ο ερωτας την εκανε να μην πολυενδιαφερεται για την καθαριοτητα και την ταξη.
Μιαν άλλη μερα στο τραινο βρηκα και τον Πετρο,ειχε εκεινη την σκεπτικη αισιοδοξια και τα καταμαυρα μαλλια ,ηταν σε μια μεγαλη παρεα που πηγαινε για Πασχα στη Μακεδονια,ηταν μουσικος και τους επαιζε κιθάρα μεσα στο βαγονι.Ενα βραδακι του Μαιου ειδα κι εμενα ημουν γυρω στα σαρανταπεντε ειχα καροτσάκι κοντα στο μεγαλο μεγαρο του Χρηματηστηριου,ο κοσμος ετρεχε να προλαβει τις δουλειες του ,γεμιζε τα πεζοδρομια ,μερικοι σταματουσαν μπροστα στο καροτσακι μου ,καθομουν σ’ένα σκαμνι,φορουσα ασπρη ποδια κι εφτιαχνα σαντουιτς με τυρι φετα,σαλαμι,ντοματα και αυγο ,ηταν η σπεσιαλιτε μου,χαμογελούσα στους πελατες μηχανικα,με γρηγορες κινησεις ανοιγα στα δυο τα ψωμακια, τα παραγεμιζα,το ραδιοφωνακι που ειχα στη ακρη διπλα στο σκαμνι επαιζε ένα τανγκο ,ηταν το «κόκκινο φώς του απογεύματος», θυμαμαι ότι το ακουγαν οι γονεις μου ,όταν ζουσαμε πριν πολλα πολλα χρονια ,και κοιταζονταν στα ματια.

λουστρίνια

2005-04-26T11:17:00.000+03:00

photo by alittam.

Κόκκινα λουστρίνια ,λαμπάδες, γιορτή για τη απόσταση της ζωής με το θάνατο

-Να ζήσετε!

αυτό που θέλω κι αυτό που έχω

2005-04-22T10:42:00.000+03:00

photo by yotababy.

Χθες το βράδυ την ώρα που κοιμόμουν ηρθε να μ’επισκεφτεί αυτό που θέλω,έτυχε μαλιστα να ειμαι μ’εκεινο που εχω.Ηρθε ετσι στα καλα καθούμενα και δεν ταραχτήκαμε δεν ανησυχήσαμε ,έβλεπα δίπλα μου να μου μιλα και να χαμογελά, να είναι οικειο αυτό που παντα ηθελα και μαλιστα τοσο κοντα σ'άυτο που εχω. Μπορουσε η καρδια μου ανεμποδιστη να συγκρινει,να κοιταει και να μετράει αν αλήθεια το θελει αυτό που θελει ,αν αληθεια υπερτερεί απ'αυτό που έχει,κι αν αυτό που έχει εχει καποιου ειδους σχεση μ'αυτό που θελει.Ή ίσως ειναι ανήμπορη να δει πως αυτό που εχει είναι πιο καλό απ'αυτο που παντα ηθελε.
Αυτό που θέλω λοιπόν μας ξύπνησε γλυκά και τι μας είπε ; "Θέλετε να σας χτενίσω και να σας κουρέψω ;"
Σα να μην ειχε καθόλου αλαζονεία,περηφανια που ηταν τόσο σπουδαία και όμορφη. Σα να ‘ταν η πιο γλυκιά και ταπεινή ψυχή.
-Ναι κουρεψε μας ,γιατι όχι...
της είπαμε αμήχανα…Πήρε τα ψαλιδάκια της κι άρχισε να ξαλαφρώνει τα κεφάλια μας απ’τα περιττά μαλλιά ,μας ομόρφαινε και τους δυο κυρίως τη φίλη που ηταν μαζι μου.
Καθώς την κουρευε αλλαζε το προσωπο της κι εβλεπα στιγμες που ειχα ζησει εντονες μαζι της κι ολοσδιολου ειχα ξεχασει...Α ναι τότε που ηταν Σαββατο στους προποδες του λοφου τοτε που εκλαιγε από χαρα κι από τρελα.
Της έκοψε τα μαλλιά κοντά όπως τοτε κι άφησε μια μικρη ουρίτσα πίσω στη χαίτη.Μετά η ξανθια πριγκιπησσα ,που για χαρη μας εγινε κομμώτρια ,ειπε τωρα θα σας κοψω τα νύχια των ποδιών ,κι εγω δεν αντεξα τοση αγαπη ,παλι δεν αντεξα τοση αγαπη ,τρελάθηκες που θέλεις να μας κόψεις και των ποδιών μας τα νύχια,..πού μπορεί να καταλήξει αυτό;,δεν την πίστευα πια , είπα πώς είναι δυνατόν να την εχω θελήσει τόσο πολύ.Διέλυσα το ονειρο μου κι έπρεπε να ξυπνήσω γιατί δεν μπορει παρα να είναι πια πρωί κι εγω έχω ένα σωρό δουλειές να κάνω.

Τα λάθη και τα άνθη

2005-04-20T15:54:00.000+03:00

photo from freshelectrons.

Παρ’ολο που η Ανοιξη συνεχίζει ακάθεκτη να παρουσιαζει και νέες φουρνιες λουλουδιών,αυτές τις μερες εχουν τη σειρα τους οι ανθισμενες νερατζιές κι οι λεμονιές στην Αθήνα,
η ζωη δεν ξεχνάει να σου δείχνει τα δόντια της ,καμιά φορα μάλιστα δαγκώνει και μετα πονάει αφου ακόμα δεν έχεις βρεί τρόπους ν’απαλλάσσεσαι από τον βραδυνό ισολογισμό λαθών και ωφελίμων πράξεων.

ζωή μέσα σε όστρακο (...egocasting)

2005-04-15T16:16:00.000+03:00

photo from Giant Ginkgo.

Τα μάτια που βλέπουν και τα αυτια που ακούν ,τα παράθυρα,τα συνορα μας με τον εξω κοσμο.
Φερνουν τα ομορφα και τα πικρά,τα γοητευτικά και τ’ανησυχητικά απ’τους αλλους ,τους μακρινους μας αλλους.
Οταν κλεινουν και μενουμε μονοι ,όταν δεν υπαρχει τροπος να ερθουν κι αλλα μηνυματα κι αλλα κουδουνισματα κι άλλες προκλησεις απ’εξω καθομαστε εμεις με τον εαυτο μας
Κλεισμένοι στο κέλυφος μας ,εκπέμπουμε μονο προς τα μεσα,με την τιμιότητα της μοναξιάς ,χωρις τις αλλοιώσεις που επιβαλλει το οποιοδηποτε κοινο, η αλήθεια είναι πιο ευκολη ,πιο προσιτη τοτε ,οι επιτηδευσεις οι λογικες, οι αξιωσεις ,οι τακτικες χανουν τη σημασια τους.
Το τυχαιο λαμβανει τη περίοπτη θεση του,ο χρονος γινεται πιο πιστος.
Ολο το συμπαν κι η μοναξια μας,
ολη η λογικη ,όλα τα λογια κι η μοναξια μας ,
ο ηλιος κι εγω,
το νερο κι εγω.
Ζωη σαν ταξιδι,θανατος σαν ταξιδι,κολυμπω στο συμπαν χωρις ενοχές ,όρους ,συμβάσεις ,σχέδια.
Ερχομαι και πηγαίνω,φεύγω και είμαι εδώ.

H βιντεοκασέτα

2005-04-12T20:36:00.000+03:00

photo from lightpainter.

Κι αν γύριζε ο χρόνος πισω στην αρχή
όπως γυρίζει πίσω μια βιντεοκασέτα

το ίδιο αδέξια,με την ίδια ταραχή
τα ίδια θα κάναμε,ασ'τα και γαμησέ τα.

Τίτος Πατρίκιος

(το διάβασα σήμερα στην Ελευθεροτυπία ή στα Νέα)

τ'απεπλισμένα ρολόγια

2005-04-11T11:37:00.000+03:00

photo from Disolucion.

Δείχνουν 5 η ώρα
δείχνουν 7 καί μισή
δείχνουν 8
δείχνουν 10
δείχνουν 6 καί μισή
δείχνουν 17
δείχνουν 4 καί μισή
δείχνουν 17 καί μισή
δείχνουν 3 τρείς
δείχνουν 1 μία
δείχνουν 6
δείχνουν ΘΑΝΑΤΟ

ένα ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη που πέθανε πριν λίγες μέρες.

φούσκωνε η μουσική στο Palenque

2005-04-08T08:43:00.000+03:00

picture from SMeaLLuM.

Ο κοσμος δεν πολυβγαίνει πια .Στα λιγα μισο-άδεια μαγαζια, που επιμένουν να στέκονται τις καθημερινές, καμιά φορα εκτυλίσσονται νύχτες μαγικες.
Η νταμα μαθαινε το συνοδο της πώς να χορεύει με το σωμα, με τα χέρια, με τους ωμους,με τους αγκώνες ,με την ψυχή,του έλεγε πως οι ψυχες των ανθρωπων μπορουν να καθαρίσουν με τανγκό και αγάπη,να πάνε με τη μεριά των αγγέλων επι γης.
Το τανγκο γεμιζε τον χώρο,μόνο δυο ζευγάρια χορευαν και μερικοί στον πάγκο του μπαρ συζητούσαν.
H μουσικη φούσκωνε μέσα στο άδειο μαγαζι,μια μουσικη γι αδειους δρόμους ,γι άδεια μπαρ,γέμιζε άδειες ψυχές,εγραφε στα χείλη πονεμένα παράξενα χαμόγελα.
Μετα καθως πλησίαζαν τα μεσάνυχτα κι αυτης της Πεμπτης πηρε σειρά ενα συγκροτημα salsa με τον βενεζουελάνο τραγουδιστή που ειχε βγει απο κλασσικά εικονογραφημένα προ αμνημονεύτων χρόνων,μ’εκείνο το ανέφελο κέφι της εφηβικής ηλικίας που δεν θέλει να σκοτίζεται για το βάθος του πεδίου.

μικρός ξιφομάχος

2005-04-04T00:25:00.000+03:00

Originally uploaded by bb_doll.

Είδα ενα ονειρο πως ημουν ο μικρος ξιφομαχος ,με τη ρομφαια της στοργης στο χερι κι επρεπε να πολεμησω γι’αυτην την στοργη,ειχα βγει στους δρομους κι ημουν ικανοποιημενος και πληρης ,κι ας χιονιζε κι ας έβρεχε κι ας πλημύριζε απονιά και μίσος η Αθήνα . Θα βγαινα εξω τη νυχτα να τα παλεψω οπου τα εβρισκα,να περιπολώ για τους απελπισμενους ,τους δεμένους,τους πολύ απελπισμενους ,τους πεταγμένους στα σκουπίδια.Λεει δεν ειχα στο μικρο μου σπιτι ούτε έπιπλα ουτε καθρεφτες,δεν μ’ενοιαζε πώς μοιαζω, μονο να κοβω δεσμα με το σπαθι μου,να χωνομαι μπροστα στον κινδυνο και να τα καταφερνω . Κι ειχα επισης μια μεγαλη αμνησια δεν ηξερα ποιος ειμαι (αυτο καθολου δεν ηταν ενοχλητικο), ειχα εναν αδιορατο φοβο για τους καθρεφτες (..αυτοι ισως ηξεραν κι εγω δεν ηθελα να ξέρω;)
Παλευα λοιπον τις νυχτες κι εσκιζα με το σπαθι μου τα μαυρα σκοταδια, χαμογελούσα ,αγρίευα,ένοιωθα ματαιο τον φόβο η τον τρόμο, μεχρι εκείνο το βράδυ στην Ιπποκράτους ,σ'ενα καφενειο , ειδα δυο φιλους παλιους σ’ενα τραπεζι ,δεν θυμομουν τα ονοματα τους,με κοιταξαν δεν με χαιρετησαν,στον μεσα τοιχο του μαγαζιού υπηρχε καθρεφτης κι ειδα τον εαυτο μου ,πώς τρομαξα..,τι προσωπο ακατεργαστο και θηριωδες,Πώς η αγαπη που εξασκω δεν φαινεται στο προσωπο μου? Γιατι να μοιαζω τοσο μ’αυτους που θελω ν’αποκρούσω?

The same old fears

2005-04-01T13:09:00.000+03:00

Οταν νυχτωνει ,κι εγω δεν εχω ξυπνησει απ'τον υπνο του μεσημεριου.
Αχ το σκοταδι μανουλα μου,
αχ το φορεμα σου ειναι μωβ δυστυχισμενο,
την ωρα που ξεκουμπωνεις στο χωλ τη φουστα και κλαις το ημερησιο μας πενθος,
φοβαμαι το σκοταδι μανουλα,
κι ηρθε το Πασχα ,πλησιασαν στο τοπίο τ'απεναντι χωριά,με πομπές
αγίων,με λαμπαδες αγνων παιδιών,τρεχω προς την εφηβια των
ονειρων,καλυπτω τις ρυτίδες
με πασχαλινες βομβίδες,με φιλιά αγαπης ενώ στο βάθος του απογεύματος
παραμονεύει η νύχτα,
με τα νύχια,η νύχτα με τα νύχια της γαμψά.

γεύση μέντας

2005-03-30T12:26:00.000+03:00

Originally uploaded by Luke Robinson.

Νύχτα φωτεινή

2005-03-28T02:41:00.000+03:00

Πανσέληνος στη Ζαρούχλα,τα χιονια λιωνουν,τρέχουν τα ποτάμια,μαλακωνει η ψυχή,τα προβληματα της πόλης καθονται στην ακρη,θυμασαι πως ειναι
ν'αγαπάς την ζωη .

Τα μαγικά της άνοιξης

2005-03-21T00:50:00.000+02:00

Κάθε βράδυ αυτές τις μέρες στον κηπο βιάζονται τα νεαρά φυλλα να πεταχτουν
απ'τα κλαρια ,η χελώνα μου ξυπνάει σιγα-σιγα ,οι καμπιες κανουν παρελασεις,
τα μπουμπούκια ολη τη νυχτα ψαχνουν το χρωμα που θα παρουν το πρωί.

χαμένη φωτοτυπία

2005-03-20T21:24:00.000+02:00

Κάποιος μου εδωσε πριν απο μήνες αυτο το κείμενο σε φωτοτυπία ,
αποδίδεται στον Μάρκες,η φημη τον θελει να ειναι βαρειά αρρωστος,
καπου αλλου το εδωσα κι εγω,το έχασα μεχρι που το βρηκα ενα βραδακι Κυριακης σ'ενα ελληνικο site,δεν θυμαμαι σε ποιό.
Copy-paste ...Iδού:

Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μια μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δεν θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ.
Θα έδινα αξία στα πράγματα, όχι γι’αυτό που αξίζουν, αλλά γι’αυτό που σημαίνουν.
Θα κοιμόμουν λίγο, θα ονειρευόμουν πιο πολύ, γιατί για κάθε λεπτό που κλείνουμε τα μάτια, χάνουμε εξήντα δευτερόλεπτα φως. Θα συνέχιζα όταν οι άλλοι σταματούσαν, θα ξυπνούσα όταν οι άλλοι κοιμόταν. Θα άκουγα όταν οι άλλοι μιλούσαν και πόσο θα απολάμβανα ένα ωραίο παγωτό σοκολάτα!
Αν ο Θεός μου δώριζε ένα κομμάτι ζωή, θα ντυνόμουν λιτά, θα ξάπλωνα μπρούμυτα στον ήλιο, αφήνοντας ακάλυπτο όχι μόνο το σώμα αλλά και την ψυχή μου.
Θεέ μου, αν μπορούσα, θα έγραφα το μίσος μου πάνω στον πάγο και θα περίμενα να βγει ο ήλιος. Θα ζωγράφιζα μ’ένα όνειρο του Βαν Γκογκ πάνω στα άστρα ένα ποίημα του Μπενεντέτι κι ένα τραγούδι του Σερράτ θα ήταν η σερενάτα που θα χάριζα στη σελήνη. Θα πότιζα με τα δάκρια μου τα τριαντάφυλλα, για να νοιώσω τον πόνο από τ’αγκάθια τους και το κοκκινωπό φιλί των πετάλων τους...
Θεέ μου, αν είχα ένα κομμάτι ζωή... Δεν θα άφηνα να περάσει ούτε μία μέρα χωρίς να πω στους ανθρώπους ότι αγαπώ, ότι τους αγαπώ. Θα έκανα κάθε άνδρα και γυναίκα να πιστέψουν ότι είναι οι αγαπητοί μου και θα ζούσα ερωτευμένος με τον έρωτα.
Στους ανθρώπους θα έδειχνα πόσο λάθος κάνουν να νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται! Στο μικρό παιδί θα έδινα φτερά, αλλά θα το άφηνα να μάθει μόνο του να πετάει. Στους γέρους θα έδειχνα ότι το θάνατο δεν τον φέρνουν τα γηρατειά αλλά η λήθη. Έμαθα τόσα πράγματα από σας, τους ανθρώπους... Έμαθα πως όλοι θέλουν να ζήσουν στην κορυφή του βουνού, χωρίς να γνωρίζουν ότι η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στον τρόπο που κατεβαίνεις την απόκρημνη πλαγιά. Έμαθα πως όταν το νεογέννητο σφίγγει στη μικρή παλάμη του, για πρώτη φορά, το δάχτυλο του πατέρα του, το αιχμαλωτίζει για πάντα.
Έμαθα πως ο άνθρωπος δικαιούται να κοιτά τον άλλον από ψηλά μόνο όταν πρέπει να τον βοηθήσει να σηκωθεί. Είναι τόσα πολλά τα πράγματα που μπόρεσα να μάθω από σας, αλλά δεν θα χρησιμεύσουν αλήθεια πολύ, γιατί όταν θα με κρατούν κλεισμένο μέσα σ’αυτή τη βαλίτσα, δυστυχώς θα πεθαίνω.
Να λες πάντα αυτό που νιώθεις και να κάνεις πάντα αυτό που σκέφτεσαι. Αν ήξερα ότι σήμερα θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να κοιμάσαι, θα σ’αγκάλιαζα σφιχτά και θα προσευχόμουν στον Κύριο για να μπορέσω να γίνω ο φύλακας της ψυχής σου. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα σ’έβλεπα να βγαίνεις απ’ την πόρτα, θα σ’αγκάλιαζα και θα σού ‘δινα ένα φιλί και θα σε φώναζα ξανά για να σου δώσω κι άλλα. Αν ήξερα ότι αυτή θα ήταν η τελευταία φορά που θα άκουγα τη φωνή σου, θα ηχογραφούσα κάθε σου λέξη για να μπορώ να τις ακούω ξανά και ξανά. Αν ήξερα ότι αυτές θα ήταν οι τελευταίες στιγμές που σ’έβλεπα, θα έλεγα "σ’αγαπώ" και δεν θα υπέθετα, ανόητα, ότι το ξέρεις ήδη.
Υπάρχει πάντα ένα αύριο και η ζωή μας δίνει κι άλλες ευκαιρίες για να κάνουμε τα πράγματα όπως πρέπει, αλλά σε περίπτωση που κάνω λάθος και μας μένει μόνο το σήμερα, θα ΄θελα να σου πω πόσο σ’αγαπώ κι ότι ποτέ δεν θα σε ξεχάσω.
Το αύριο δεν το έχει εξασφαλίσει κανείς, είτε νέος είτε γέρος. Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι’ αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία. Κράτα αυτούς που αγαπάς κοντά σου, πες τους ψιθυριστά πόσο πολύ τους χρειάζεσαι, αγάπα τους και φέρσου τους καλά, βρες χρόνο για να τους πεις "συγνώμη", "συγχώρεσέ με", "σε παρακαλώ", "ευχαριστώ" κι όλα τα λόγια αγάπης που ξέρεις.
Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις. Ζήτα απ’ τον Κύριο τη δύναμη και τη σοφία για να τις εκφράσεις. Δείξε στους φίλους σου τι σημαίνουν για σένα.

το μεγάλο ψάρι

2005-03-15T12:45:00.000+02:00

picture originally uploaded by meredisu.

Ηταν τοτε που ειχαμε παρει την αποφαση να ψαρευουμε,να μαθουμε τα κολπα που ξερουν οι παλιοι καλοι ψαραδες ,να νοιωσουμε τη χαρα της στιγμης που τραβας την πετονια και νοιωθεις το βαρος του ψαριου που σπαρταραει.
Ξεκινησαμε που λες μ’αγριες διαθέσεις και περιεργως το πραγμα δεν πηγαινε ασχημα ,κάθε μερα ολο και προοδευαμε ,κάθε μερα ολο και πιο πολύ σιγουρευομασταν πως θα φερουμε πανω τα μεγαλα ψαρια.
Στελναμε γραμματα στο σπιτι με χαιρετισμους και γλύκες για ν'απαλυνθεί ο πονος του χωρισμου,της εγκαταλειψης,αλλα απ’τη μια μερια κι εμεις δεν πολυνοιαζομασταν που τους ειχαμε παρατήσει ,κι εκεινοι ουτε που διαβαζαν τα γραμματα μας ,τα επεστρεφαν χωρις καν να τα ανοιξουν περιφρονημενα ποιος ξερει από τι πεισματα και προσωπικους εγωισμους. εμποδισμενα κι αδιαβαστα.
Μυριζε ο αέρας της θαλασσας μεθυστικα ,ηταν μεσημερι η καταλληλη ωρα σ’εκεινες τις θαλασσες να ψαρευεις ,πιαναμε τα καλυτερα σημεια κι αμολουσαμε την πετονια μας μ’αγκιστρια διχως δολωμα να μην πονηρευτούν τα ψαρια,αυτό ηταν το κολπο μας ,αφηναμε τα αγκιστρι διχως δολωμα.Εκεινα που ειχαν συνηθησει στις ευκολες απατες των ψαραδων παραξενευονταν με τα σκέτα αγκιστρια και τα πιανε φαινεται η περιεργεια κι ο προβληματισμός πώς είναι δυνατον .
Μεχρι που απ’τις αμφιβολιες αρχιζαν να τσιμπουν το γυμνο αγκιστρι κι εμεις τοτε τραβαγαμε με δύναμη και σιγουρια και παντα πετυχαιναμε να τ’ανεβασουμε
Ειχαμε πια τη σιγουρια του νικητη,πιαναμε ψαρια πολλα, μεγαλα παραξενα κι αναστατωμενα για το πώς συμβαινει να πιαστουν από αγκιστρι διχως δολωμα ,τοσο απλο ηταν το κολπο μας όμως απολυτως πετυχημενο που δεν ξεραμε τι να κανουμε τα τοσα ψαρια που μαζευαμε ,τα τοσα παραξενα ειδη που δεν τα’χαμε ξαναδει ουτε διανοουμασταν πως υπαρχουν στις θαλασσες μας.
Κυριως εκεινα τα πελωρια που μας κουραζαν μεχρι να τα τραβηξουμε εξω και σπαρταρουσαν με τις ωρες στην αμμο μ’ένα μουγκρητο σα να κλαινε ,δεν τα τρωγαμε αυτά απλως τα θαυμαζαμε για το μεγαλο τους μεγεθος και τον τραγικο τροπο που θρηνουσαν εξω απ΄το σκοτεινο νερο τους,
Μια μερα που πιασαμε ένα Γουλιανο,ετσι ειχαμε ονομασει το πελωριο ψαρι ,ειπαμε να του ανοιξουμε την κοιλια να δουμε τι τρωει.
Μεγαλη αναστατωση και τρομαρα πηραμε γιατι σκιζοντας τη μεγαλη κοιλια ειδαμε ανθρωπους ζωντανους μεσα, σταυροκοπιομαστε ,τι παραξενο παλι εινα αυτό,
τους μιλουσαμε δεν απαντουσαν ,καθοντουσαν σ’ένα παγκο ετρεμαν και δεν μιλουσαν,
- Από πού ειστε αδερφια?
- Ειμαστε από μακρυα
- Από πού…? μιληστε ,μη φοβαστε δεν θα σας πειραξουμε

Μυριζε το χνωτο τους αχορτασίλα και βιολεττες ,
- από πού ειστε ,πως βρεθηκατε μεσ’το ψαρι?
Κοιταχτηκαν μεταξυ τους πηραν την αποφαση να μιλησουν .
Δεν ηταν ζωντανοι ηταν ψυχές που θελαν να ταξιδεψουν λιγο ακομα στο κοσμο των ανθρωπων
- Μην ψαρευετε γουλιανους ,μπορει να κουβαλουν ψυχές,
Καναμε το σταυρο μας,
Χαιρετησαμε αφησαμε τα ψαρικα, τις πετονιες όπως ηταν στην ακροθαλασια και δεν ξαναγυρισαμε στο ψαρεμα.
Επιστρεφοντας στο νοικιασμενο δωματιο ακουγα γελια και τραγουδια στο νησι γλεντουσαν πολύ το καρναβαλι,
Δεν βγηκα εξω,καθισα να ξαναγραψω ένα γραμμα στο σπιτι να με συγχωρεσουν που εφυγα ετσι χωρις ειδοποιηση και τους αφησα μονους κι ερημους.

πωλητής χαρταετών

2005-03-13T19:56:00.000+02:00

Τελευταία Κυριακή απόγευμα ,Ηλιούπολη ,θλιμένος πωλητής,μπλε φορτηγό,παγωμένη λιακάδα.

Το κίτρινο του Μαρτίου

2005-03-12T11:38:00.000+02:00

κίτρινες μαργαρίτες ή το βούισμα της άνοιξης

ψυχοσάββατα

2005-03-11T20:23:00.000+02:00

Του είπε πως τα ψυχοσάββατα γυρίζουν οι ψυχές των πεθαμένων που πεθυμήσανε να μας επισκεφτούν ακομα μια φορα, και έρχονται ομάδες-ομάδες και μπλέκονται με τους μασκαράδες τα βράδια στ’αποκριατικα γλέντια και φοράνε μάσκες να μην αναγνωριστουν,γελουν και κλαινε για τον κοσμο που χασανε,γι’αυτά που δεν ζήσανε όσο ζούσαν
Του είπε πως οι γιαγιάδες με τα κόλλυβα πανε στα νεκροταφεία να μαλακώσουν τις ψυχές αυτών που έχουν χασει,να τους ηρεμήσουν εκει που είναι να μη ζηλευουν,να περιμενουν με υπομονη ,χωρις ανθρωπινες αγωνιες, τον μεγάλο σκοτεινο ουρανο της αιωνιότητας να φεξη,να φωτίσει.

η νύχτα κατεβαίνει

2005-03-09T21:16:00.000+02:00

Originally uploaded by tutankhamun.

το δικαίωμα των ξεχασμένων ιστοριών

2005-03-09T11:43:00.000+02:00

Τα κρατας μεσα σου και τα μικραινεις για να χωρεσουν ,
γινονται μικρα κι ανακατευονται, θολωνει το τοπιο της μνημης ,
αισθάνεσαι κάπου-κάπου μια γευση,όμως δεν ανεβαινει τιποτε να ενοχλησει ,
μια εντυπωση που δεν είναι με λογια,μονο μια μακρινή αισθηση.
Καποια στιγμη μερικά σα να μπαινουν σε σειρά , πεταγονται στο φως της μερας,και τα βλεπεις ,....υπηρχαν αυτά? αναρωτιέσαι. Καταλαβαίνεις ότι υπάρχουν κιαλλα πολλά που αν βρουν τη σειρά τους θα διεκδικήσουν το δικαιωμα να τα θυμηθεις να τα ζωντανεψεις ,να είναι οι ιστοριες σου.

Χαρταετός και ουρανός

2005-03-06T19:26:00.000+02:00

στo ίδιο φανάρι

2005-03-03T12:43:00.000+02:00

Είναι το μαγαζί τους ,μάλλον και το σπίτι τους ,
ο πακιστανός που καθαρίζει τζάμια όταν δεν εχει κίνηση κάθεται στο παρτέρι δίπλα κανει σχέδια με χαλίκια στο χωμα,ρεμβαζει προς την μεριά της ανατολής .
Ο γεροντάκος ,μαλλον ελληνας ,πλησιάζει τους οδηγούς για να ζητήσει βοήθεια, καινούργιος θιασώτης,το βλέμμα του δείχνει μιαν ήρεμη οδυνη.
Ο άλλος πακιστανός με τα λουλούδια εχει πάρει τον αέρα της δουλειάς ξέρει να κάνει γρήγορο χιούμορ με τους οδηγούς,.. θα πάρουν λουλούδια για την συζυγο?
Καθολου δεν παρεξηγεί αν δεν αγοράσεις κάνει μιαν ελαφρά υπόκλιση ευχαριστώντας είτε πήρες λουλούδια είτε δεν πήρες.

Ομπρέλλες

2005-03-02T15:31:00.000+02:00

Ο καιρός με πείσμα προσπαθεί να γκριζάρει τις πρώτες μερες του Μαρτίου αλλα δεν σκεφτηκε οτι υπαρχουν και χρωματιστες ομπρέλλες!

Originally uploaded by tinyjudas.

άσπρο - κόκκινο

2005-02-28T01:43:00.000+02:00

Light on Red
Originally uploaded by PilgermannBM.

στα σκουπίδια

2005-02-27T23:41:00.000+02:00

Oι εργάτες στην παραδιπλανη οικοδομη τη λενε Αγγλιδα,ειναι ξανθια ,πανω απο εξηντα,τους φερνει καφε με μπισκοτα και καμια φορα τους παρακαλει να πανε σπιτι της να την βοηθησουν να κουνησει τα επιπλα,προσθετει οτι δεν εχει ανδρα.."με παρατησε ο ανδρας μου"..,το λεει χαμογελωντας πονηρα,μιλαει ξενικα ,νομιζω ειναι δανεζα,χρονια στην Αθηνα ,τους αφηνει καθε μερα σε μια γωνια κοντα στην οικοδομη πραματα και πραματακια ,ενα παλιο βιβλιο ενα παιχνιδι,ενα μέτρο σε καλη κατασταση ενα μικρο ντουλαπι,ενα χρωματιστο κουτι,τ’αφηνει πρωι-πρωι προτου ερθουν οι εργατες ,δεν θελει να τους προσβαλει ισως ,κανενα καλο παλιο πουκαμισο,μολυβια.Δεν ξερω αν τα παιρνουν,παντως το απογευμα τα μικρα δωρα στην ακρη του πεζοδρομιου δεν ειναι πια εκει.
Δεν ηξερα ποιος τ’αφηνει καθε πρωι σ’εκεινη την ακρουλα μεχρι που την ειδα ενα μεσημερι να ψαχνει στους σκουπιδοντενεκεδες της παρακατω γειτονιας , ξεδιαλεγει οτι αξιζει και τα βαζει σε διαφορες γωνιες μηπως καποιος τα χρειάζεται,το κανει χωρις λογια,χωρις να ψαχνει ποιος τα παιρνει,σιωπηλα σκουπιδοδωρακια , σιωπηλη αγαπη, σιωπηλη αναγκη για επαφη.

λούνα παρκ

2005-02-27T21:13:00.000+02:00

Originally uploaded by elpinor.

Ανασκαφή από το 1980

2005-02-27T20:58:00.000+02:00

O ήλιος γιόμισε πορτοκάλλια το δωματιο.
Απ’τα χαλιά ξεκόλλησαν πουλια,καθως πε-
τούν ολόγυρα, τα έπιπλα καθρεφτιζουν τις ω-
ραίες τους φτερούγες που διώχνουν μακρυά τον θάνατο.

----

Ενα ψάρι άνοιξε το στόμα του στον ήλιο
που βασιλευε,από τα βάθη του έβγαινε κάθε
φορά αντίς φωνή κι ένα διαφορετικό χρώμα

Δύο μικρά αποσπάσματα από την
«Κρύπτη» του Ε.Χ.Γονατά

Λουλούδι Φεβρουαρίου

2005-02-25T11:28:00.000+02:00

unknown flower
niki yokota.

η σιγουριά της άνοιξης

2005-02-21T00:55:00.000+02:00

Μια τοση δα ζεστη μυρωδια ηρθε μεχρι τη μυτη μου σημερα το πρωι,Κυριακη κοντα στις στηλες του Ολυμπίου Διός.Πώς μυριζουν οι κιτρινες μαργαριτες μαλλον το βρεμμενο χορταρι,... μαλλον πως μυριζει η λιακαδα,αυτο ηταν μυριζε μια σιγουρη λιακαδα,τελικα οχι τοσο σιγουρη,το απογευμα ηρθε ο χειμωνας χαμογελαστος , ενοιωθε τυψεις,συννεφιασε και καθοταν και μας κοιταζε αμηχανος,δεν τον παρεξηγω,τη δουλεια του πρεπει να κανει κι αυτος.
Χτες το πρωι Σαββατο,βρεθηκα σ’αγνωστη γειτονια, εμπορικος δρομος της Νικαιας,παλι μια νεαρη λιακαδα ,τα σαββατιατικα χνωτα της αγορας,ο κοσμος πινει καφεδες και τριγυρναει,παιρνει ψωμι για το σπιτι,ο φουρνος μυριζει εορταστικη φωτια,απ'το τραζιστορακι ξεχύνονται αμανεδες,εχει λαικη στον παρακατω δρομο ,νοικοκυρες χορευουν, οι μαναβηδες εκστασιαζονται,ροκα σπανακι πορτοκάλια και ζουμπουλια υποσχονται τη σιγουρια της Ανοιξης.

ποδήλατο-ψιλή βροχή

2005-02-13T23:31:00.000+02:00

Hταν ατελειωτη πεδιαδα γυρω-γυρω,απογευμα, ψιλη βροχη,μονος ,μακρυα,φανταρος στη Δυτικη Μακεδονια,η θαλασσα μακρυα,το σπιτι μου μακρυα,γυαλιζε ο δρομος τον κιτρινο ηλιο του απογευματος,πηρα ενα ποδηλατο και ετρεχα να χωθω στον οριζοντα της απεραντης πεδιαδας,να χαθω απ’το απογευμα ,απ’τη θητεια μου ,απο μενα τον ιδιο.
Ειχα ακομη αυτη τη δυναμη ,να χανομαι απο μενα τον ιδιο,να μην υπαρχω στιγμιαια σαν εαυτος μου,να ξεχωριζω απο μενα και να ειμαι κατι αλλο που κι εγω δεν ηξερα απο που κατεβηκε ,τι ειναι, τι θελει.Ηταν διασκεδαστικο να νοιωθω οτι ζω σε μιαν αλλη ιστορια,σε μιαν αλλη ζωη.
Η ζωη οταν ειναι στην αρχη της μπορει να εχει εκδοχες,να ελπιζει,να διορθωνει,να αλλαζει,να στριβει να μεταμφιεζεται,να μη δινει λογαριασμο.
Εβρεχε ,ενα ευαισθητο απογευμα κι ετρεχα με το ποδηλατο ,αυτο εφτανε να γεμισει με φως την ψυχη μου.
Με περιμενε ενα βιβλιο με σελιδες που δεν ειχαν διαβαστει,για την ακριβεια δεν ειχαν ακομη γραφτει,κι εγω ειχα χρονο,δυναμη ,διαθεση να φανταζομαι να διαβαζω να σβηνω και να γραφω ,με την αισιοδοξια και την τολμη της νεαρης μοναξιας μου.

χιόνι

2005-02-08T11:57:00.000+02:00

Μικρό χιονάκι σημερα
Οι ευκάλυπτοι σκύβουν στο βoριά
Για μια στιγμή ο ήλιος κρυωμένος βήχει
Μετά πάλι στα σύννεφα του
Χάλασε και το ραδιόφωνο μας
Που είσαι άνοιξη?
Ένα χαρούμενο σφύριγμα στο δρόμο
Κάποιος είναι καλά
Κάνει κρύο
Βαλε δύναμη να τα καταφέρεις
Ένας περαστικός στο δρόμο είναι καλά
Χάδι στο κεφάλι μικρού αγοριού
Φτάνει το διάλειμμα
Δεν θα προλάβεις
Κάνε κουράγιο
Μην αφαιρείσαι.

περι κυριακάτικης νύχτας

2005-02-06T23:57:00.000+02:00

Το βραδυ της Κυριακης! Δε στρωνουμε το τραπεζι,δεν ετοιμαζουμε πραγματικο δειπνο.Ολοι μας,ο ενας μετα τον αλλον,παμε στην κουζινα να ψαχουλευουμε εδω κι εκει κατι να τσιμπησουμε,φοραμε ακομη τα κυριακατικα μας.οι φιλοι εφυγαν μολις πηγε εξη η ωρα. Εχουμε ολο το βραδυ στη διαθεση μας.Γεμιζουμε την μπανιερα με νερο. Κανουμε ενα αληθινο κυριακατικο μπανιο,με αφθονο γαλαζιο αφρο,εχοντας πολυ χρονο ν’αφησουμε τη σκεψη μας να ταξιδεψει αναμεσα σε δυο αφρωδη–θολα Τιποτα.Ο καθρεφτης του μπανιου θολωνει κι οι σκεψεις λιωνουν.Κυριως δεν σκεφτομαστε την εβδομαδα που τελειωνει ,ακομα λιγοτερο εκεινη που θ’αρχισει....Η σκεψη μας ταξιδευει αλλου,μερικες φορες μεχρι τα παιδικα μας χρονια,με νεφελωδεις αναμνησεις απο νωχελικους περιπατους ,με φοντο σχολικα αγχη και φανταστικους ερωτες.Νιωθουμε τις θυμησες να μας διαπερνουν.Αυτη η ψυχικη διαταραχη που μας κυριευει ξαφνικα,αυτη η απαλη μελαγχολια,που επιστρεφει οικεια,ειναι δυνατη σαν καλοκαιρινη βροχη-ειναι το βραδυ της Κυριακης.

(Αποσπασμα απο το βιβλιο του Φιλίπ Ντελέρμ « Η πρώτη γουλιά της μπύρας»)

Ενα τραγουδι λεει «δεν θελω να πικραινεσαι τις Κυριακες τα βραδια,
χωρις αυτη τη σκοτεινια τα χρονια μενουν αδεια»

Βραδυ Κυριακης -μελαγχολια
------------------------------
Η αγωνια για το Σαββατοκυριακο που γραφει οριστικα τελος ,
κι εκεινη η απειλητικη νεα βδομαδα με αυστηροτατο υφος σε περιμενει ν’αποδειξεις
για πολλοστη φορα ποσο χρησιμος κι αποδοτικος κι αποτελεσματικος εισαι......Προτιμω χιλιες φορες το πρωινο της Δευτερας που ηδη κολυμπαω στο κρυο νερο της καινουργιας βδομαδας παρα την «σκοτεινιά» του βραδιου της Κυριακης.

...μονο σερνεται και κοιταει χωρις ελπιδα...

2005-02-03T14:11:00.000+02:00

Αποσπασματα απο αρθρο της Μυρτως Κοντοβα στην σημερινη Athens Voice:
" Όλη νύχτα καπνίζω και κάνω ζαπινγκ γιατί φοβάμαι μήπως πέσω για ύπνο και έρθει πάλι εκείνη η εικόνα που είδα : ...............ένα ορεσίβιο ανθρωπάκι με μούρη κόκκινη,υπεροξυγονωμένη,καψαλισμενη από τον ήλιο και τις πεζοπορίες στα βοσκοτόπια έχει δέσει με αλυσίδες ένα ματωμένο λυκάκι και το σέρνει ,το κλωτσάει ,το βασανιζει,τα αίματα τρεχουν,τα σκυλιά του κτηνοτρόφου επιτίθενται στο λυκάκι και το τρωνε,του τραβάνε τις σάρκες και αυτό δεν κάνει τιποτα,μονο σέρνεται και κοιτάει χωρίς ελπιδα,ενω το τοπικό κανάλι είναι εκεί γιατί αυτός τους έχει καλέσει να απαθανατίσουν το κατόρθωμα και δωσ'του να τραβάει το μικρό λυκακι,να το σέρνει με την αλυσίδα,να το παταάει-δεν μου εχει μεινει ψυχη να κοιταω......οποιος κανονικος ανθρωπος εβλεπε ειδήσεις και συγκεκριμένα αυτό το θεαμα,ειμαι βέβαιη ότι ξενυχτάει μαζί μου απόψε 26 Ιανουαρίου...."

κι αν φλεβισει.....

2005-02-01T11:40:00.000+02:00

Πρωτομηνιά,λιακάδα,τα σύννεφα γράφουν ιστορίες στον ουρανό.
Ο Φεβρουάριος ξεκινα με στοργικη διαθεση.
Εχουμε μπροστα αποκριες,Πασχα,καλοκαιρακι...μου μυριζει καλοκαιράκι.
Καλό μήνα.

σημερα χρωμα κιτρινο

2005-01-31T21:37:00.000+02:00

Βροχερο,παγωμενο πρωινό Δευτέρας ,στο απεναντι πεζοδρομιο μια Μιμοζα που αποφασισε ν'ανθισει,προλαβε να φερει απαλη κιτρινη ανοιξη μεσα στο χιονια.

Μια ωραια κιτρινη πεταλουδα περναει πανω απο ποταμια κι απο δαση,
απο συνοικιες κι απο ζωές.
Γελαει και χαιρεται μονο που υπαρχει και πεταει.
Ειναι περιεργη κιτρινη,
θελει να ζησει,ν'αγαπησει, να κανει ζαβολιες.
Τα φωτισμενα παραθυρα την μαγνητιζουν,την ζαλιζουν,την αιχμαλωτιζουν,
την προκαλουν ν'ανταλλαξει το ταξειδι με την αγαπη,τ'ονειρο της με την στοργη,την μνημη με τη λησμονιά.

πες μου βιβλίο μου

2005-01-31T01:16:00.000+02:00

Ολα μπορει να εχω καταφερει να τα σβησω,ολα μπορουν να λυγισουν στην ξηρασια των ημερων,να ξεχασω να δω τον εαυτο μου το πρωι στον καθρεφτη,ν’αγνοησω τ’ονειρο που ειδα το βραδυ,να μη βλεπω πια κανενα ονειρο,να βλεπω τους ανθρωπους γυρω μου σαν σκιες ,να μην υπαρχουν να μη πονουν να μην νοιωθουν,να μην κανω ονειρα να μη θελω τιποτα,να μη νοιωθω τιποτα,να μην ξερω γιατι αυριο πρεπει να σηκωθω,να πλυθω να φορεσω πουκαμισο και παντελονι.
Ολα αυτα μπορουν να σου συμβουν ,αν ομως εχει ξαστερια κι αντικρυσεις το φεγγαρι να φωτιζει , να ηλεκτριζει τον ουρανο , καθως οδηγεις επιστρεφοντας σπιτι κουρασμενος διχως εμφανη σκοπο και στοχο,τοτε ξαναρχιζεις και τσιμπιεσαι απ’τη
γοητεια του ,νοιωθεις μια ζηλεια,μια ορεξη να ζησεις να δρασεις να νοιωσεις να τιναχτεις ν’ακουμπησεις ενα ονειρο,ποιο ονειρο?ποιο παραμυθι?
Ποιον ηλεκτρισμο να σε δονησει?
Βοηθησε με να ψαξω να βρω τι θελει να μου πει ,τι μαγειρευει το φεγγαρι,
βοηθα με βιβλιο μου.

Γαλάζια λίμνη

2005-01-28T21:15:00.000+02:00

Μια πάπια κολυμπούσε στην γαλάζια διάφανη λιμνη,λιμνη από ζελέ πάνω στην άσπρη τούρτα,
Τούρτα γενέθλιων με τέσσερα κεράκια,τα μάτια του αγοριού προσπαθούσαν να διεισδύσουν στο διάφανο γαλάζιο βυθό της λιμνης,μ’εργαλειο φαντασίας ένα vew-master με εικόνες του ελκήθρου του Άγιου Βασίλη και των Chip και Dale μέσα στην κρυψώνα τους να τρωνε καρύδια.
Σβήνουν τα κεράκια μεμιάς, να γίνεις μεγάλος….με γκρίζα μαλλιά…… λίμνη με γαλάζιο βυθό
ακόμη αναζητείται.

πανσέληνος

2005-01-27T16:41:00.000+02:00

Ένα βράδυ στην Κηφισιά ,το φεγγάρι γεμάτο έπεσε στο δρόμο,
κι έγινε μια ασημένια μπαλα,στα ποδιά των παιδιών που βεβαίως δεν υπάρχουν πια ,τουλάχιστον όπως θα περίμενε κανεις,δηλαδη με κοντά παντελονακια,κι εφηβικά ονειρα,και ανεκπλήρωτες απληστίες,κι ένας Ιούδας,φιλικος και χαμογελαστός,
κρυφοκοιτουσε επικροτώντας. Ενα χάδι σεληνιασμενο,απ'τον πατέρα που πια ενταξει γερασε ,αλλά κάτι θέλει να μας πει κουνώντας τα χέρια κοιτώντας στα ματια,
παντα κάτι ήθελε παραπάνω να σου πει και κάποιος αόρατος τοίχος τον σταματουσε,
τωρα υπάρχει μόνο η εφηβεία του κάτω οροφου,σχεδον μυρίζει την μυρωδιά του υπογειου,
το θυρωρείο εκλεισε,ομως το φεγγαράκι έγινε μπάλα χθες το βράδυ κι ακούσαμε μαζί τα τάγματα των αγγέλων να μας συμπαραστέκονται.

άσπρος αέρας

2005-01-26T20:53:00.000+02:00

Άσπρη Τεταρτη,σαν σκόνη πέφτει το άσπρο πάνω στη διάθεση, στο καθημερινό τρεξιμο,
στα μικροπροβλήματα που φύονται σαν ανεξέλεγκτο χορτάρι γύρω-γύρω.
Φυσάει αέρας αλλά αυτή η ασπρίλα του καιρού δεν ξεκολλάει από πάνω μας.

Περαστική εικόνα-παλίρροια

2005-01-25T13:10:00.000+02:00

Eχω στο μυαλο μου απεραντα σεντόνια να κυματίζουν σαν παλίρροια στης Χαλκίδας
τις γιορτές του φθινοπώρου , άρματα που τρέχουν τους δρόμους,που τυμπανίζουν
τους γάμους τις αγάπες ,στους δρόμους που μαθαίνεις πόσο παει το κορόμηλο,
στους δρόμους που τσακίζεις το γόνατο σου για να τρέξεις στο σπίτι κλαίγοντας στη μανά σου ,είναι Σάββατο απόγευμα ή Κυριακή με το χαράτσι της θλίψης σαν άγαλμα που θέλει να σε πλησιάσει κι εσύ όλο το αποφεύγεις..
Είσαι εκεί με κείνο το περήφανο βήμα σα να’χεις κάνει συμφωνίες με το συμπαν,με τον Θεό δεν ξερω,κι έχεις μια σιγουριά κι ένα χαμόγελο όλα θα πανε ρόλοι ,καθώς προχωράς στην αγορά με τέτοια αυτοπεποιθηση,σαν να σε συνοδεύουν όλοι οι καλοί άγγελοι του Ιανουαρίου
Και πού να σ’ακουσουν να μιλάς με κείνη τη φωνή σαν καραμέλα ,σαν σοκολάτα η σαν πάρτι γενέθλιων από τα πρώτα που γινόντουσαν τότε στην Αθηνα,μιλαω για το χίλια εννιακόσια εξήντα τόσο.
Τι είναι η φωνησου ; Όχι δεν είναι λέξεις ,ούτε μουσική ,είναι γεύση ,πιθανόν και το όνειρο πως κάποτε θα έρθουν τα πράγματα εκεί στον δικό σου Παράδεισο μέρος που το γνωρίζεις σ’ολες του τις λεπτομερειες,εννοω ακομα και τα έπιπλα του παραδεισου,και τα εστιατόρια και τις φωνές των ανθρώπων και τις μουσικες,εχεις τη σιγουριά πως θα το κερδίσεις αυτό το λαχείο.
Ίσως όταν θα έχεις καιρό και καθίσεις να ξεκουραστείς ,έτσι γι αστείο κάτσε και σκέψου πως σε βρήκε εσένα αυτή η εικόνα του παράδεισου ,από πού κι ως πού να'ρθει σε σένα τέτοια αποκάλυψη,
Και να χεις τόση σιγουριά πως όλα αυτά θα συμβούν και γι αυτό ποτέ δεν σε πιάνει εσένα η μικρότητα αυτού του κοσμου,περνας αλώβητα απείραχτη από την πονηριά και την μιζέρια ,αλήθεια γιατί;
Αυτό μυρίστηκα όταν σε είδα να περπατάς εκείνο το γιορταστικό απόγευμα στη Χαλκίδα με τα νερά τα σκοτεινά και σβουρηχτα,να περπατάς ερωτικά σαν να ήθελες να γοητεύσεις με το κορμί σου όχι εμένα η κανέναν άλλο αλλά το σύμπαν ολοκληρο,δεν πιάνανε τα πεινασμένα βλέμματα πάνω σου,όχι δεν κόλλαγαν πάνω σου ,μ’εκεινο το χαμόγελο τα συγχωρούσες τα κάνες αγάπη και ζωή,
να’ σαι καλά μαγκάκι της παράξενης Χαλκίδας της ζωής μου.

πρώτη νύχτα

2005-01-24T01:40:00.000+02:00

......................................................................................
........σιωπή........